ยามเย่หลิงหลงตะโกนออกมา อวี่ซิงโจวก็เห็นต้นไม้ทั้งต้นที่เต็มไปด้วยนกปีกทองพอดี ดวงตาเขาเบิกค้าง รีบหันกลับมาคว้าเย่หลิงหลงแล้วพากันวิ่งหนี
เห็นทั้งสองวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล เฉิงอิ๋งเมิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังยังอดหัวเราะเยาะพวกเขาไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น? ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานสองคนสู้กับนกตัวเดียวไม่ได้หรือ? ข้าจะช่วย...”
นางยังพูดไม่ทันจบ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง เมื่อเห็นนกปีกทองนับไม่ถ้วนบินขึ้นจากต้นไม้เบื้องหน้าของนาง ไล่ตามเย่หลิงหลงกับอวี่ซิงโจวมาเป็นฝูงใหญ่ ปกคลุมฟ้าดิน
“สวรรค์! เหตุใดจึงมีนกปีกทองมากมายเพียงนี้?”
อวี๋เฉิงจื้อยืนตะลึงงัน
ตอนเย่หลิงหลงกับอวี่ซิงโจววิ่งผ่านพวกเขา อวี่ซิงโจวก็คว้าตัวอวี๋เฉิงจื้อที่ยังยืนเหม่อ พาหนีไปด้วยกัน
“ยืนงงอันใดอยู่? หนีเร็วเข้า!”
คราวนี้แม้แต่จี้จื่อจั๋วกับสวีจือเฟิง ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองทั้งสอง ก็ยังไม่อาจสงบนิ่งได้ พวกเขาหันหลังหนีตามไปอย่างรวดเร็ว
ชั่วชีวิตนี้พวกเขาไม่เคยเห็นนกปีกทองมากมายถึงเพียงนี้ พวกมันบินออกมาจากต้นไม้ต้นนั้นจนบดบังท้องฟ้าไปครึ่งผืน แสงสีทองระยิบระยับทั่วท้องนภา เป็นภาพตระการตาอย่างยิ่ง ยังไม่ทันเริ่มต่อสู้ เพียงแสงสีทองก็แทบทำให้ตาพวกเขาพร่าแล้ว
พวกเขาวิ่งเร็วแล้ว ทว่านกปีกทองบินเร็วยิ่งกว่า ไม่นานพวกมันก็ไล่ตามมาจนเกือบประชิดตัว
ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองทั้งสองยังพอฝืนหนีได้ แต่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั้งสี่กลับย่ำแย่ หากถูกพวกมันจับได้ ปากแหลมคมคงจิกจนพรุนเป็นรังผึ้งแน่