ศิษย์น้องน้อยขี้แย แต่ดาบเดียวฟ้าดินสะท้าน

ตอนที่ 47 ศิษย์น้องเล็กร่ำไห้กระซิก ทว่ากระบี่เดียวกลับทำลายฟ้าดิน

7 นาที· 1.5K คำ

เย่หลิงหลงนั่งตัวตรง พลันเข้าสู่สภาวะฝึกฝนอย่างรวดเร็ว

เมื่อครู่นางใช้วิชามหาฟื้นคืนซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง ทั้งยังใช้ในช่วงคับขันระหว่างความเป็นความตาย ส่งผลให้ความชำนาญในเคล็ดวิชาเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก จนในเวลาอันสั้นนางก็บรรลุวิชามหาฟื้นคืนขั้นที่สอง

นางโคจรวิชามหาฟื้นคืนภายในร่างครั้งแล้วครั้งเล่า ฝึกฝนรากวิญญาณไม้ของตนอย่างไม่หยุดยั้ง

วิชามหาฟื้นคืนขั้นแรกคือการเยียวยา แม้ไม่มีพลังโจมตี แต่สามารถรักษาบาดแผลเล็กน้อยได้ในพริบตา และค่อย ๆ สมานบาดแผลฉกรรจ์ ระหว่างรักษา ปลายนิ้วของนางจะมีแสงเรืองสีเขียวเต้นระยิบ ก่อนลอยลงสู่บาดแผลทีละน้อย งดงามยิ่งนัก

วิชามหาฟื้นคืนขั้นที่สองคือการเติบโต เมื่อใช้วิชามหาฟื้นคืนกระตุ้น นางก็สามารถทำให้พืชพรรณรอบกายเติบโตอย่างรวดเร็ว ฟังดูเหมือนยังไร้พลังโจมตี ทว่าแท้จริงแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่

เถาวัลย์เติบโตไม่หยุด สามารถพันธนาการศัตรู หนามงอกยืดยาวออกไปจนทิ่มแทงอีกฝ่าย ส่วนใบไม้และดอกหญ้าที่เติบโตไม่หยุดยั้งก็สามารถเป็นสื่อแผ่พลังวิญญาณของนางออกไปได้อย่างไร้ขีดจำกัด

กล่าวโดยสรุป หากใช้ได้ดีและเหมาะสม นางก็สามารถประยุกต์วิชาขั้นเติบโตให้เกิดผลลัพธ์ได้สารพัด

เมื่อนางบรรลุความเข้าใจและลืมตาขึ้น หญ้าใต้ร่างก็กำลังเติบโตไม่หยุด ยิ่งสูงใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เพียงชั่วพริบตาก็ชูร่างนางขึ้น ก่อนพุ่งทะยานส่งนางขึ้นสู่กลางอากาศ

นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดหญ้ายักษ์ ถูกมันชูขึ้นสูง สายลมอ่อนจากผิวทะเลสาบพัดม้วนเส้นผมของนาง ความรู้สึกช่างสบายยิ่งนัก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป