เย่หลิงหลงนั่งตัวตรง พลันเข้าสู่สภาวะฝึกฝนอย่างรวดเร็ว
เมื่อครู่นางใช้วิชามหาฟื้นคืนซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง ทั้งยังใช้ในช่วงคับขันระหว่างความเป็นความตาย ส่งผลให้ความชำนาญในเคล็ดวิชาเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก จนในเวลาอันสั้นนางก็บรรลุวิชามหาฟื้นคืนขั้นที่สอง
นางโคจรวิชามหาฟื้นคืนภายในร่างครั้งแล้วครั้งเล่า ฝึกฝนรากวิญญาณไม้ของตนอย่างไม่หยุดยั้ง
วิชามหาฟื้นคืนขั้นแรกคือการเยียวยา แม้ไม่มีพลังโจมตี แต่สามารถรักษาบาดแผลเล็กน้อยได้ในพริบตา และค่อย ๆ สมานบาดแผลฉกรรจ์ ระหว่างรักษา ปลายนิ้วของนางจะมีแสงเรืองสีเขียวเต้นระยิบ ก่อนลอยลงสู่บาดแผลทีละน้อย งดงามยิ่งนัก
วิชามหาฟื้นคืนขั้นที่สองคือการเติบโต เมื่อใช้วิชามหาฟื้นคืนกระตุ้น นางก็สามารถทำให้พืชพรรณรอบกายเติบโตอย่างรวดเร็ว ฟังดูเหมือนยังไร้พลังโจมตี ทว่าแท้จริงแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่
เถาวัลย์เติบโตไม่หยุด สามารถพันธนาการศัตรู หนามงอกยืดยาวออกไปจนทิ่มแทงอีกฝ่าย ส่วนใบไม้และดอกหญ้าที่เติบโตไม่หยุดยั้งก็สามารถเป็นสื่อแผ่พลังวิญญาณของนางออกไปได้อย่างไร้ขีดจำกัด
กล่าวโดยสรุป หากใช้ได้ดีและเหมาะสม นางก็สามารถประยุกต์วิชาขั้นเติบโตให้เกิดผลลัพธ์ได้สารพัด
เมื่อนางบรรลุความเข้าใจและลืมตาขึ้น หญ้าใต้ร่างก็กำลังเติบโตไม่หยุด ยิ่งสูงใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เพียงชั่วพริบตาก็ชูร่างนางขึ้น ก่อนพุ่งทะยานส่งนางขึ้นสู่กลางอากาศ
นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดหญ้ายักษ์ ถูกมันชูขึ้นสูง สายลมอ่อนจากผิวทะเลสาบพัดม้วนเส้นผมของนาง ความรู้สึกช่างสบายยิ่งนัก