“ไปลึกกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน สวีจือเฟิงอธิบายอย่างใจเย็น
“บริเวณนี้เป็นเขตที่สัตว์ปีศาจระดับสามปรากฏตัวแล้ว ไม่ว่าจะเป็นพวกเจ้าที่อยู่ขั้นสร้างฐาน หรือพวกเราสองคนที่อยู่ขั้นแก่นทอง การฝึกฝนประสบการณ์ในที่แห่งนี้ก็นับว่าเพียงพอ หากเดินลึกลงไปอีกก็จะเข้าสู่ส่วนลึกของเทือกเขาต้าจิน เมื่อถึงส่วนลึก กลุ่มหมอกมายาอาจปรากฏขึ้นได้ทุกเมื่อและม้วนพวกเราเข้าไป ถึงตอนนั้นก็อันตรายแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ศิษย์อีกสามคนของวังจันทราเร้นก็พยักหน้า พวกเขามาที่นี่เพื่อฝึกฝนประสบการณ์ ขอเพียงได้ฝึกฝนอย่างเต็มที่ก็นับว่าคุ้มแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ในบริเวณระดับความลึกนี้ นอกจากสัตว์ปีศาจระดับสามแล้ว ยังมีสมุนไพรเซียนอยู่ไม่น้อย ขอเพียงสำรวจไปตามแนวเขตนี้เรื่อย ๆ ย่อมได้ผลเก็บเกี่ยวไม่น้อย ไม่จำเป็นต้องพาตนเองไปเสี่ยงอันตราย
สถานที่ที่เกินกำลังของพวกเขาเข้าไปแล้ว อย่าว่าแต่จะเก็บเกี่ยวอะไรเลย จะเอาชีวิตรอดได้หรือไม่ยังพูดยาก หากเกิดเรื่องขึ้นมา ย่อมไม่คุ้มเสีย
เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่หลิงหลงกับจี้จื่อจั๋วก็สบตากัน
แม้ทุกคนจะมีเป้าหมายคือการฝึกฝนประสบการณ์เหมือนกัน แต่นิยามของการฝึกฝนประสบการณ์สำหรับพวกเขาดูจะต่างจากศิษย์วังจันทราเร้นอยู่ไม่น้อย
ระหว่างที่คนทั้งหลายกำลังวางแผนว่าจะมุ่งหน้าไปทางใดต่อ เย่หลิงหลงก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูจี้จื่อจั๋ว
“ศิษย์พี่เจ็ด หาโอกาสแยกทางกับพวกเขากันเถิด”
“อืม เดินทางร่วมกันมานานพอสมควรแล้ว ข้าก็คิดว่าได้เวลาแล้ว”
“เช่นนั้นท่านไปบอกดีหรือไม่?”