“ขออภัย ๆ ครานี้ข้าลงมือไวไปหน่อย คราวหน้าจะระวังให้ดี”
เย่หลิงหลงกล้ายอมรับความผิดของตนมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยังทบทวนตนเองอย่างจริงจัง
เมื่อครู่นางบอกว่าจะใช้หินวิญญาณระดับกลางสิบก้อนช่วยชีวิตเขา หากยันต์เร่งความเร็วของนางทำให้เขาพุ่งชนต้นไม้จนตาย นั่นก็เป็นความผิดของนาง รับเงินมาแล้วกลับทำงานไม่สำเร็จ
คราวหน้าควรแก้คำพูดเสียใหม่ บอกว่าใช้หินวิญญาณระดับกลางสิบก้อนกับยันต์เร่งความเร็วสองแผ่น ต่อให้เขาชนต้นไม้ตาย ก็จะนับว่านางผิดสัญญาไม่ได้
อืม ต่อไปเวลาพูดจาต้องระวังให้มากกว่านี้
“ยังมีคราวหน้าอีกหรือ?”
ในชั่วขณะนั้น ชายเคราะห์ร้ายแทบสิ้นหวัง เขาไปพบตัวประหลาดแบบใดเข้ากันแน่?
เขาลุกขึ้นจากพื้น หันไปก็เห็นเย่หลิงหลงกำลังโบกกระบี่ฟาดฟันฝูงนกปีกทองที่ไล่ตามเขามา ทำให้ความแค้นของนกปีกทองทั้งหมดหันไปตกอยู่ที่นาง พวกมันเริ่มไล่โจมตีนางอย่างบ้าคลั่ง
เอาเถิด เขาเจอตัวประหลาดเข้าให้จริง ๆ แล้ว
มียันต์ไว้หนีอยู่กับตัว ไม่หนีให้ดี ๆ จะไม่ได้หรือ? เด็กตัวแค่นั้น ดูแล้วฝีมือก็ไม่ได้เรื่อง ยังจะไปยั่วฝูงนกปีกทองอีก นางเบื่อชีวิตนักหรือไร?
ถึงนางจะรนหาที่ตายไปสักหน่อย แต่ยันต์ของนางใช้ได้ผลจริง ๆ
หากไม่ใช่เพราะสมองมีปัญหา คิดหาที่ตายเอง เขายังอยากหันกลับไปซื้อยันต์เร่งความเร็วจากนางอีกสักหลายแผ่น
ช่างเถิด ชีวิตหรือตายของนางเกี่ยวอะไรกับเขา หินวิญญาณระดับกลางสิบก้อนแลกชีวิตตนเองมาได้ นับว่าคุ้มแล้ว ไปดีกว่า
ชายเคราะห์ร้ายปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าแล้วหันหลังจากไป ทว่าเพิ่งเดินไปได้สองก้าว ก็รู้สึกว่าด้านหลังมีบางอย่างผิดปกติ เสียงจิ๊บจ๊าบกับแสงสีทองวับวาว ราวกับมีดวงตะวันดวงใหญ่ตั้งอยู่ข้างหลัง