ตอนที่พวกเขาร้องเรียก เย่หลิงหลงก็เหาะไปถึงหน้าประตูหินแล้ว ขณะที่กำลังจะหยุดลง ค่ายกลหน้าประตูก็พลันปลดปล่อยพลังอันแข็งแกร่งเข้าโจมตีนาง พลังนั้นรุนแรงถึงขั้นทะลวงหินก้อนมหึมาได้ในคราเดียว
โชคดีที่เย่หลิงหลงแปะยันต์เร่งความเร็วไว้บนร่างสองแผ่น มิฉะนั้นหากหลบไม่พ้น ชีวิตน้อย ๆ ของนางคงต้องมาทิ้งไว้ที่นี่แล้ว
ประตูหินนี่แข็งแกร่งยิ่งนัก มิน่าเล่างูยักษ์เกล็ดเงินจึงทุบทำลายไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่ฟ้าดิน แต่กลับไม่กล้าทุบประตูหินบานนี้
ทันใดนั้น เสียงตะโกนพลันดังมาจากด้านในประตูหิน “อย่าคิดเข้าใกล้ประตูอีก ไม่รักชีวิตแล้วหรือ? รีบไสหัวไปเสีย พวกเราไม่มีทางเปิดประตูให้พวกเจ้า! หากทำให้พวกเราตาย ต่อให้มีสิบชีวิตก็ชดใช้ไม่พอ!”
ทันทีที่เขาตะโกนจบ งูยักษ์เกล็ดเงินก็สะบัดหัวพุ่งชนเย่หลิงหลงอีกครั้ง
เย่หลิงหลงเหาะไปยังอีกตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ทว่านางเหาะไปที่ใด งูยักษ์เกล็ดเงินก็พุ่งชนตามไปที่นั่น ดูท่ามันตั้งใจจะเอาชีวิตนางให้จงได้
จี้จื่อจั๋วเห็นเย่หลิงหลงหลบงูยักษ์เกล็ดเงินอยู่กลางอากาศครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ร้อนใจจนแทบคลั่ง เขาพุ่งเข้าไปหมายเบี่ยงเบนความสนใจของมัน แต่ไม่ว่าจะใช้สายน้ำโจมตีหรือแทงด้วยกระบี่ งูยักษ์เกล็ดเงินก็ไม่สะทกสะท้าน ไม่คิดชายตามองเขาแม้แต่น้อย
แค่ถูกควันรมไปสองครั้งเท่านั้น ไยต้องแค้นฝังใจถึงเพียงนี้? ถึงขั้นไม่สนใจแม้กระทั่งบาดแผลจากคมกระบี่
แต่เมื่อลองคิดดู จี้จื่อจั๋วก็เห็นว่าหากตนต้องรับความอัปยศเช่นนี้ ต่อให้ตายก็ทนไม่ได้อยู่ดี พูดไปแล้วก็เป็นเพราะศิษย์น้องเล็กชวนให้คนขุ่นเคืองเกินไป โลกฝึกเซียนทั้งผืนคงหาคนแบบนางเป็นคนที่สองไม่ได้แล้ว