บ้านเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้กองระเกะระกะ แม้การซื้อของและขนย้ายจะทำให้หลินซีเหนื่อยแทบหมดแรงแล้ว แต่เธอก็ยังฝืนลากร่างอ่อนล้ามาจัดของต่อ
พรุ่งนี้เวลา 10 โมงเช้า ซอมบี้จะอาละวาด จากประสบการณ์ในชาติก่อนที่เธอกลายเป็นซอมบี้ หลินซีรู้ว่าพวกมันมีสายตาเหมือนมนุษย์ แต่สิ่งที่ด้อยกว่าคือพอตกกลางคืน สายตาจะพร่ามัวลง หากไม่มีแสงสว่างก็แทบมองอะไรไม่เห็น
นอกจากนั้น ซอมบี้ยังมีประสาทการได้ยินเฉียบคม และเสียงที่ได้ยินก็ไม่เบาลงเมื่อถึงกลางคืน ดังนั้นหลังจากพรุ่งนี้ หลินซีจะส่งเสียงดังไม่ได้
บ้านของหลินซีอยู่ชั้นบนสุด มีห้องใต้หลังคาต่อเนื่องขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็นเพนต์เฮาส์สองชั้น เธออยู่คนเดียวบนชั้นสามก็เหลือเฟือแล้ว ห้องเรือนกระจกบนชั้นใต้หลังคาเกือบทั้งหมดเป็นกระจก ไม่มีม่านบังจึงเปิดเผยให้คนเห็นได้ง่าย หลังซอมบี้อาละวาดแล้วไม่ควรขึ้นไป ส่วนห้องอื่นบนชั้นใต้หลังคาเอาไว้เก็บเสบียง
ชาตินี้หลินซียังคงใช้ชั้นสามเป็นหลัก เธอแยกของใช้ส่วนตัวออกมาจัดก่อน วางจนเต็มพื้นที่ในห้องน้ำที่พอจะวางของได้ ส่วนกล่องที่เหลือก็กองซ้อนกันไว้ในห้องหนังสือเล็ก ๆ ข้างห้องน้ำ
ข้าวสารและแป้งถุงใหญ่ส่วนหนึ่งวางกองไว้ในห้องหนังสือ อีกส่วนย้ายไปไว้ที่ชั้นใต้หลังคาชั้น 4
อาหารสำเร็จรูปทั้งหมดบรรจุกล่องแล้ววางซ้อนกันไว้ในห้องเดิมของพ่อแม่
ขนย้ายอย่างขะมักเขม้นอยู่พักใหญ่ หลินซีก็หอบแฮ่ก ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาเพื่อพักแรง
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู หลินซีมองผ่านตาแมว เห็นเพียงหญิงวัยกลางคนค่อนไปทางสูงวัยสวมชุดนอนลายดอก ยืนอยู่ใต้แสงไฟทางเดินสีเหลืองหม่น นั่นคือกู้หลันเจวียน เพื่อนบ้านชั้นสอง