วันที่หนึ่ง หลินซีกินเกี๊ยวไป 4 ลูก แต่ก็ยังหิวมาก
วันที่สอง หลินซีกินเกี๊ยวที่เหลืออีก 5 ลูกจนหมดในคราวเดียว กลางคืนหิวจนนอนไม่หลับ เลยกินบิสกิตไปอีกครึ่งห่อ
วันที่ห้า จำนวนซอมบี้ที่เดินเพ่นพ่านตามถนนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ยังไม่มีข่าวเรื่องการช่วยเหลือและอพยพ หลินซีจำต้องลดปริมาณอาหารลง เหลือบิสกิตวันละ 4 ชิ้นเพื่อประทังชีวิต
ซอมบี้เดินโซเซไปตามถนน ลากแขนขาไปทั่ว พอเจอประชาชนที่พยายามออกมาหาเสบียงก็จะเข้าโจมตี ส่งผลให้ฝูงซอมบี้มีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเห็นว่าเสบียงใกล้หมด หลินซีก็เริ่มหนักใจขึ้นมา—
หรือว่าหลังจากตายมาหลายครั้ง คราวนี้วิธีตายแบบใหม่ของเธอคืออดตายในบ้าน?
วันที่เจ็ด ในที่สุดก็มีความหวังใหม่ หลินซีได้รับข้อความจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องประจำเขตดีว่า:
ขอให้ประชาชนทุกท่านโปรดทราบ ทางการได้ส่งกองทัพเข้ากวาดล้างซอมบี้แล้ว เพื่อคำนึงถึงความเป็นอยู่ของประชาชน หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะทยอยแจกจ่ายเสบียงตามชุมชนต่าง ๆ ในช่วงบ่าย ขอให้ทุกท่านมารับเสบียงโดยเร็ว
หลินซีถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที—ดูท่าคงไม่ต้องอดตายในบ้านแล้ว ข้อดีของการเป็นปลาซิวตัวน้อยก็คือยังมีสังคมทั้งสังคมคอยดูแล
บ่ายสองโมงวันนั้น เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วเขตดี เนื่องจากได้รับแจ้งล่วงหน้า ประชาชนจึงรู้ว่านี่เป็นการกวาดล้างซอมบี้โดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อจัดสภาพแวดล้อมให้ปลอดภัยสำหรับการแจกจ่ายอาหาร จึงไม่มีใครตื่นตระหนก ทุกคนต่างเฝ้ารอให้เจ้าหน้าที่มาถึง