ฉีหว่านนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงจนหลับไม่ลง ในที่สุดเสียงจากห้องข้าง ๆ ก็เงียบลงเสียที
เธอคลำทางในความมืด แอบย่องออกไปคนเดียว
เมื่อเห็นเจียงเหยียนนั่งยอง ๆ อยู่ในลานบ้านจนแทบจะหลับ ฉีหว่านก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ ข้ามเข้าไปในลานบ้านของเขา
เจียงเหยียนได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมองเธอ «พี่สาว...»
ฉีหว่านจูงมือเล็ก ๆ ของเขา «ไปเถอะ กลับบ้านกับพี่ เรานอนด้วยกันนะ»
เจียงเหยียนเดินตามหลังเธออย่างว่าง่าย
ทั้งสองคนขดตัวอยู่ด้วยกันใต้ผ้าห่มผืนเล็ก
«พี่สาว...»
«ชู่ว์~»
ฉีหว่านยกมือปิดปากเขา «รีบนอนเถอะ อย่าพูด พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับไปที่ลานบ้าน»
«อย่าให้พวกเขารู้ล่ะ»
«ถ้าต่อไปพ่อแม่ยังดุเธออีก ก็ไม่ต้องไปสนใจ รอจนพวกเขาเลิกทะเลาะแล้วไม่สนใจเธอ ค่อยแอบมาหาพี่»
«อื้อ ๆ» เจียงเหยียนพยักหน้า
«ต่อไปถ้าหิว ไม่มีข้าวกินก็มาหาพี่ได้ เข้าใจไหม?»
«เข้าใจแล้วครับ พี่สาว»
ฉีหว่านตบหลังเขาเบา ๆ «ดีแล้ว นอนเถอะ»
กลางดึก หลังจากฉีหว่านกับเจียงเหยียนหลับสนิทแล้ว
หลินซิ่วที่นอนอยู่ในห้องข้าง ๆ เอื้อมมือไปเขย่าฉีต้าห่ายซึ่งหลับอยู่
«รีบไปสิ ลูกสาวคุณกับเด็กคนนั้นน่าจะหลับแล้ว»
«ไปเอาผ้าห่มอีกผืนมาห่มให้พวกเขาด้วย»
ฉีต้าห่ายหาวแล้วลุกขึ้น ผลักประตูเดินไปยังห้องข้าง ๆ
เมื่อเห็นเด็กสองคนหลับปุ๋ย เขาก็หยิบผ้าห่มผืนใหญ่กว่าจากตู้มาห่มให้ทั้งคู่
จากนั้นจึงกลับไปนอนห้องข้าง ๆ อย่างวางใจ
วันเวลาผ่านไป ทั้งสองคนก็อายุได้สี่ขวบกว่า
ฉีหว่านเห็นว่าเจียงเหยียนจะได้กินโจ๊กใส ๆ หนึ่งชามก็ต่อเมื่อหลิวกุ้ยเซียงอารมณ์ดี หากอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา ก็ลืมเขาไปเสียเฉย ๆ