เวลานี้ฉีหว่านยืนนิ่งอยู่กลางห้องนั่งเล่น ร่างทั้งร่างแข็งค้างไปชั่วขณะ
ไม่นานมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
มาถูกเวลาเสียจริง เธอเตรียมตัวไว้พร้อมนานแล้ว
เสียงกริ่งประตูดังขึ้น
ฉีหว่านเดินไป มือหมุนลูกบิดประตู “ลีโอ...”
ประตูเปิดออก
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นหลินอันอวี้
เขาสวมเสื้อโค้ตสีดำ บนบ่ามีหิมะเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง
ผมถูกตัดสั้นลง โครงหน้าคมเข้มกว่าแต่ก่อน
เขายืนอยู่ตรงนั้น สูงกว่าในความทรงจำของเธอมาก ไหล่ก็กว้างขึ้นกว่าเดิม
บุคลิกของเขาในตอนนี้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
เงินนี่ช่างเลี้ยงคนให้ดูดีจริง ๆ
หลินอันอวี้มองเธอ มองคนที่เขาคิดถึงทุกวันและตามหามานานหลายปี
เขาก้าวเข้ามาหาเธอทันที
“ฉีหว่าน”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอ ไม่ใช่คุณอาเล็ก
เขาเดินเข้ามาแล้วเอื้อมมือปิดประตูตามหลัง
เมื่อมายืนตรงหน้าเขา ส่วนสูงของเขามากกว่าเธออยู่หนึ่งศีรษะ อย่างน้อยก็น่าจะราว 190 เซนติเมตร
ฉีหว่านสูง 170 เซนติเมตร จึงทำได้เพียงเงยหน้ามอง แสงไฟจากด้านบนทอดเงาของเขาลงมาทาบร่างเธอ
“คุณ...”
“อย่าเพิ่งพูด”
หลินอันอวี้ยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้
แรงไม่มาก แต่เธอดิ้นไม่หลุด
เขาพาเธอขยับไปด้านข้างหนึ่งก้าว แผ่นหลังของเธอกระแทกบานประตู
เสียงนั้นเบามาก ทว่าหัวใจของเธอกลับสั่นสะเทือนตามไปด้วย
หลินอันอวี้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วโน้มตัวลง
“หกปี”
“ผมตามหาคุณมาหกปี”
ฉีหว่านมองเขา ในดวงตาของเขาไม่มีความอ่อนโยนและระมัดระวังอย่างเมื่อก่อนอีกแล้ว