หลินอันอวี้นั่งอยู่ข้างฉีหว่าน แทบไม่ได้ขยับตะเกียบ เขามองคนทั้งโต๊ะแล้วรู้สึกแปลกหน้า
ในที่สุดมื้ออาหารนี้ก็จบลงอย่างยากเย็น มีเพียงอารองของหลินอันอวี้ที่เดินเข้ามาตบไหล่เขาเบา ๆ ตอนทุกคนกำลังแยกย้าย
“ถ้าพ่อแม่ของเธอยังอยู่ พวกเขาก็คงทำแบบนี้เหมือนกัน”
อารองพูดจบก็เดินจากไป ไม่ได้อยู่ต่อ
ตอนแยกย้ายกัน ฟ้ามืดแล้ว
ฉีหว่านเป็นคนขับรถ ส่วนหลินอันอวี้นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ
รถเพิ่งออกจากถนนหน้าบ้านเก่า ฝนก็เริ่มตก
เม็ดฝนใหญ่ ๆ ซัดลงบนกระจกหน้ารถ ก่อนจะเทกระหน่ำต่อเนื่องจนกลายเป็นม่านฝน ต่อให้ปัดน้ำฝนเร็วที่สุดก็ยังปัดไม่หมด
รถบนถนนต่างพากันชะลอ ไฟฉุกเฉินสว่างขึ้นทีละคัน
ฉีหว่านลดความเร็วลง มือกำพวงมาลัยแน่น
รถแล่นไปได้สิบกว่านาที พอถึงถนนช่วงที่แทบไม่มีไฟส่องสว่าง จู่ ๆ รถก็สั่นกระตุก
ฉีหว่านเหยียบคันเร่ง แต่ไม่มีปฏิกิริยา เธอขมวดคิ้ว หักพวงมาลัยแล้วจอดชิดข้างทาง
“รถเสียแล้ว”
เธอลองสตาร์ตรถอีกครั้ง
เครื่องยนต์ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนจะเงียบสนิท
ฉีหว่านปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงไปดูแวบหนึ่ง แล้วกลับมานั่งที่เดิม
ฝนสาดเข้ามาในรถชั่วขณะ ทำให้ไหล่ข้างหนึ่งของเธอเปียก
“รอให้รถช่วยเหลือมาดีกว่า”
เธอโทรศัพท์แจ้งตำแหน่งแล้ววางสาย
ภายในรถเงียบลง
ฝนกระหน่ำหลังคารถ เสียงถี่รัวราวกับมีกรวดนับหมื่นเม็ดเทลงมา
ด้านนอกกระจกหน้ารถพร่าเลือน แสงไฟถนนแตกเป็นวงพร่างพราย
หลินอันอวี้นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เห็นฉีหว่านถูแขนตัวเอง จึงถอดเสื้อคลุมของเขาพาดลงบนไหล่เธอ “ใส่เสื้อคลุมไว้”
ฉีหว่านมองเขาแวบหนึ่ง แล้วยื่นมือไปเร่งฮีตเตอร์ให้แรงขึ้นเล็กน้อย