ซูฉีสะดุ้งตื่นขึ้นมา เหงื่อเย็นเหนียวเหนอะหนะชุ่มไปทั้งตัว
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปตามร่องกระดูกทั่วร่าง ลำคอแห้งผากราวกับไฟเผา ปลายจมูกอบอวลด้วยกลิ่นยาขมขื่น อีกทั้งยังมีกลิ่นกำยานมังกรจาง ๆ
เขาพยายามลืมตาอย่างยากลำบาก ทว่ากลับลืมไม่ขึ้น ทำได้เพียงส่งเสียงครางแผ่วเบาอยู่สองสามครั้ง ร่างกายอ่อนปวกเปียกราวกับน้ำกองหนึ่ง ปล่อยให้มือใหญ่คู่อบอุ่นประคองไว้อย่างทะนุถนอม
“เด็กดี ไม่ร้องนะ แม่อยู่นี่” เสียงสตรีอ่อนโยนดังขึ้นข้างหู เจือด้วยเสียงขึ้นจมูกอย่างชัดเจน
กุ้ยเหรินสือก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน ความกังวลตลอดหลายวันทำให้ดวงตาของนางแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ใต้ตาคล้ำจนปิดไม่มิด
เด็กคนนี้เพิ่งคลอดได้ไม่กี่เดือน ก็ประสบกับโรคระบาดที่แพร่ไปทั่ววัง ไข้สูงจนใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ แม้แต่ร้องไห้ก็ยังไร้เรี่ยวแรง
เปลี่ยนหมอหลวงมาแล้วหลายชุด ป้อนยาขมไปแล้วหลายถ้วย แต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้นสักที
เมื่อคืนไข้ลดลงแล้ว แต่นางก็ยังไม่กล้าหลับตา คอยตรวจวัดอุณหภูมิร่างกายครั้งแล้วครั้งเล่า
ชิงเหอ นางกำนัลคนสนิทยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยปลอบเสียงอ่อนโยน “นายหญิงโปรดวางใจเถิด เมื่อวานหมอหลวงมาตรวจอีกครั้ง บอกว่าชีพจรของอาเกอน้อยมั่นคงดี พ้นขีดอันตรายแล้ว ท่านเฝ้าดูแลมาหลายวันจนไม่ได้นอน ไม่ได้พัก ก็ควรพักบ้างนะเพคะ โปรดรักษาพระวรกายด้วย”
แม่นมรีบเอ่ยคล้อยตาม “อาเกอน้อยมีบุญวาสนาหนา ย่อมปลอดภัยไร้เรื่องร้ายแน่นอนเจ้าค่ะ”
กุ้ยเหรินสือส่ายหน้าเบา ๆ
“ข้าไม่เป็นไร หลายวันนี้พวกเจ้าก็เหน็ดเหนื่อยกันมากแล้ว ประเดี๋ยวให้แต่ละคนไปเบิกเงินรางวัลตามส่วนที่ควรได้”
ซูฉีใจหล่นวูบเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
แม่หรือ? อาเกอน้อย?
เขาพยายามลืมตามอง แต่ก็เห็นได้เพียงร่างเลือนรางของสตรีในชุดฉีฝู ลวดลายเถาไม้พันเกี่ยว บนศีรษะมีเครื่องประดับทรงสูง และรอบกายเป็นเตียงไม้แกะสลักลวดลาย
ที่นี่คือราชวงศ์ชิงหรือ?
เพียงแต่เขายังแยกไม่ออกว่าตนเข้ามาอยู่ในร่างของใคร ความคิดจึงสับสนวุ่นวาย
ฝืนทนอยู่ได้เพียงครู่เดียว เปลือกตาก็หนักอึ้ง ก่อนจะปิดลงอีกครั้ง
กุ้ยเหรินสือมองเด็กน้อยที่เมื่อครู่ยังมีท่าทีจะฟื้น ใจพลันรู้สึกหลากหลายปนเปกัน
เดิมทีนางมีชาติกำเนิดต่ำต้อย อยู่ในวังลึกแห่งนี้ก็ต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังราวเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง
นางเคยคิดว่าชีวิตนี้คงเป็นเช่นนี้ไปจนจบ ได้แต่ครองตำแหน่งกุ้ยเหริน แล้วแก่ชราไปอย่างเงียบงันไร้ผู้ใดสนใจ
ไม่คาดคิดว่าสวรรค์จะประทานอาเกอน้อยแสนน่ารักเชื่อฟังเช่นนี้มาให้ ทำให้นางมีที่พึ่งพิงในวังลึกแห่งนี้
บัดนี้เด็กคนนี้เพิ่งผ่านพ้นประตูผีมาได้อย่างยากลำบาก สิ่งที่นางปรารถนามีเพียงให้เขามีสุขภาพแข็งแรงและใช้ชีวิตราบรื่นไปตลอดก็พอ
ไม่นานนัก ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากนอกตำหนัก ตามด้วยเสียงแหลมสูงของขันที “ฝ่าบาทเสด็จ!”
หลายวันนี้คังซีทรงเป็นห่วงอาการป่วยของอาเกอน้อย แทบจะเสด็จมาเยี่ยมดูอาการทุกวัน
กุ้ยเหรินสือประคองอาเกอน้อยเข้ามาแนบอกอย่างระมัดระวัง ก่อนลุกขึ้นช้า ๆ เพื่อรับเสด็จ
“ไม่ต้องมากพิธี อุ้มองค์ชายยี่สิบสามมาให้เราดู”
ชั่วพริบตาถัดมา ซูฉีก็ถูกมือใหญ่คู่อบอุ่นรับไปอุ้ม
เมื่อครู่เขาหลับตาพักไปครู่หนึ่ง จึงมีเรี่ยวแรงขึ้นบ้าง คล้ายในที่สุดก็ปรับตัวเข้ากับร่างกายนี้ได้แล้ว
พอลืมตาขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำคู่หนึ่ง
บุรุษผู้นั้นสวมฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองสด ปักลวดลายสิบสองสัญลักษณ์อันวิจิตร พระพักตร์เปี่ยมบารมี แม้หางพระเนตรจะมีริ้วรอยบาง ๆ แต่ก็ไม่ทำให้ราศีลดน้อยลงแม้แต่นิดเดียว!
เมื่อครู่เรียกเขาว่าอะไรนะ? องค์ชายยี่สิบสามหรือ?
หรือเจ้าของร่างนี้จะเป็นอิ้นฉี โอรสองค์ที่ยี่สิบสามของคังซี?
เขาจำได้ว่าในประวัติศาสตร์มีเพียงคังซีที่มีพระโอรสมากถึงยี่สิบสี่พระองค์ คิดดูแล้วก็คงไม่ผิด
คังซีก้มพระพักตร์ทอดพระเนตรเด็กน้อยในอ้อมแขน แม้ไข้จะลดแล้ว แต่ใบหน้าเล็ก ๆ ก็ยังแดงระเรื่อ ผิวพรรณกลับขาวนวลราวหยกเนื้อแพะ
บนใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ดวงตากลมโตดำขลับคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพระองค์ไม่กะพริบ ขนตาหนาหนุ่มราวกับพัดเล็กสองเล่ม ถึงกับทำให้พระองค์มองเห็นเค้าหน้าหล่อเหลาในใบหน้าของทารกได้
แม้พระองค์จะมีพระโอรสมากมาย แต่การมีพระโอรสในวัยชราก็ยังเป็นเรื่องน่ายินดีเป็นพิเศษ
ใครจะรู้ว่าเด็กคนนี้กลับประสบโรคระบาด หมอหลวงหลายครั้งส่งสัญญาณเป็นนัยว่า “เกรงว่าจะทนไม่ไหว” หลังจัดการเรื่องวุ่นวายในราชสำนักเสร็จ พอได้ยินว่าเด็กคนนี้หายไข้สนิทแล้ว พระองค์ก็รีบรุดมาโดยไม่ทันเปลี่ยนฉลองพระองค์
ซูฉีกลอกตาไปมา คังซีหรือ? นี่ไม่ใช่ที่พึ่งให้เขาเอาชีวิตรอดในภายหน้าหรอกหรือ!
ขอเพียงเกาะขาคังซีไว้ให้แน่น รอให้อิ้นเจินขึ้นครองราชย์ในวันหน้า แล้วตนเองวางตัวสงบเสงี่ยม ไม่เข้าไปพัวพันกับการแก่งแย่ง อย่างไรก็น่าจะใช้ชีวิตไปจนแก่ได้อย่างปลอดภัย
น่าจะได้นะ? พอนึกได้ว่านี่เป็นช่วงศึกเก้าโอรสแย่งบัลลังก์ ความมั่นใจก็เริ่มสั่นคลอน...
ช่างเถอะ ออดอ้อนทำตัวน่ารักเข้าไว้ ภาพลักษณ์ทารกน้อยก็คือเครื่องป้องกันตัวที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว
พอคิดได้เช่นนี้ เขาก็รีดเรี่ยวแรงทั้งหมดออกมา ยื่นมือไปคว้าสายคาดฉลองพระองค์มังกรที่ห้อยอยู่ตรงพระอุระของคังซี แล้วขยับตัวเล็ก ๆ ซุกเข้าไปในอ้อมพระอุระ พร้อมส่งเสียงอืออาแบบเด็กน้อย น่าเอ็นดูจนชวนให้คนรักใคร่
ไม่มีใครต้านทานการออดอ้อนของเด็กน้อยน่ารักได้
เสียงนั้นแทงใจคังซีเข้าอย่างจังจริง ๆ
พระหัตถ์ที่อุ้มเด็กน้อยกระชับมั่นคงขึ้น “ในที่สุดก็ผ่านพ้นมาได้อย่างปลอดภัย”
กุ้ยเหรินสือเห็นคังซีทรงห่วงใยถึงเพียงนี้ ดวงตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
“ฝ่าบาททรงระลึกถึงเขา เป็นวาสนาของหม่อมฉัน และยิ่งเป็นวาสนาขององค์ชายยี่สิบสามเพคะ”
คังซีนึกถึงเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของบรรดาพระโอรสในราชสำนักเบื้องหน้า พอทอดพระเนตรเด็กน้อยไร้เดียงสาในอ้อมแขน ก็ยิ่งรู้สึกทะนุถนอมขึ้นมา
“เด็กคนนี้มีแววตากระจ่างใส เช่นนั้นก็เรียกอิ้นฉีแล้วกัน ฉีหมายถึงสิริมงคล ขอให้เขามีชีวิตราบรื่นปลอดภัย ปราศจากโรคภัยและเคราะห์ร้าย”
อิ้นฉีหรือ?
คราวนี้ซูฉีแน่ใจในตัวตนของตนเองอย่างแท้จริงแล้ว อ้ายซินเจวี๋ยหลัว อิ้นฉี โอรสองค์ที่ยี่สิบสามของคังซี!
มีฐานะนี้ ประกอบกับรู้ตอนจบของประวัติศาสตร์ดี ขอเพียงไม่หาเรื่องใส่ตัว ชีวิตนี้ก็น่าจะมั่นคงแล้วกระมัง!
นี่คือพระนามที่คังซีพระราชทานให้ เมื่อมีพระนามอย่างเป็นทางการ จึงนับว่ากำหนดลำดับศักดิ์ในหมู่พระโอรสโดยสมบูรณ์ รอการชำระทะเบียนบุตรเชื้อราชวงศ์ครั้งหน้า ก็จะได้บันทึกลงในลำดับวงศ์ของราชสกุล ไม่ใช่เพียงอาเกอน้อยที่ไม่มีชื่อเรียกชัดเจนในวังอีกต่อไป
ซูฉี... ไม่สิ ตอนนี้เขาคือไอซินเจวี๋ยหลัว อิ้นฉี เขาซุกอยู่ในอ้อมแขนของคังซีอย่างว่าง่าย ในใจสุขล้น ชีวิตราบรื่นปลอดภัย ปราศจากโรคภัยและเคราะห์ร้าย นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการหรอกหรือ!
เขาขยับซุกเข้าไปในอ้อมแขนของคังซีอีกครั้ง ศีรษะน้อยถูไถกับสาบฉลองพระองค์ ทำท่าออดอ้อนติดคน
ต้องทำตัวว่าง่ายให้ถึงที่สุด เป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายที่สุด
คังซีทรงหยอกล้ออิ้นฉี พลางหันไปมองกุ้ยเหรินสือและตรัสเสียงขรึม “สือซื่อ เจ้าให้กำเนิดองค์ชายยี่สิบสามมีความชอบ ทั้งยังดูแลเขาอย่างเอาใจใส่จนผ่านพ้นเคราะห์กรรมมาได้อย่างปลอดภัย เราเลื่อนตำแหน่งเจ้าเป็นจิ้งผิน ประทานให้ย้ายไปประทับตำหนักหลักของตำหนักหย่งเหอ เบี้ยหวัดและสิ่งของต่าง ๆ ให้ตามตำแหน่งผิน”
“ต่อไปดูแลอิ้นฉีให้รอบคอบ สำนักหมอหลวงเราได้สั่งการไปแล้ว ให้ส่งหมอหลวงมาตรวจชีพจรทุกวัน ห้ามเกิดข้อผิดพลาดขึ้นอีกแม้แต่น้อย”
อิ้นฉีส่งเสียงอืออาอย่างเด็กน้อยด้วยความดีใจ
แม่ได้เลื่อนตำแหน่ง ชีวิตของเขาก็จะมั่นคงขึ้นด้วย เปิดฉากได้ราบรื่นถึงเพียงนี้ ช่างดีเหลือเกิน!
“อะไร เจ้าเด็กน้อยก็ฟังรู้เรื่องด้วยหรือ ถึงได้ดีใจตามไปด้วย?”
ดีใจสิ อิ้นฉีตอบอยู่ในใจ
ดวงตาของกุ้ยเหรินสือแดงก่ำ ต่อไปนางก็จะมีสิทธิ์จัดการตำหนักหย่งเหอด้วยตนเองแล้ว จึงรีบคุกเข่าลงถวายบังคม “หม่อมฉันขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณเพคะ!”
คังซีโบกพระหัตถ์ พระทัยทั้งหมดจดจ่ออยู่กับเด็กน้อยแสนซุกซนในอ้อมแขน
เด็กคนนี้พอป่วยไปครั้งหนึ่ง กลับดูคล่องแคล่วมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
พระองค์ทรงไกวพระกรเบา ๆ บรรยากาศในห้องอุ่นก็ยิ่งอบอวลด้วยความอบอุ่น
ในเวลานั้นเอง เสียงขันทีประกาศจากนอกตำหนักก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ฝ่าบาท องค์ชายยงและเป่ยเล่อองค์ที่แปดเสด็จมาเยี่ยมอาเกอน้อยพ่ะย่ะค่ะ”
ร่างน้อย ๆ ของอิ้นฉีพลันแข็งทื่อ สัญญาณเตือนภัยในใจดังลั่น
มาแล้ว! ตัวจริงของศึกเก้าโอรสแย่งบัลลังก์ อิ้นเจินกับอิ้นซื่อ!