ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 17 นายเลี้ยงข้าวกลางคืนฉันสิ

7 นาที· 1.6K คำ

บทที่ 17: นายเลี้ยงมื้อดึกฉัน

มารดาซู่กลับไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้นัก “ลูก นี่ความทรงจำของลูกสับสนหรือเปล่า? เมื่อกี้ตอนเห็นเขา ลูกทำท่าทางหวาดกลัวชัดเจนเลยนะ”

ซู่เซิ่งเจี๋ยคิดในใจว่า ตอนนี้ฉันก็ยังกลัวอยู่เหมือนกัน

การที่พลังจิตขาดสะบั้น สำหรับคุณชายใหญ่ที่สุขสบายมาตลอดอย่างเขาแล้ว นับเป็นความเจ็บปวดร้ายแรงถึงชีวิต สลักลึกลงไปถึงกระดูกและเลือดเนื้อ ยากจะลืมเลือน เขารู้ดีว่าจงสวินหมายถึงอะไร หากพูดความจริงออกไป วันหน้าก็ต้องเผชิญความเจ็บปวดเช่นนี้อีกครั้ง

เพราะพวกเขาจัดการจงสวินไม่ได้อยู่แล้ว ไม่มีใครแตะต้องคนที่เมิ่งจิ้งทิงปกป้องได้

“แม่!” ซู่เซิ่งเจี๋ยเริ่มหมดความอดทน “ผมยืนยันว่าความทรงจำของผมไม่มีปัญหา!”

เมื่อเป็นเช่นนี้ ซู่หยวนเฟิงก็ไม่อาจพูดอะไรต่อได้ ที่จริงเขาไม่อยากเป็นปฏิปักษ์กับเมิ่งจิ้งทิง

“ถ้าอย่างนั้นคุณเมิ่ง...”

“คุณชายซู่” เมิ่งจิ้งทิงเอ่ยขึ้นตัดบททุกอย่างกะทันหัน “ผมเองก็สงสัยเหมือนกัน ทำไมคุณถึงให้ความสนใจจงสวินขนาดนั้น?”

เขาใช้คำว่า “ให้ความสนใจ”

ความทรงจำของซู่เซิ่งเจี๋ยพลันแจ่มชัดขึ้นมา เขานึกออกแล้ว วันนั้นที่เนินด้านหลัง เดิมทีเขาตั้งใจจะลงมือกับจงสวิน...

เหงื่อเย็นผุดพรวดลงมาตามแผ่นหลัง

ไม่มีใครคาดคิดว่าเมิ่งจิ้งทิงจะหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดกะทันหัน

ซู่เซิ่งเจี๋ยสบเข้ากับใบหน้ายิ้มละมุนของจงสวิน จนสมองว่างเปล่าไปหมดด้วยความตกใจ

ท่าทางของเขากลับทำให้ทุกคนคิดไปคนละทาง

หลายปีมานี้ ซู่เซิ่งเจี๋ยคบหาโอเมก้ามานับไม่ถ้วน ยิ่งได้ใจจนกล้าเล็งคู่ครองของใครก็ได้

ซู่หยวนเฟิงไม่เคยคิดเลยว่า ข้อกล่าวหาที่โยนใส่จงสวินจะไม่เป็นผล กลับกลายเป็นอิฐก้อนหนึ่งที่หมุนคว้างพุ่งมาจากกลางอากาศ กระแทกเข้าหน้าจนเขาตาลาย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป