ท่านผู้ตัดสินสุดเย็นชา? กลิ่นอายผีหนุ่มแทบทะลักออกมา

ตอนที่ 6 เข้า “ไอพิษ”

7 นาที· 1.7K คำ

บทที่ 6: เข้าสู่ “หมอกพิษ”

เมิ่งจิ้งทิงหลับสนิทอย่างหาได้ยาก

พลังจิตที่ได้รับการปลอบประโลมจากหนวดสัมผัสทางจิตไหลเอื่อยอย่างเกียจคร้านอยู่ในทะเลจิต เพียงขยับเล็กน้อย พลังอันแข็งแกร่งที่เรียกใช้ได้ตามใจก็ปะทุขึ้นมา

จงสวิน...

เมิ่งจิ้งทิงหลับตาท่องชื่อนี้ในใจ

เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง ยามตะวันลับฟ้า หาดทรายถูกฉาบด้วยเงามืด ที่ปลายสุดของทะเลและท้องฟ้ามีเส้นความมืดค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาแล้ว

จงสวินกำลังชมงานเลี้ยงกองไฟ

เด็กสาวคนหนึ่งจับสลากได้เป็นผู้ชมผู้โชคดี สวมพวงดอกไม้บนศีรษะ กำลังถูกเจ้าหน้าที่อุ้มขึ้นเก้าอี้พิเศษพาเที่ยวชมบริเวณงาน

แสงไฟส่องสว่างใบหน้าครึ่งซีกของจงสวิน เห็นชัดว่าเขากำลังยิ้ม ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากกลับห่างไกลราวกับมีทางช้างเผือกคั่นกลาง ทั้งห่างเหินและเย็นชาเล็กน้อย ชวนให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้

เพราะอย่างนั้น แม้เขาจะนั่งอยู่ตรงนี้เกือบชั่วโมง ก็ไม่มีคนที่ไม่รู้จักดูสถานการณ์คนไหนเข้ามารบกวน

แต่คนที่รู้จักดูสถานการณ์ต่างก็ใจเต้นอยากเข้าหา

ในที่สุดก็มีคนรวบรวมความกล้าขึ้นมาได้

“เอ่อ...คุณผู้ชาย ขอช่องทางติดต่อได้ไหมครับ” ชายหนุ่มตื่นเต้นจนเสียงสั่น

จงสวินประหลาดใจเล็กน้อย มองอีกฝ่ายพร้อมส่งสายตาถามว่า: ผมเหรอ?

ชายหนุ่มคิดว่ามีหวัง จึงรีบพยักหน้าหงึก ๆ

ก่อนหน้านี้จงสวินที่เป็นหุ่นเชิดเก็บตัวเงียบเชียบ มีเพียงงานที่ฉีเทียนเข้าร่วมเท่านั้นที่ทำให้เขาออกไปก่อกวนได้โดยไม่หวั่นลมฝน ผู้คนมากมายจึงเคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยเห็นตัวจริง ครั้นตอนนี้บุคลิกเปลี่ยนไป แม้แต่คนที่เคยพบก็ยังจำเขาไม่ได้ในทันที

จงสวินยิ้มบาง ๆ “ผมแต่งงานแล้วครับ”

“หา?” อีกฝ่ายแสดงสีหน้าผิดหวัง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “คุณไม่ได้โกหกผมเพื่อปฏิเสธใช่ไหมครับ”

จงสวินว่า “หันไปดูสิครับ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป