บทที่ 6: เข้าสู่ “หมอกพิษ”
เมิ่งจิ้งทิงหลับสนิทอย่างหาได้ยาก
พลังจิตที่ได้รับการปลอบประโลมจากหนวดสัมผัสทางจิตไหลเอื่อยอย่างเกียจคร้านอยู่ในทะเลจิต เพียงขยับเล็กน้อย พลังอันแข็งแกร่งที่เรียกใช้ได้ตามใจก็ปะทุขึ้นมา
จงสวิน...
เมิ่งจิ้งทิงหลับตาท่องชื่อนี้ในใจ
เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง ยามตะวันลับฟ้า หาดทรายถูกฉาบด้วยเงามืด ที่ปลายสุดของทะเลและท้องฟ้ามีเส้นความมืดค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาแล้ว
จงสวินกำลังชมงานเลี้ยงกองไฟ
เด็กสาวคนหนึ่งจับสลากได้เป็นผู้ชมผู้โชคดี สวมพวงดอกไม้บนศีรษะ กำลังถูกเจ้าหน้าที่อุ้มขึ้นเก้าอี้พิเศษพาเที่ยวชมบริเวณงาน
แสงไฟส่องสว่างใบหน้าครึ่งซีกของจงสวิน เห็นชัดว่าเขากำลังยิ้ม ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากกลับห่างไกลราวกับมีทางช้างเผือกคั่นกลาง ทั้งห่างเหินและเย็นชาเล็กน้อย ชวนให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้
เพราะอย่างนั้น แม้เขาจะนั่งอยู่ตรงนี้เกือบชั่วโมง ก็ไม่มีคนที่ไม่รู้จักดูสถานการณ์คนไหนเข้ามารบกวน
แต่คนที่รู้จักดูสถานการณ์ต่างก็ใจเต้นอยากเข้าหา
ในที่สุดก็มีคนรวบรวมความกล้าขึ้นมาได้
“เอ่อ...คุณผู้ชาย ขอช่องทางติดต่อได้ไหมครับ” ชายหนุ่มตื่นเต้นจนเสียงสั่น
จงสวินประหลาดใจเล็กน้อย มองอีกฝ่ายพร้อมส่งสายตาถามว่า: ผมเหรอ?
ชายหนุ่มคิดว่ามีหวัง จึงรีบพยักหน้าหงึก ๆ
ก่อนหน้านี้จงสวินที่เป็นหุ่นเชิดเก็บตัวเงียบเชียบ มีเพียงงานที่ฉีเทียนเข้าร่วมเท่านั้นที่ทำให้เขาออกไปก่อกวนได้โดยไม่หวั่นลมฝน ผู้คนมากมายจึงเคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยเห็นตัวจริง ครั้นตอนนี้บุคลิกเปลี่ยนไป แม้แต่คนที่เคยพบก็ยังจำเขาไม่ได้ในทันที
จงสวินยิ้มบาง ๆ “ผมแต่งงานแล้วครับ”
“หา?” อีกฝ่ายแสดงสีหน้าผิดหวัง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “คุณไม่ได้โกหกผมเพื่อปฏิเสธใช่ไหมครับ”
จงสวินว่า “หันไปดูสิครับ”