บทที่ 28: หน้าแดง
ออกมาจากบาร์ ก็มีละอองฝนเม็ดเล็ก ๆ กระทบใบหน้า
จงสวินเงยหน้าขึ้น เมืองใต้ดินของโซนบีไม่ได้มีหลังคาปิด แต่ท้องฟ้าก็ยังคงหม่นเทา มองไม่เห็นแสงสว่างสักนิด
จงสวินหยิบโทรศัพท์ออกมาพลางเดินขึ้นบันได เมิ่งจิ้งทิงคอยมองเท้าเขาเป็นระยะ
พอออกจากเมืองใต้ดิน ตั๋วก็จองได้พอดี
ไม่คิดว่าชายแผลเป็นจะยืนอยู่ตรงทางเข้า
“จัดการเสร็จแล้วหรือ?” ชายแผลเป็นถาม
“อืม” จงสวินตอบด้วยท่าทีเป็นมิตร “ขอบคุณ”
“นายจ่ายเงินแล้ว ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก” ชายแผลเป็นพูด “ฉันวนเวียนอยู่แถวนี้เป็นประจำ ลูกน้องก็รู้จักกันหมด คราวหน้าถ้ามีงานจ้างให้ตามหาคนอีก ก็นึกถึงฉันด้วยล่ะ”
จงสวินตอบว่า “ได้”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะแยกกัน ร่างหนึ่งที่ลับ ๆ ล่อ ๆ ก็หายไปตรงหัวมุม
เมิ่งจิ้งทิงเหลือบมองไปทีหนึ่ง
เดินไปจนใกล้ทางแยกเขต ก็พอมองเห็นยอดตึกสูงตระหง่านของโซนเออยู่ราง ๆ
เมิ่งจิ้งทิงซื้อน้ำขวดหนึ่งจากร้านสะดวกซื้อที่แทบจะก้าวเข้าไปไม่ได้ แล้วยื่นให้จงสวิน “จิบน้ำให้ชุ่มคอหน่อย รอฉันแป๊บนะ ฉันมีธุระต้องไปจัดการ”
จงสวินไม่ถามอะไรเพิ่ม “ได้”
เกราะป้องกันฟีโรโมนได้รับการเสริมความแข็งแกร่ง หากเกิดอะไรขึ้น เมิ่งจิ้งทิงจะรู้ตัวได้ทันที แม้อาคารในโซนบีจะหนาแน่น แต่ไม่มีตึกสูงให้ใช้หลบซ่อน จึงไม่น่ามีอันตรายร้ายแรง
จงสวินมองแผ่นหลังของเขา ก่อนจะเม้มปากยิ้ม
อัลฟ่าหน้าลิงปากแหลมแอบอยู่หลังลังไม้ไกลออกไป เขาอยู่ในโซนบีมานานกว่ายี่สิบปี ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นโอเมก้า แต่คนที่สวยจนดูราวกับไม่ใช่คนมีชีวิตแบบนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ดวงตาแทบจะเกาะติดอีกฝ่าย ถ้าอีกฝ่ายอยากให้เขาเป็นหมา หน้าลิงปากแหลมคงตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด