เซี่ยงั่นออกคำสั่งเด็ดขาดว่า ห้ามให้ใครตาย
ดังนั้นไม่ว่าคุณนายเหมยจะทรมานหนานกงหยินอย่างไร ก็ยังเหลือลมหายใจไว้ให้นางเสมอ ทว่าในใจนางกลับไม่ยินยอม นางรู้ดีว่าเวลาของตนเหลือไม่มากแล้ว
วันนั้น คุณนายเหมยกระอักเลือดออกมาอีกเต็มกระโถน ก้อนเลือดสีแดงคล้ำกระเด็นเปื้อนพื้น ชวนให้เห็นแล้วสะเทือนใจ บิจเทาร้องไห้พลางเช็ดปากให้นาง แต่คุณนายเหมยกลับโบกมือ สีหน้าสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
พอถึงยามบ่าย จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้น แขนขามีเรี่ยวแรง สมองปลอดโปร่งขึ้นมาก นางรู้ดีว่านี่คือแสงสุดท้ายก่อนดับ
ไหน ๆ ก็จะตายแล้ว นางจึงไม่มีอะไรต้องหวาดหวั่นอีก
“ไป เอาเทียนมาให้ข้าสักเล่ม” คุณนายเหมยบอกบิจเทา น้ำเสียงสงบนิ่งจนน่ากลัว
บิจเทาชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ริมฝีปากสั่นระริก แต่สุดท้ายก็ยังหันไปหยิบเทียนมา
แม่นมผู้ดูแลทั้งสองได้รับคำสั่งไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ไม่ว่าคุณนายเหมยจะทำอะไร ก็ปล่อยให้นางทำตามใจ ขณะนี้เมื่อเห็นบิจเทาถือเทียนที่จุดไฟแล้วเดินเข้ามา ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะหลุบตาลงเงียบ ๆ แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร
หนานกงหยินถูกองครักษ์ร่างสูงใหญ่สองคนจับแขนกดลงกับพื้น ร่างกายอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ต่อให้ดิ้นรนก็ไร้ประโยชน์