หลินซิวซิวดื้อรั้นเกินไป แม้แต่ชุดราตรีสักชุดก็ไม่ยอมรับ ยืนกรานจะออกมาอวดโฉมเสียโจ่งแจ้งเช่นนี้
เขาแทบไม่กล้าบอกเซี่ยงั่นด้วยซ้ำว่า ก่อนหน้านี้เขาให้คนส่งชุดราตรีไปให้หลินซิวซิวแล้วชุดหนึ่ง เรียบหรูแต่ยังดูสมเกียรติ ทว่าหลินซิวซิวไม่แม้แต่จะเปิดดู ก็ส่งคืนมาโดยไม่มีคำอธิบายสักคำ
เซี่ยงั่นย่อมรู้อยู่แล้ว ไม่เพียงรู้ นางยังลงมือปรับเปลี่ยนบางอย่างด้วย ชุดราตรีที่ส่งไปนั้น เดิมทีออกแบบมาอย่างมิดชิด แต่ถูกนางให้คนเปลี่ยนแบบจนกลายเป็นชุดเปิดเผยเนื้อหนัง เผยทั้งแผ่นหลังและหัวไหล่ ไม่เหมาะจะสวมมาในงานเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย
นางรู้ว่าหลินซิวซิวจะไม่สวม และรู้ด้วยว่าหลินซิวซิวจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกเพย์จิงหาน อีกฝ่ายคงคิดว่าเพย์จิงหานจงใจดูหมิ่นนาง จึงส่งชุดคืนไป
เพราะฉะนั้นวันนี้ นางถึงได้พาเพย์จิงหานมาชมสภาพอันน่าอับอายของหลินซิวซิวได้อย่างเต็มตา
เซี่ยงั่นไม่ได้พูดอะไรอีก ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตามองไปยังจุดหนึ่งเบื้องล่าง สีหน้าเรียบเฉย
เพย์จิงหานรู้ว่านางกำลังโกรธ เพราะมีคนมาทำลายงานเลี้ยงที่นางตั้งใจเตรียมไว้อย่างดี
เขายื่นมือทั้งสองข้างไปบีบแก้มเซี่ยงั่นเบา ๆ แล้วดันขึ้นเล็กน้อย ฝืนดึงให้ใบหน้านางเผยรอยยิ้มออกมา “เอาล่ะ อย่าโกรธเลย ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้บอกว่าอยากไปดูละครเพลงหรือ? ถึงตอนนั้นฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง”
พอได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าของเซี่ยงั่นจึงดีขึ้นไม่น้อย นางปัดมือเพย์จิงหานออก มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย “ก็ได้ งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้ว ฉันอยากให้เธอเต้นรำเปิดงานกับฉัน”