เห็นเช่นนั้น เซี่ยงั่นก็พอจะเดาได้ นางลอบครุ่นคิด ก่อนสลับตำแหน่งซุปเห็ดหูหนูกับสาลี่ตรงหน้าตนกับชามตรงหน้าเซี่ยชู แล้วกระซิบข้างหูนางสองสามคำ
เซี่ยชูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจแน่วแน่ แล้วยกซุปสาลี่เต็มชามขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว
ครู่ต่อมา เซี่ยงั่นก็ลุกจากโต๊ะเป็นคนแรก มุ่งหน้าไปยังสวนหลังซึ่งนัดหมายกับเซวียนหยวนหลี่ไว้
หนานกงหยินสังเกตเห็นดังนั้น จึงรีบพาซื่อจื่อโจวไปยังสวนหลังเช่นกัน
เซี่ยงั่นเพิ่งเดินไปถึงบริเวณใกล้ภูเขาจำลอง ก็พลันตกเข้าไปในอ้อมกอดอันร้อนผ่าว
เซวียนหยวนหลี่เชยคางนางขึ้น จุมพิตแก้มนางเบา ๆ แล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจนักว่า “เหตุใดถึงมาช้านัก ข้ายืนตากลมหนาวอยู่ที่นี่ตั้งนาน”
คนที่แต่ก่อนรักษากฎระเบียบเคร่งครัดมาโดยตลอด บัดนี้กลับเป็นฝ่ายกอดเอวเขาไว้แน่น สีหน้าเปี่ยมด้วยความน้อยใจ “ท่านองค์รัชทายาท ข้าทรมานเหลือเกิน...”
เซวียนหยวนหลี่เพ่งมองนางท่ามกลางแสงจันทร์ จึงเห็นว่าแก้มนางแดงเรื่อ ดวงตาพร่ามัว บุรุษที่เติบโตในวังหลวงและเคยถูกลอบวางแผนนับครั้งไม่ถ้วน ย่อมเข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้วิชาตัวเบาอุ้มนางขึ้น แล้วพาไปยังห้องพักอันเงียบสงบแห่งหนึ่งในจวนองค์หญิง
ส่วนบริเวณที่เซี่ยงั่นหายไปนั้น เซี่ยชูก็เดินเข้ามา ทั้งสองเป็นพี่น้องกัน รูปร่างคล้ายคลึงกัน หากมองจากไกล ๆ แทบแยกไม่ออก
ครู่ต่อมา ซื่อจื่อโจวซึ่งถูกวางยาเช่นกันก็มาถึง เซี่ยชูก้าวเข้าไปคารวะอย่างกระตือรือร้น ทั้งสองต่างเหมือนฟืนแห้งกับไฟ เพียงสัมผัสกันก็พร้อมปะทุขึ้นทันที
ขณะเดียวกัน ภายในห้องพักอันเงียบสงบของจวนองค์หญิง สถานการณ์ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เซี่ยงั่นที่ถูกวางยาต่างจากยามปกติโดยสิ้นเชิง ทั้งออดอ้อนทั้งพัวพันไม่ยอมปล่อย ทำเอาเซวียนหยวนหลี่ปวดหัวไม่น้อย