วันที่ไปวัดเซียงชาน ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศสดชื่น เย็นสบายในฤดูใบไม้ร่วง
เซวียนหยวนเย่ตื่นแต่เช้าก็ออดอ้อนขอไปกับเซี่ยงั่นด้วย ทั้งยังกอดแขนนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เซี่ยงั่นถูกเขารบเร้าจนหมดทางเลือก จึงได้แต่รับปาก
เมื่อหนานกงหยินได้ยินว่าเซวียนหยวนเย่จะไปด้วย นางก็สมใจนัก เดิมทีนางก็อยากให้เซวียนหยวนเย่ได้เห็นกับตาว่า มารดาผู้แสนดีของเขาถูกคนล่วงเกียรติกลางป่ารกชัฏอย่างไร ถึงตอนนั้นคอยดูว่าเขาจะยังยอมรับนางเป็นมารดาอยู่อีกหรือไม่
วัดเซียงชานเป็นวัดหลวง นอกจากสมาชิกราชวงศ์แล้ว ก็มีเพียงขุนนางผู้ทรงอิทธิพลระดับสูงสุดในราชสำนักเท่านั้นที่ไปจุดธูปสักการะได้
ดังนั้นบนเส้นทางจากตำหนักตะวันออกไปยังวัดเซียงชานจึงมีผู้คนสัญจรน้อย ยิ่งเข้าไปในภูเขาลึกก็ยิ่งเงียบสงัด ต้นไม้เก่าแก่ริมทางสูงเสียดฟ้า แผ่กิ่งก้านบดบังแสงอาทิตย์ เสียงนกร้องดังขึ้นเป็นครั้งคราว ยิ่งขับให้บริเวณนั้นดูว่างเปล่าและเปลี่ยวเหงา
รถม้าสองคันแล่นไปตามทางภูเขาเรียงกัน คันหน้าเป็นเซี่ยงั่นกับเซวียนหยวนเย่ ส่วนคันหลังเป็นหนานกงหยิน
หนานกงหยินนั่งอยู่ในรถม้า ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ นางกำลังรอ รอพวกโจรที่ซุ่มอยู่ตรงกลางภูเขา
รถม้าแล่นมาถึงช่วงทางที่ภูเขาสูงชันและอันตราย สองข้างทางเป็นป่าทึบ เบื้องหน้ามีทางโค้งหักศอก ทันใดนั้นเอง ชายฉกรรจ์สวมชุดดำปิดหน้าหลายสิบคนก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง มือถือดาบใหญ่ที่สะท้อนแสงวาบ แล้วล้อมรถม้าทั้งสองคันไว้ทุกด้าน