นางอยู่ในจวนมาสามปี ย่อมรู้พระอุปนิสัยของเซวียนหยวนหลี่ดีกว่าผู้ใด ท่านองค์รัชทายาทผู้นั้นภายนอกดูอ่อนโยนดุจหยก ทว่าเนื้อแท้กลับเย็นชาอย่างยิ่ง
ยามคุณนายเหมยเพิ่งเข้าจวน นางก็เคยคิดแย่งชิงความโปรดปรานอยู่บ้าง ทว่าเซวียนหยวนหลี่เพียงเอ่ยประโยคเดียว ก็ทำลายความหวังทั้งหมดของนางจนสิ้น
“ข้าไม่ต้องการสตรีที่คิดว่าตนฉลาดนักหรอก จงอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ข้าไม่ทำให้เจ้าต้องเสียเปรียบ”
นับแต่นั้น คุณนายเหมยก็เข้าใจตำแหน่งของตน นางเป็นเพียงของประดับ เป็นโล่กำบัง และเป็นเครื่องมือที่เซวียนหยวนหลี่ใช้ปิดปากผู้คน
ถึงอย่างนั้น ในสายตาคนนอกนางก็ยังเป็นผู้ที่ได้รับความโปรดปราน เซวียนหยวนหลี่ยุ่งอยู่กับราชกิจ ไม่ค่อยค้างคืนในเรือนหลัง หากค้างคืน ส่วนใหญ่ก็มาหานาง
แม้ทั้งสองจะยังไม่ได้ร่วมหอ เซวียนหยวนหลี่เพียงวางเตียงเล็กไว้ในห้องด้านนอก แต่นางก็ยังรู้สึกหวานชื่นในใจ
นางมักจินตนาการอยู่เสมอว่า หากร่างกายของตนแข็งแรงขึ้น ท่านองค์รัชทายาทจะโปรดปรานนางบ้างหรือไม่
แต่ตอนนี้ แม้แต่ความปรารถนาเล็กน้อยเพียงนี้ก็ไม่มีเหลือแล้ว เพราะนางได้เห็นท่าทีที่ท่านองค์รัชทายาทมีต่อคนที่โปรดปรานอย่างแท้จริงด้วยตาตนเอง
เซวียนหยวนหลี่ประคองเซี่ยงั่นไว้ในอุ้งมือ จนคนทั่วราชธานีต่างรู้กันหมด แล้วนางเล่า นางยังจะเป็นของประดับอย่างสงบเสงี่ยมต่อไปได้หรือ
หากเซี่ยงั่นได้รับความโปรดปรานเช่นนี้ต่อไป นางเกรงว่าแม้แต่ตำแหน่งของประดับก็รักษาไว้ไม่ได้ หมากที่ไร้ประโยชน์ สักวันย่อมถูกทิ้ง