เซี่ยงั่นเพิ่งขึ้นมาถึงชั้นสอง ก็เหลือบเห็นร่างคุ้นตาร่างหนึ่ง ทว่าสายตากลับราวกับถูกตรึงไว้ด้วยบางสิ่ง ไม่อาจละไปไหนได้อีก
เจียงหรูเมิ่งกำลังเดินเคียงข้างชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง ทั้งสองก้าวเดินอย่างสุขุม พูดคุยกระซิบกระซาบกันเป็นระยะ ท่าทางสนิทสนมเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด
ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าคือหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของนาง แม้มีเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิปกคลุมก็ยังมองออกชัดเจน ว่านางตั้งครรภ์ได้หกถึงเจ็ดเดือนแล้ว
เซี่ยงั่นยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ความคิดนับไม่ถ้วนพลันผุดขึ้นในหัว นางจำได้แม่นยำว่าหนานกงเสวียนสูญเสียความสามารถในการมีบุตรไปนานแล้ว คนที่รู้เรื่องนี้มีไม่มาก แต่นางบังเอิญเป็นหนึ่งในนั้น เช่นนั้นเด็กในท้องของเจียงหรูเมิ่ง...เป็นลูกของใครกัน?
ขณะที่ความคิดของเซี่ยงั่นพลิกผันไปมา เจียงหรูเมิ่งก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมายังตน นางเงยหน้าขึ้น สบตากับเซี่ยงั่นบนชั้นสองท่ามกลางเสียงอึกทึกทั่วทั้งห้องโถง
เพียงสบตากันครั้งเดียว สีเลือดบนใบหน้าของเจียงหรูเมิ่งก็จางหายไปจนหมด แม้แต่ริมฝีปากยังซีดขาว
นางก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว แล้วพูดอะไรบางอย่างกับชายหนุ่มข้างกาย ชายหนุ่มชะงักไปก่อน จากนั้นก็เผยสีหน้าลังเล พลางรีบเหลือบมองขึ้นไปบนชั้นสอง แม้จะมองไม่ชัดว่าคนที่อยู่บนนั้นเป็นใคร แต่ก็พอสัมผัสได้ว่าสถานการณ์ไม่ปกติ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังทำตามคำพูดของเจียงหรูเมิ่ง หันหลังเดินหายเข้าไปในฝูงชน