เซี่ยงั่นฟื้นขึ้นมาในคืนวันถัดมา แสงเทียนภายในห้องไหวระริก เงาม่านเตียงทอดลงบนผนัง สว่างวูบวาบ คล้ายความฝันที่ยังไม่ตื่นจากมัน
ลานอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงมาตลอด ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน ครั้นเห็นเซี่ยงั่นลืมตาขึ้นในที่สุด น้ำตาก็เอ่อทะลักออกมาทันที นางทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ พลางฟุบลงกับขอบเตียง “คุณหนู ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว! ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?”
หากตอนคุณหนูล้มลงไม่ได้อาศัยจังหวะที่แขนเสื้อบัง แอบบีบฝ่ามือนางเบา ๆ ลานอยคงเกือบเชื่อไปแล้วว่าทุกอย่างนี้เป็นเรื่องจริง
ละครฉากนั้นสมจริงเกินไป ตอนคุณหนูกุมท้องล้มลงในกองเลือด นางตกใจจริง ๆ
นางกลัวว่าร่างกายคุณหนูจะเป็นอะไรไป กลัวว่าถึงจะคำนวณจังหวะการล้มไว้อย่างแม่นยำ แต่ก็ยังทำร้ายรากฐานของร่างกายอยู่ดี แค่หนานกงหยินคนเดียว ไยคุณหนูต้องเอาชีวิตตัวเองกับลูกในท้องไปเสี่ยงด้วย?
เซี่ยงั่นพิงหมอน แม้สีหน้ายังคงซีดเซียวอยู่บ้าง แต่แววตากลับแจ่มใสดังเช่นวันวานแล้ว
นางยกมือขึ้นลูบท้องน้อยเบา ๆ น้ำเสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับเปี่ยมด้วยพลังชวนให้ผู้คนอุ่นใจ “ไม่เป็นไร ข้ามั่นใจว่าจะไม่กระทบถึงลูก อีกอย่าง มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้ท่านองค์รัชทายาทเห็นใจข้า”
ลานอยมองสีหน้าของนาง ในที่สุดก้อนหินก้อนใหญ่ในอกก็ร่วงลงพื้น นางยิ้มทั้งน้ำตา ยกผ้าเช็ดหน้าซับหางตา แล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าต้องแจ้งข่าวดี “คุณหนู ทายาทหลวงทั้งสองแข็งแรงดีเจ้าค่ะ ตัวขาวอวบอ้วน ร้องเสียงดังลั่น แม่นมเพิ่งอุ้มไปให้นม ประเดี๋ยวก็จะอุ้มมาให้คุณหนูเจ้าค่ะ”
นางลดเสียงลง แววตาเผยความสะใจที่เก็บกดมานาน “ส่วนองค์หญิงรัชทายาทของพวกเรา ท่านองค์รัชทายาทสั่งให้มัดไว้บนหอประตูเมืองแล้วเจ้าค่ะ แขวนอยู่ตรงกลางพอดี ให้ชาวบ้านที่ผ่านไปมาได้ชมกัน!”
เซี่ยงั่นได้ยินเช่นนั้น แววตาก็ฉายแววสนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง นางรู้จักหนานกงหยินดีเกินไป เติบโตมาในตระกูลแม่ทัพ ทั้งยังเคยได้รับคำชมจากฮ่องเต้ด้วยพระองค์เองว่า “สง่างามและเปี่ยมคุณธรรม” ครั้นเข้าพำนักในตำหนักตะวันออกก็สวมมงกุฎหงส์กับชุดแต่งงานแดงฉาน ขบวนสินเดิมทอดยาวสิบลี้ ชาวเมืองทั้งเมืองยืนเรียงรายต้อนรับ นั่นช่างเป็นเกียรติยศและความสง่างามเพียงใด