ที่โรงพยาบาล หลินจิ้งอี๋นึกย้อนถึงเรื่องราวตลอดหลายปีที่ผ่านมา โจวเจี้ยนกั๋วไม่เพียงเลี้ยงดูโจวจื่อหันได้ดีเท่านั้น แต่ยังทำหน้าที่ในฐานะลูกแทนเธออย่างเต็มที่ด้วย
ทุกครั้งที่พ่อแม่ปวดหัวตัวร้อน โจวเจี้ยนกั๋วจะพาพวกท่านไปโรงพยาบาลทันที คอยจัดการธุระโน่นนี่ในโรงพยาบาล และดูแลเอาใจใส่อยู่ข้างเตียงอย่างเต็มกำลัง
หลังลูกโตขึ้น ครอบครัวของพวกเขาทั้งสามคนก็ย้ายไปอยู่บ้านของตัวเอง ส่วนหวังฟางกับสามีก็ยังแวะมาหาบ่อย ๆ ช่วยทำความสะอาด ซื้อกับข้าว หรือทำอาหารที่พวกเขาชอบใส่ตู้เย็นไว้ เพราะอย่างนั้นวันนี้หวังฟางถึงได้รู้ว่าเธอป่วยและรีบพาเธอมาส่งโรงพยาบาลทันเวลา
ตอนนี้หลินจิ้งอี๋รู้สึกว่าตัวเองทำให้พ่อแม่ผิดหวัง แต่พวกท่านกลับไม่เคยถือสาเธอเลย ยังคงปฏิบัติต่อเธอเหมือนเดิมเสมอมา
พอคิดถึงตรงนี้ หลินจิ้งอี๋ก็รู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก
หลังให้น้ำเกลืออยู่ครึ่งค่อนวัน หลินจิ้งอี๋ก็รู้สึกดีขึ้นมาก เธอดึงเข็มออก ให้หมอสั่งยาเล็กน้อยกลับบ้าน แล้วเรียกรถให้หวังฟางกลับบ้าน
เมื่อกลับถึงบ้านตัวเอง เธอกำลังจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนนั้นเองโจวเจี้ยนกั๋วก็โทรมา
“จิ้งอี๋ แม่บอกว่าคุณเป็นหวัด มีไข้ ตอนนี้ดีขึ้นบ้างหรือยัง ต้องให้ผมกลับไปดูแลไหม?”
ดูท่าโจวเจี้ยนกั๋วคงเพิ่งรู้เรื่องอาการของเธอหลังโทรกลับไปหาแม่ บางทีช่วงเช้าเขาอาจมีธุระจริง ๆ
หลินจิ้งอี๋รู้สึกว่าร่างกายยังอ่อนเพลียอยู่เล็กน้อย เธอพูดเสียงขึ้นจมูกว่า “ให้น้ำเกลือแล้วดีขึ้นเยอะ คุณมีธุระก็ไปจัดการก่อนเถอะ ฉันอยู่คนเดียวได้”