มาพร้อมกับคำโต้กลับนั้น คือจารึกราชาทั้งหกที่ถลาลงมาพร้อมตราอาคม
ฟางหมิงตั๋วเกือบไม่ทันหลบจารึกราชาทั้งหกที่มีพลังปราบปรามเขาได้ทั้งคน เขาถึงกับคิดในใจว่าเด็กคนนี้ใส่เขาจริง ๆ ไม่เสียดายมือเลยสักนิด
เงยหน้าขึ้นก็เห็นอาซุ่ยที่พึ่งใช้ตราอาคมไป จมูกมีเลือดไหลเป็นสองทางลงมาฉับพลัน
กลิ่นเลือดคลุกระอุเงียบ ๆ ทั่วบริเวณ ยวี่ถูกับผานจงแทบจับสังเกตได้ทันทีที่สุด คิ้วขมวดเล็กน้อย
“ลำดับสาม อย่าเสียเวลา”
สีหน้าที่เคยใจเย็นของฟางหมิงตั๋ว เมื่อเห็นอาซุ่ยเริ่มมีเลือดกำเดาไหลแล้ว ใบหน้าอ้วนกลมก็หุบลงนิดหน่อย เขาไม่ยอมให้เธอโจมตีเล่น ๆ อย่างไม่ใส่ใจอีกต่อไป แต่ยืนอยู่กับที่ ใช้มือเดียวผนึกมุทรา
“เปิด!”
คาถาสั่งเพียงคำเดียวดังขึ้น อาซุ่ยรู้สึกราวกับพื้นที่รอบตัวถูกบางสิ่งคลุมทับ จากนั้นทุกคนก็เหมือนก้าวเข้าไปในอีกมิติหนึ่งในพริบตา
เงยหน้ามองไป เบื้องบนของมิตินั้นคือเทือกเขายักษ์ลอยอยู่กลางอากาศ
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เหมิงเชียนสวินที่เคยรับหน้าที่ดูแลยมโลกชั่วคราวมาก่อน จำได้ในแวบแรกว่านั่นคือเขาหลัวเฟิง — หนึ่งในเขาสี่ไม่เกี่ยว ที่จักรพรรดิผีแห่งเหนืออย่างฟางหมิงตั๋วปกครองอยู่
เมื่อหันกลับมามองฟางหมิงตั๋วอีกครั้ง ดวงตาของเหมิงเชียนสวินก็มืดลง
คนตรงหน้านี่ ยืนยันแล้วว่าคือจักรพรรดิผี
อาซุ่ยเข้ามาในมิติของอาจารย์สามเป็นครั้งแรก เพียงแค่ก้าวเข้ามาก็รู้สึกราวกับประสาทสัมผัสทั้งหมดของเธอ แม้กระทั่งวิญญาณ ถูกกดทับจนแทบหายใจ
ยังไม่นับคนอื่นเลย
ถึงตอนนี้เธอถึงจะรู้ตัวอย่างชัดเจนว่าระยะห่างระหว่างเธอกับบรรดาอาจารย์นั้นไกลแค่ไหน