สำหรับอาซุ่ยแล้ว กลอุบายไม่ต้องเก่า ขอให้ได้ผลก็พอ
แท้จริงแล้ว เธอก็เป็นแค่คนที่ได้อาศัยความรักจากบรรดาอาจารย์ที่ห่วงใยเธอจากใจจริงเท่านั้น
แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจ ถ้ารักกันจริง ทำไมทุกปีถึงได้พบเธอแค่ครั้งเดียว แล้วทำไมถึงมักจะหาโอกาสที่จะผลักไสเธอออกไปให้ไกลอยู่ตลอด
อาซุ่ยตั้งใจว่าต้องได้คำตอบมาให้ได้ ยวี่ถูกับคนอื่นๆ มองหน้ากันสักครู่ ในที่สุดก็เป็นยวี่ถูที่พูดขึ้น
“เธอยังจำได้ไหม เมื่อสิบปีก่อน ฉันเคยให้เธอผลักนรกน้อยกลับไปยังยมโลก เพื่อหยุดการล่มสลายของยมโลก”
อาซุ่ยมองอาจารย์ใหญ่ด้วยดวงตาเปียกชื้น
จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่รู้สึกได้จริงว่าคนตรงหน้าคือจักรพรรดิผีแห่งทิศตะวันออก แค่มองตาเฝ้ารอ แล้วจึงพยักหน้า
เธอจำได้แน่นอนอยู่แล้ว
ครั้งแรกที่เธอเปิดมิติไร้รูป และหยุดการล่มสลายของยมโลกตามที่อาจารย์ใหญ่ส่งสัญญาณ หลังจากนั้น แม้เธอจะตื่นขึ้นจากโลกต่างมิติได้สำเร็จ แต่ไม่ว่าจะเป็นบรรดาอาจารย์หรือสวีสวี ต่างบอกเธอเหมือนกันว่า ก่อนที่เธอจะควบคุมพลังได้อย่างสมบูรณ์ อย่าเปิดมิติของเธอขึ้นโดยพลการ
ตลอดปีที่ผ่านมา เธอก็ทำตามที่พวกเขาบอกมาตลอด
ยวี่ถูมองเธอ เงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ
“เธอในตอนนั้นหยุดการล่มสลายของยมโลกได้จริง แต่ตลอดหลายปีมานี้ การล่มสลายของยมโลกก็ไม่เคยหยุด”
อาซุ่ยขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เธอไม่รู้เรื่องนี้เลย
ไม่ใช่แค่เธอ ทั้งเหมิงเชียนสวิน แม้แต่ปู้จั๋วก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้
ยวี่ถูพูดต่อ
“ตลอดปีมานี้ เราค้นหาวิธีหยุดการล่มสลายของยมโลกอยู่ตลอด รากปัญญาเหล่านั้น ก็เป็นวิธีหนึ่งในนั้น”