ตระกูลซือ
เพิ่งออกจากห้องหนังสือของคุณปู่ ซือเป่ยอันก็ตรงเดินกลับไปยังบ้านพักของตน
และแล้วในวินาทีที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน ภายในสมุทรจิตของเขาก็เหมือนมีดวงตาประสานคู่ยักษ์บางคู่เบิกพรึ่บขึ้นมา
ฝีเท้าของซือเป่ยอันที่กำลังก้าวข้ามธรนีหยุดชะงัก ร่างกายก็โยกสะดุ้งไปด้วย
ไม่ถึงครึ่งวินาที เขาก็ฟื้นคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว แต่ในห้วงความคิดก็มีภาพหวูดผ่านขึ้นต่อเนื่อง — ภาพอาซุ่ยยืนปะทะกับคนบางคนริมผา และหูก็ยังแว่วเสียงที่เธอเรียกเขาอยู่เหลือเกิน
“อันอัน”
ซือเป่ยอันขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
เขารู้สึกว่าฉากนี้ไม่ได้เกิดขึ้นมาไร้สาระ ถ้าเลือกระหว่างภาพหลอนกับสัมผัสบางอย่าง เขาเชื่อว่ามันคือการส่งสัญญาณมากกว่า
คิดได้ดังนั้น เขาไม่รอช้าควักโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาเบอร์อาซุ่ยเป็นคนแรก
พอเห็นว่าโทรไม่ติดสักที ก็รีบโทรหาหนานจือจือแทน
อาซุ่ยเป็นคนที่ถ้าไม่ต้องไปโรงเรียนก็จะไม่ไป ตอนนี้แม้จะยืนยันแล้วว่าร่างกายหายดีแล้ว แต่เธอแน่นอนว่ายังจะให้ตัวเองหยุดพักอีกหนึ่งสองวันอยู่บ้าน
ตอนนี้เธอน่าจะอยู่ที่บ้าน
หนานจือจือรับสายของซือเป่ยอันก็แปลกใจไม่น้อย
พอได้ยินว่าเขาถึงกับถามถึงอาซุ่ย ยิ่งแปลกใจใหญ่ แต่เมื่อนึกถึงน้ำเสียงที่อาซุ่ยฝากฝังเอาไว้ก่อนจากไป เธอก็ไม่ปิดบัง
“อาซุ่ยวันนี้เก็บของบอกว่าจะกลับไปที่เขาหมิงหมิงสมัยเด็กของเธอ ว่าจะกลับไปยืนยันเรื่องอะไรสักอย่าง แต่เรื่องอะไรกันแน่ เธอไม่ได้บอกฉัน…”
ได้ยินแบบนี้ ซือเป่ยอันถึงกับตันไปชั่วขณะ — อาซุ่ยกลับเขาหมิงหมิงไปแบบเงียบ ๆ แถมยังนึกถึงภาพที่แวบมาครู่นี้ ภาพที่เธอกำลังปะทะกับใครบางคน