ลู่หมานซานขมวดคิ้วมองผีใหญ่ตรงหน้า ท่าทางที่แบกร่างคนไว้ด้านหลังไม่ขยับแม้แต่น้อย แล้วแบบปากด่าทันควัน
“ไสหัวไปซะ!”
ผีใหญ่ได้ยินดังนั้นก็แสดงสีหน้าดุร้ายให้มันเห็น พร้อมพ่นไอผีเย็นยะเยือกออกมาจากปาก
ลู่หมานซานไม่หวั่นเกรงแม้แต่นิด เบ้าตาส่องแสงเขียววาบ แล้วไม่ลังเลที่จะยกเขี้ยวโต้ตอบกลับไป
ผีใหญ่สัมผัสได้ถึงพลังปีศาจในตัวเขา ดูเหมือนจะตกใจสักครู่
ดวงตากลอกไปมา แล้วเปิดปากอีกครั้ง
“โอ๋…ไม่ใช่มนุษย์สินะ…งั้นฉันจะกินพวกแกทั้งสองเข้าไปพร้อมกัน กลืนพวกแกลงไป ฉันก็จะได้เป็นราชันผี”
พูดจบ ร่างสูงใหญ่ของมันก็กระโจนเข้าปะทะลู่หมานซานทันที
ลู่หมานซานแบกคนบนหลังแล้วหลบหลีกอย่างรวดเร็ว ดวงตาเกือบทั้งคู่กลายเป็นสีเขียว ใบหน้าก็เผยความดุร้ายอันเป็นสัญชาตญาณหมาป่าออกมาโดยไม่รู้ตัว
เขาไม่มีทีท่าจะวางคนลง แต่ใช้มือหนึ่งปกป้องคนด้านหลังไว้ อีกมือกลายเป็นกรงเล็บแหลมคม ในจังหวะที่ผีใหญ่กระโจนเข้ามาอีกครั้ง เขาฟาดกรงเล็บเข้าใส่อีกฝ่ายโดยไม่ลังเล
ผีใหญ่ร่างใหญ่แต่ท่าทางคล่องแคล่วมาก บิดตัวหลบได้ทัน ทำให้ถูกกรงเล็บของเขาฉีกไอผีออกไปเพียงไม่กี่เส้น
ลู่หมานซานสะบัดมือปัดไอผีที่ติดค้างบนกรงเล็บกระจายออกไป คราวนี้ไม่รอให้อีกฝ่ายเปิดฉากก่อน เขาจะเป็นฝ่ายบุกเอง
แต่ถึงเขาจะเป็นปีศาจ ก็เป็นแค่ปีศาจน้อยที่บำเพ็ญมาไม่ถึงร้อยปี ไม่รู้วิชาอาคมใด ๆ ยังโจมตีแบบเดียวกับตอนที่เป็นหมาป่าอยู่เลย
ถ้าเป็นเขาเพียงลำพัง การเผชิญหน้าผีใหญ่แบบนี้ก็ยังมีโอกาสสู้ได้ แต่เสียดายที่บนหลังเขายังมีหนานจือซุ่ยอีกคน