หมัดที่ปักลงอย่างเต็มแรงนั้นทำให้ทั้งเหมิงเชียนสวินและยมทูตต่างตะลึงค้างไปพร้อมกัน
เห็นคนที่แต่ก่อนยังเซซังอยู่ตื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือเลือดกำเดาไหลออกจากรูจมูกทั้งสองข้างพร้อมกัน
เห็นเช่นนั้น ปู้จั๋วแทบไม่ต้องคิด
ฝีเท้าเบาปานสายลม เขาพุ่งตัวเข้าหาอาซุ่ยทันที ในจังหวะที่เลือดกำเดาเพิ่งพุ่งออกมา มือข้างหนึ่งดึงยันต์เปล่าออกมาจากไหนก็ไม่รู้ แล้วเหมาเข้าป้องกันจมูกของเธอทันควัน
เลือดเปื้อนส่วนหัวของยันต์สีเหลืองจนแดงเปื่อย แต่ดีที่เลือดหยุดไวได้
อาซุ่ยมองแผ่นยันต์ที่อุดจมูกตัวเอง แล้วพยักหน้าให้ปู้จั๋วเป็นการชมเชย
ถึงขนาดนี้ก็ไม่ใช่แมวของเธอจริง ๆ
ใช้เวลาที่ยังพอไหวได้ช่วงหนึ่ง อาซุ่ยหันตัวสะดุดล้มเล็กน้อยเดินไปหาซือเป่ยอัน
ซือเป่ยอันยังคงนอนนิ่งอยู่ในอำพันยักษ์ก้อนนั้น มองแวบแรกเหมือนฟอสซิลมีชีวิตที่ถูกปิดผนึกมานับหมื่นปี แต่อาซุ่ยสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา
ผ่านเปลือกอำพัน เธอแม้กระทั่งรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของเขา
“อันอัน”
เธอเรียกชื่อของเขา
ฝ่ามือที่วางแนบอำพันสัมผัสได้ว่าจังหวะเต้นของหัวใจเบื้องในเข้มขึ้นเพียงเล็กน้อย
จริง ๆ ด้วย เขาได้ยินเสียงของเธอ
“อันอัน ฉันมารับนายกลับ”
เธอพูด
ผีหุ่นเชิดทั้งสี่ถูกเธอปิดผนึกไว้ในมิติชั่วคราว ไม่มีแมลงน่ารำคาญมาขวางทางแล้ว เธอต้องรีบช่วยอันอันออกจากอำพันก้อนนี้ให้ได้โดยเร็ว
ความจริง อาซุ่ยเองก็เพิ่งเห็นสิ่งแบบนี้เป็นครั้งแรก และก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร