เมื่อคนคนหนึ่งตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน และไม่ยินยอมที่จะเป็นคนที่ถูกชักใยอีกต่อไป คนที่เคยชินกับการชักใยเขา ก็จะคิดว่าอีกฝ่าย 'บ้า' ไปแล้วโดยอัตโนมัติ
จวงฉินฉินรู้ดีว่าหลังจากที่เธอพูดสิ่งเหล่านี้ออกไปวันนี้ พ่อแม่ของเธอจะมองเธอเป็นแบบไหน
แต่เธอไม่แคร์แล้ว
คนบางคน แม้แก่ตายไป ก็ยังใฝ่ฝันถึงความเอ็นดูจากพ่อแม่ตลอดชีวิต
เพราะไม่เคยได้รับ จึงหมั่นไส้มันเป็นพิเศษ
จวงฉินฉินไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นคนแบบนั้น
เธอเคยคิดว่าผลการเรียนที่ดีจะทำให้พ่อแม่เห็นคุณค่าและใส่ใจเธอ แต่นั่นไม่ใช่ความรัก
ตั้งแต่แรกก็ไม่มีทางได้อยู่แล้ว งั้นเธอก็ไม่เอาแล้ว
จวงฉินฉินแบกกระเป๋านักเรียนที่หนักจนห้อยลงมาด้วยน้ำหนักหนังสือ เดินออกจากบ้านโดยไม่หันหลังกลับ ออกจากทางเดินอาคาร เดินตรงเข้าไปในแสงแดดยามเช้า...
สถานการณ์แบบเดียวกันนี้ ก็เกิดขึ้นกับอีกหลายคนที่ดวงวิญญาณเพิ่งกลับเข้าที่เหมือนกัน
ตอนกงเฉิงหมิงสะดุ้งตื่นขึ้นจากที่ทำงาน เขายังเซื่องๆ อยู่ จนกระทั่งเพื่อนร่วมงานทยอยเข้ามาทำงาน
เพื่อนร่วมงานมองกงเฉิงหมิงที่ผมยุ่งเหยิงและมีถุงใต้ตาสองวง ก็แค่ถามว่า
“นายนี่นอนกองงานที่บริษัททั้งคืนเลยเหรอ?”
กงเฉิงหมิงมองเขาตาค้าง สภาพที่ดูเหมือนวิญญาณกลับคืนแล้วแต่กลับมาแค่ครึ่งเดียวชัด ๆ
เพื่อนร่วมงานส่ายหน้าทันที
“เฮ้อ นายก็หักโหมเกินไปแล้ว ถึงจะยังเด็กก็ต้องประหยัดตัวเองบ้างนะ เดี๋ยวยังไม่ถึงเวลาเข้างาน รีบไปล้างหน้าซะให้ฟื้นขึ้นมาหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวก็หัวโล้นเดินเข้างาน...”
เพื่อนร่วมงานยังพูดไม่หยุดปาก แต่กงเฉิงหมิงลุกขึ้นยืนแบบฉับพลัน แล้วเริ่มเก็บของของตัวเอง