อาซุ่ยมองตามพี่หวังที่ขับรถจากไป ก่อนจะแบกเป้เดินขึ้นบันไดภูเขา
แม้ไม่ได้กลับมานานหลายปี แต่อาซุ่ยก็ยังจำทุกเส้นทางได้อย่างแม่นยำ
ยิ่งเดินขึ้นไป หมอกในป่าก็เหมือนคั้นแยกฟ้าดินออกจากกัน
คงรู้ได้ถึงกลิ่นคนแปลกหน้า นกและสัตว์ป่าหลายตัวจึงแอบยื่นคอมองมาจากพุ่มไม้อย่างเงียบ ๆ
อาซุ่ยกวาดตามองครั้งเดียวก็รู้ว่าพวกมันคือสัตว์ของเขาปู้จือ
เพราะในจำนวนนั้นมีกวางภูเขาที่ตื่นญาณปะปนอยู่ด้วย มันคงคุ้นชินกับลมหายใจบนตัวเธอ จึงก้าวออกจากป่ามาพยักหัวให้เธอจากระยะไกล
อาซุ่ยจึงพยักหน้าตอบไปเหมือนทักทายเพื่อน
“สวัสดีนะ กินข้าวหรือยัง อยู่ที่นี่ลงตัวไหม”
กวางภูเขาย่อมตอบคำถามเธอไม่ได้หรอก แต่อาซุ่ยก็ไม่ได้ใส่ใจ
เดินเล่นขึ้นไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็มาถึงประตูภูเขาที่คุ้นเคย
ปีที่นั้นเธอได้บอกลาอาจารย์ทั้งสี่ตรงที่นี่
อาซุ่ยเดินตามความจำมายังคฤหาสน์บนภูเขาที่เคยอยู่
ประตูใหญ่เก่าแก่สง่างาม เหมือนกับที่เห็นบนเขาปอจงทุกประการ
อาซุ่ยเดินเข้าไป วางสองมือลงบนประตู ออกแรงเบา ๆ ประตูหนักอึ้งบานนั้นก็เปิดออก
กำแพงกันภูตขวางตาทันทีที่เข้ามา ลานน้ำไหลที่คุ้นตา และห้องโถงหลักที่สะอาดสะอ้าน
ไม่มีวัชพืชรกครึ้ม ไม่มีบ้านทรุดโทรม
ทุกอย่างเหมือนตอนที่เธอจากไปเป๊ะ ๆ
แม้แต่ขาโต๊ะที่เธอเคยแกะสลักฝึกเขียนตราอาคม ก็ยังเหมือนในความทรงจำทุกอย่าง
เวลาที่นี่เหมือนหยุดนิ่งไว้ตั้งแต่สิบปีก่อน
ยกเว้น...คนที่ควรจะอยู่ที่นี่