ซือเป่ยอันบ่นอึดงัดในใจเล็ก ๆ แต่เมื่อมองไปยังเศียรที่ยังแหลกออกมาจากขอบเตียงนั้น ก็ยิ้มช้า ๆ
ตอนเพิ่งตื่นยังงง ๆ อยู่หน่อย แต่ตอนนี้เขาฟื้นตัวแล้ว ธรรมชาติที่จะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าได้
เขาจำได้ว่าถูกชายหน้ากากผีลากออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อ หลังจากนั้นพวกนั้นบอกว่าต้องการรากปัญญาของเขา
แล้วหลังจากนั้นก็จำไม่ได้อีกเลย
ที่เขาโผล่มาอยู่ในห้องของอาซุ่ยแบบนี้ ก็แปลว่ามีแต่ความเป็นไปได้เดียว — อาซุ่ยช่วยเขาไว้อีกครั้ง
คิดแบบนั้นในใจ เขาก็พูดตามออกมาแบบนั้น
“อาซุ่ย ขอบคุณนะ”
ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้อีกครั้ง
อาซุ่ยมองเขาที่นอนอยู่บนพื้นแล้วเงยหน้ามองเธอ ใบหน้าจริงจังน่าดู แวบหนึ่งเธอกลับนึกถึงดวงตาสีทองอันเย็นชาในความฝัน ตาที่ราวกับดูดกลืนทุกอย่างเข้าไปได้
แค่แวบเดียวก็กลับมาเป็นปกติ ท่าที่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ ยันตัวแหงนหน้าออกมาจากเตียงกลายเป็นท่ากอดแขนซ้อนกันนอนแอ้มที่ขอบเตียง ส่วนสองขาก็แหง่งขึ้นไปอย่างสบายอารมณ์
อาซุ่ยก็เลย “มองลงมาจากสูง” อย่างนั้น ยิ้มจนหางตาโค้ง “ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
ใครให้นายเป็นอันอันล่ะ
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกันอยู่ ก็มีคนได้ยินเสียงแล้วเดินเข้ามาจากด้านนอก
คนแรกที่เข้ามาคือหนานจือจือ ตามด้วยหนานจือหลินและหนานจือฮุ่ย ก่อนอาซุ่ยจะตื่น คนในตระกูลหนานต้องเวรยามดูแลกันวนไป ตอนนี้ก็เพิ่งออกไปกินข้าวกันที่ห้องนอก
พอเดินเข้ามาเห็นคนที่ควรนอนอยู่บนเตียงสองคน คนหนึ่งแอ้มอยู่ที่ขอบเตียงอีกคนนอนแอ้มอยู่ที่ปลายเตียง ก็หน้าตางงกันทั้งแก๊ง