เพียงแค่สะดุดชั่วขณะ แต่ไม่ช้าการโจมตีก็ดำเนินต่อ
สายฟ้าทองพร้อมเพลิงกรรมถล่มลงมา ในพริบตาระเบิดประกายไฟซ้อนกันเป็นชั้น ๆ รอบด้าน
แม้จะไม่อาจหยุดได้สนิท แต่ช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อครู่ก็ทำให้สายตาของจวงฉินฉินกับพวกสว่างวาบ
“มะ... มันได้ผล!”
กงเฉิงหมิงก็ตาลุกวาวไม่ต่างกัน มองไปที่ก้อนโคลนดำตัวเล็กด้วยแววตาเปล่งประกาย
ก้อนโคลนดำตัวเล็ก: มีความรู้สึกไม่ดีแล้ว...
จริงดังคาด วินาทีถัดมา จวงฉินฉินกับอีกสามคนรีบเข้าไปเก็บก้อนดินเล็ก ๆ บนพื้น แล้วพุ่งเป้าใส่สองคนที่กำลังต่อยกันสนั่น
ส่วนกงเฉิงหมิงก็เหวี่ยงคราดเหล็กในมือสองข้าง แหวกเอาก้อนโคลนดำตัวเล็กออกมาเป็นกองจากกระดูกเรือนร่างต้นที่เหลืออยู่ไม่มากอยู่แล้ว
กระดูกเรือนที่เมื่อกี้ยังใจเย็นก็ตกใจฮือทันที
ฝืนสร้างมือสองข้างออกมาห้ามพวกเขา
แต่ใครจะสนใจมัน?
อาซุ่ยกับเจ้ายมบาลนั่นต่างหากที่คือความหวังของพวกเขา
ยังกับหาวิธีที่จะช่วยพวกเขาได้สำเร็จ แม้ต้องรีดโคลนดำประหลาดนี่จนหมดเปลือกก็ยอม!
ก้อนโคลนดำตัวเล็ก: ??
ถามฉันบ้างไหม? ฉันไม่ยอมนะ!
ร่างต้นที่โดนอาซุ่ยตีจนเหลือน้อยเต็มที่แทบถูกรีดไปครึ่งหนึ่ง
กงเฉิงหมิงรับหน้าที่รีด จวงฉินฉินกับพวกรับหน้าที่ขว้าง
แต่ฝีมือการขว้างของหลายคนไม่ค่อยแม่น มีเพียงจวงฉินฉินที่เกือบทุกลูกเข้าเป้า
ระหว่างที่อาซุ่ยกับปู้จั๋วต่อสู้กัน หน้ากากของอาซุ่ยก็ถูกโคลนดำโดนเข้าเป็นระยะ
เห็นหน้ากากผีบนใบหน้าอาซุ่ยโดนโคลนดำปกคลุมไปเกือบครึ่ง ทั้งสองฝ่ายก็ยังไม่มีทีท่าจะหยุด