คราวที่ยวี่ถูลงมือ จีโหยวก็ตั้งใจจะใช้พลังมิติย้ายหนานจือซุ่ยออกไปในทันที
แม้อีกฝ่ายจะตกอยู่ในสถานะอันตรายแค่ไหน แม้การบังคับย้ายข้ามมิติจะทำให้เขาต้องรับพลังตอบโต้
แต่ผานจงกับฟางหมิงตั๋วต่างสัมผัสได้ถึงความตั้งใจนั้นก่อน ทั้งสองจึงใช้พลังกดเขาเอาไว้ชั่วขณะพร้อมกัน
มาถึงขั้นตอนนี้แล้ว พวกเขาไม่มีสิทธิ์ลังเลอีกแม้แต่ครึ่งวินาที
ตั้งแต่พันปีก่อนที่พวกเขาลอบพาดวงวิญญาณที่เหลืออยู่ขององค์นั้นออกมาจากโลกต่างมิติ เป้าหมายของพวกเขาก็ไม่เคยเปลี่ยน
สิ่งเดียวที่ไม่มีใครคาดคิด
คือพวกเขาผูกพันกับดวงวิญญาณเศษนั้นเข้าจริง ๆ
เมื่อผูกพัน ย่อมเกิดเป็นความผูกใจ
เมื่อผูกใจ ย่อมเกิดเป็นความไม่อาจจำใจ
สิบปีผ่านไป พวกเขาก็ยังไม่อาจตัดความผูกพันกับเด็กคนนี้ขาดสนิทได้
เด็กที่โดนพวกเขากุมเอาไว้นั้นหลุดพ้นจากการกักขังได้อย่างรวดเร็วภายใต้เส้นด้ายทอง
เส้นด้ายทองพาร่างของเด็กสาวลอยขึ้นสู่ห้วงอากาศอย่างเชื่องช้า พอเส้นด้ายกระจายออก ร่างของอาซุ่ยก็ปรากฏให้ทุกคนเห็นอีกครั้ง
แต่วินาทีถัดมา เส้นด้ายทองที่ควรจะกระจายหายไปกลับพุ่งเข้าสู่ร่างเธอเป็นจำนวนมากมายมหาศาล
เด็กสาวที่หมดสติอยู่เปล่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทันที
“อาาาา……”
แม้จะร้องโหยหวนเช่นนั้น จิตสำนึกของเธอก็ยังไม่ฟื้น ดวงตากลับถูกความมืดว่างเปล่าอีกแรงหนึ่งเข้าครอบงำแทน
มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยไปตามการเปลี่ยนแปลงของเธอ
ซือเป่ยอันกับปู้จั๋วและคนอื่น ๆ ได้แต่จ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้า อยากห้าม แต่ก็ไม่อาจเข้าไปใกล้ได้เลย
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ชั่วขณะที่เส้นด้ายทองจมดับสนิทลงในร่างของอาซุ่ย บรรยากาศรอบ ๆ แม้แต่เวลาและพื้นที่ ก็เหมือนตกอยู่ในภาวะนิ่งสนิท