ปู้จั๋วกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่พอดี หูไวจับได้ถึงเสียงนั้นทันที จึงส่งเสียงคำรามใส่ราชันผีแห่งเขาเฟิงซานฝั่งนั้นทันควัน
“นายมีปัญหาอะไร?!”
ราชันผีแห่งเขาเฟิงซานจะกล้ามีปัญหากับเจ้ายมบาลได้ยังไง รีบทำหน้าเฉยชิด “ไม่มี”
ปู้จั๋วหันไปมองซือเป่ยอันที่หมดสติอยู่ข้าง ๆ
หลังจากรากปัญญาถูกแยกออกไปอย่างโหดเหี้ยม เรือนอาการของนิมิตธรรมแห่งยมโลกก็ปกปิดไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
แต่ปู้จั๋วไม่มีเวลาใส่ใจเรื่องตัวตนของเขา ในใจตอนนี้ยังติดอยู่กับภาพที่เพิ่งเกิดขึ้น
ในฐานะแมวที่เลี้ยงดูอาซุ่ยเติบโตมาอย่างแท้จริง ปู้จั๋วเห็นชัดกว่าใคร ๆ
ตอนที่อาซุ่ยลากซือเป่ยอันไปเมื่อครู่ สายตาที่หล่นลงบนลำคอของเขานั้น เปี่ยมไปด้วยฆาต
เธออยากฆ่าซือเป่ยอัน
คนที่ใส่ใจซือเป่ยอันมากขนาดนั้น ตอนนี้กลับอยากฆ่าเขา
แม้สุดท้ายเธอจะไม่ได้ลงมือ แต่ปู้จั๋วก็ยังรู้สึกขนหัวลุก
คน ๆ นั้นไม่ใช่อาซุ่ย
อาซุ่ยไม่เคยเป็นแบบนั้น
ปู้จั๋วทั้งสับสนทั้งงงงวย บวกกับอาการหมดสติของซือเป่ยอันที่ผิดปกติ ก็ไม่รู้จะทำยังไงกับคนตรงหน้าดี
ส่วนซือหนานเฮิงที่อยู่ข้างเหมิงเชียนสวิน ทันทีที่ออกจากมิติได้ก็รีบเข้ามาหาซือเป่ยอันเป็นคนแรก
แต่เมื่อมองดูลูกชายเพียงคนเดียวของตัวเอง เขาก็ไม่รู้จะทำอะไรดีเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ซือเป่ยอันตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นแค่ลูกของเขาอีกต่อไปแล้ว……
ขณะที่ทั้งสองยังไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ ยวี่ถูที่ควรจะจากไปแล้วกลับเดินเข้ามาหาทั้งสอง
หรือจะพูดให้ถูก เขาเดินเข้ามาหาซือเป่ยอัน
เห็นคน ๆ นี้เมื่อไร ปู้จั๋วก็นึกถึงผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้ขึ้นมาทันที ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็นจักรพรรดิผีหรือไม่ พลันปล่อยความเป็นปฏิปักษ์หนาหนักออกมารอบกาย ดวงตาสีทองวาบประกายคมกริบ เหมือนว่าถ้าอีกฝ่ายกล้ายื่นมาอีกครั้ง มันจะสู้กันแบบหมายเลือกหมายตัวทันที