ตอนถังซินเดินเข้ามาในห้อง ก็เห็นภายในบ้านรกชัฏไปหมด บนโซฟามีเสื้อผ้าที่สวมแล้วกองทิ้งไว้เกลื่อนกลาด อ่างล้างมือก็มีจานชามสะสมไม่ยอมล้าง
เรื่องแบบนี้ในอดีตไม่เคยเกิดขึ้นเลยสักครั้ง
แม่ของเธอ เป็นคนขยันและรักความสะอาดเป็นทุนเดิม ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ เธอก็จัดการบ้านให้สะอาดหมดจดได้เสมอ จานชามที่ใช้แล้วก็ไม่มีทางปล่อยทิ้งไว้เกินหนึ่งชั่วโมงเด็ดขาด
แต่ตอนนี้……
ดวงตาของถังซินร้อนผ่าวขึ้นมา ไม่กล้าร้องไห้ออกเสียง แต่เดินตรงไปที่อ่างล้างมือ กางแขนเสื้อขึ้นท่าจะล้างจาน
แม่ถังเห็นดังนั้นรีบห้ามทันที
“อย่าแตะเลย ปล่อยไว้ให้แม่ล้างทีหลัง”
ถังซินไม่เคยชอบล้างจานเลย แต่คราวนี้กลับดื้อรั้นไม่ยอมยื่นให้ “ฉันจะล้าง ฉันต้องล้างเอง”
อาจารย์สวรรค์น้อยบอกว่าแผ่นยันต์นั้นมีฤทธิ์แค่แปดชั่วโมงเท่านั้น สิ่งที่เธอจะทำเพื่อแม่ได้เหลือไม่มากอีกแล้ว
แม่ถังเห็นว่าถังซินดื้อเช่นนี้ ไม่รู้นึกถึงอะไรขึ้นมา จึงก้มตาลงไม่ห้ามอีกต่อไป แต่เดินเข้ามาร่วมเก็บกวาดด้วยกันแทน
ทั้งสองพึ่งพาอาศัยกันมาหลายปี ครั้งที่ได้อยู่ทำงานกันสองคนในครัวแบบนี้ก็ไม่ใช่ไม่เคยมี
รับจานชามจากมือเธอที่ลงน้ำยาล้างจานไว้ ล้างด้วยน้ำเปล่า ผึ่งให้แห้ง สองคนช่วยกันจนจานชามสะอาดเรียบร้อยในเวลาไม่นาน
ถังซินเริ่มลงมือช่วยเก็บบ้านต่อ แม่ถังก็ไม่ขัดขวาง ตามช่วยเก็บด้วยกัน
ถังซินไม่ได้เล่าว่าวันที่หายไปนานหลายวันเกิดอะไรขึ้น แม่ถังก็ไม่ถาม สองคนทำงานร่วมกันราวกับเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
เก็บห้องรับแล้วเสร็จ ถังซินเปิดประตูห้องของตัวเองออก แล้วพบว่าทั้งบ้านนี้ มีเพียงห้องของเธอเท่านั้นที่ยังเรียบร้อยสะอาดสะอาดเหมือนเดิม ห้องยังเปิดไฟอยู่ด้วย เห็นได้ชัดว่าก่อนเธอจะกลับมา แม่ก็นั่งอยู่ในห้องของเธอ