เรือนสี่ประสาน: ถูกส่งไปไกล แต่กลับกลายเป็นคนเนื้อหอม

ตอนที่ 4 แบ่งบ้านพัก

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนสิบโมงกว่า หวังเจี้ยนหัวที่นอนอยู่บนโซฟาก็ค่อย ๆ รู้สึกตัว

เขาเคาะหัวตัวเองเบา ๆ พลางนึกทบทวนเรื่องเมื่อวานอย่างละเอียด

เหมือนว่าเขาจะรักษาอาการไมเกรนให้จงเทา จากนั้นพวกนั้นก็ลากเขาดื่มเหล้า เป็นเหมาไถ ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า...

“คราวหน้าดื่มแบบนี้ไม่ได้แล้ว เมาจนจำอะไรไม่ได้เลย!”

หวังเจี้ยนหัวเปิดผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองรอบ ๆ ตรงหน้าเป็นโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง บนโต๊ะมีเอกสารกองหนึ่งกับที่เขี่ยบุหรี่

ข้างผนังมีตู้หนังสือ ภายในเต็มไปด้วยหนังสือเฉพาะทางและหนังสือของบุคคลสำคัญเล่มหนึ่งที่ปกสีแดง เรื่อง “ว่าด้วยสงครามยืดเยื้อ” โดดเด่นเป็นพิเศษบนชั้นหนังสือ

ที่นี่น่าจะเป็นห้องทำงานของผู้บริหารสักคน

เขาสวมรองเท้า เดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก จากนั้นมองไปทางขวามือ ป้ายหน้าห้องด้านในสุดเขียนว่า ห้องทำงานผู้อำนวยการโรงงาน

เขาเงยหน้ามองป้ายหน้าห้องตัวเอง ห้องทำงานรองผู้อำนวยการโรงงาน

หวังเจี้ยนหัวเริ่มปวดฉี่ จึงมองซ้ายมองขวา แต่หาไม่เจอว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหนในอาคาร

เขาได้ยินเสียงคนคุยกันในห้องทำงานผู้อำนวยการโรงงาน จึงเดินเข้าไปใกล้

ภายในห้อง

หยางเว่ยกั๋ว จงเทา และหลี่หวยเต๋อกำลังหารือกันว่าจะให้หวังเจี้ยนหัวพักที่ไหน

ตามหลักแล้ว คนเก่งแบบนี้ควรได้รับการดูแลระดับสูง อย่างน้อยโรงงานก็ควรจัดบ้านพักแบบตึกให้เขาสักห้อง

คนที่แค่กดเบา ๆ ก็รักษาโรคเก่าของเลขาจงได้ มีไม่มากนัก กว่าจะได้คนมีฝีมือแบบนี้มาประจำโรงงานเหล็กกล้าก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จะปล่อยให้เขาเสียความรู้สึกไม่ได้

บ้านพักตึกชุดแรกของโรงงานเหล็กกล้าสำหรับครอบครัวพนักงาน ถูกผู้บริหารโรงงานกับพนักงานดีเด่นแบ่งกันไปหมดนานแล้ว

ถ้าจะจัดบ้านพักตึกให้หวังเจี้ยนหัว ก็ต้องมีใครสักคนย้ายออกจากบ้านของตัวเอง

พวกเขาเพิ่งย้ายเข้าบ้านพักตึกได้ไม่นาน ไม่มีใครอยากสละบ้านของตัวเอง

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไร หยางเว่ยกั๋วก็จำใจยอมเสียสละ “ถ้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ ก็ให้หวังเจี้ยนหัวอยู่บ้านของผมแล้วกัน พวกเราทั้งครอบครัวจะย้ายกลับไปอยู่บ้านชั้นเดียว!”

หลี่หวยเต๋อรีบรับคำ “ให้ผมสละบ้านเถอะครับ ผู้อำนวยการ คุณมีครอบครัวต้องดูแล ย้ายลำบาก บ้านผมตอนนี้อยู่คนเดียว ย้ายออกก็สะดวกกว่า!”

พูดจบ หลี่หวยเต๋อก็บ่นในใจว่า อย่ารับนะ อย่ารับนะ อย่ารับนะ

ในห้องนี้ ตำแหน่งของเขาต่ำที่สุด

ผู้อำนวยการโรงงานเสนอจะสละบ้าน ถ้าเขาซึ่งเป็นรองไม่แสดงท่าทีอะไร ผู้บริหารทั้งสองคนคงจำเขาได้ ไม่แน่ว่าอาจหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาในภายหลัง

จะให้หรือไม่ให้ก็เรื่องหนึ่ง แต่ท่าทีต้องแสดงออกมา

เลขาจงโบกมือ “ให้ผมย้ายออกดีกว่า พอดีจะได้ย้ายกลับไปอยู่กับพ่อแม่ บ้านจะได้ครึกครื้นขึ้น!”

“โรคเก่าที่เป็นมาหลายปีของผมหายเพราะหมอหวัง ผมต้องตอบแทนเขาบ้าง!”

เสี่ยวหลี่ เลขานุการที่อยู่ข้าง ๆ พูดเสียงเบา “ทำไมไม่จัดบ้านชั้นเดียวให้เขาสักห้องล่ะครับ ถ้ากลัวว่าจะดูแลเขาไม่ดี ก็หาหลังใหญ่หน่อยให้เขาก็ได้นี่ครับ”

พอเสี่ยวหลี่พูดจบ ห้องทั้งห้องก็เงียบกริบในทันที

ทั้งสามคนหันไปมองเสี่ยวหลี่พร้อมกัน

หยางเว่ยกั๋วยิ้ม “ไม่ได้หรอก บ้านเรือนสี่ประสานเก่า ๆ พวกนั้นดูเชยจะตาย จะไปเทียบกับบ้านพักตึกได้ยังไง ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นจะนึกว่าโรงงานเหล็กกล้าของเราไม่เห็นความสำคัญของคนมีฝีมือน่ะสิ!”

หยางเว่ยกั๋วพูดจบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น จากนั้นหวังเจี้ยนหัวก็ถามว่า “ผู้อำนวยการครับ ผมเอง หวังเจี้ยนหัว!”

เสี่ยวหลี่รีบวิ่งไปเปิดประตู “หมอหวัง ตื่นแล้วเหรอครับ!”

หวังเจี้ยนหัวหนีบขาแน่น ทำทีเป็นสบาย ๆ แล้วถามว่า “ห้องน้ำอยู่ไหนครับ ผมจะกลั้นไม่ไหวแล้ว”

เสี่ยวหลี่ตอบ “ผมพาไปครับ อยู่ทางนั้น!”

เสี่ยวหลี่เดินนำหน้า หวังเจี้ยนหัวเดินตามหลัง เพราะกลั้นมานานเกินไป เขาจึงเดินค่อนข้างช้า

เสี่ยวหลี่หันมามองหวังเจี้ยนหัวแล้วยิ้มถาม “หมอหวัง ให้ผมเรียกคุณว่าหมอหวังด้วยได้ไหมครับ ส่วนคุณเรียกผมว่าเลขาเสี่ยวหลี่ก็พอ!”

หวังเจี้ยนหัวพยักหน้ายิ้ม ๆ “ได้ครับ เรียกแบบนี้ฟังดูสนิทกันดี”

เสี่ยวหลี่ยิ้มถาม “ผู้อำนวยการกับเลขาจงกำลังคุยกันเรื่องจัดบ้านให้คุณอยู่ คุณชอบบ้านพักตึกหรือบ้านชั้นเดียวแบบเรือนสี่ประสานครับ บอกผมได้เลย เดี๋ยวผมช่วยไปบอกพวกเขาให้!”

เขาตัดสินใจไว้แล้วว่าไม่ว่าหวังเจี้ยนหัวจะบอกว่าชอบบ้านแบบไหน เขาก็จะเกลี้ยกล่อมให้เลือกบ้านชั้นเดียว

ผู้บริหารทั้งสามคนชอบบ้านพักตึกกันหมด ไม่มีใครอยากสละบ้าน

ในฐานะเลขานุการ เขาต้องช่วยผู้บริหารแก้ปัญหา โดยไม่ทำให้ผู้บริหารต้องรับผิดชอบเอง

ส่วนหวังเจี้ยนหัวจะคิดอย่างไร ก็เป็นเรื่องของเขา

ต่อให้โกรธ ก็โกรธได้แค่เขาคนเดียว

ไม่กระทบถึงผู้บริหารแน่นอน

พอได้ยินคำว่าบ้านพักตึก หวังเจี้ยนหัวก็อดนึกภาพบ้านพักตึกรุ่นแรก ๆ ขึ้นมาไม่ได้

เก่าและโทรม ห้องแคบ ทางเดินเป็นแท่งยาว พื้นที่น้อย ห้องครัวส่วนกลาง ห้องน้ำส่วนกลาง...

หวังเจี้ยนหัวส่ายหน้า ไล่ภาพตึกทางเดินยาวออกจากหัว

เขาเคยเห็นบ้านพักตึกที่ดีจริง ๆ มาแล้ว

บ้านที่ดีต้องโปร่งลมจากเหนือจรดใต้ มีสี่ห้องนอนสองห้องน้ำ หน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นและระเบียงด้านนอก พื้นที่ใช้สอยต้องมากกว่า 130 ตารางเมตร

บ้านแบบนั้นถึงจะเรียกว่าอยู่แล้วสบาย

บ้านพักตึกยุคนี้เหมือนโลงเหล็ก

จะไปสู้เรือนสี่ประสานได้ยังไง

เมืองสี่เก้า เรือนสี่ประสาน!

ในอนาคต ที่นี่เป็นสัญลักษณ์ของเงินทองและอำนาจ

ตอนนี้มีเรือนสี่ประสานสักหลัง อีก 50 ปีข้างหน้าก็มีทรัพย์สินมูลค่าหลายสิบล้าน

หวังเจี้ยนหัวยิ้ม “ผมไม่ชอบบ้านพักตึกครับ ผมอยากอยู่เรือนสี่ประสาน ขอแค่โรงงานจัดบ้านชั้นเดียวให้ผมสักห้องก็พอ”

โห รู้จักคิดจริง ๆ!

แววตาที่เสี่ยวหลี่มองหวังเจี้ยนหัวเปี่ยมความเป็นมิตรขึ้นมาเล็กน้อย ยุคนี้จะมีใครไม่ชอบบ้านพักตึกด้วยเหรอ

เขาต้องรู้ว่าผู้บริหารกำลังลำบากใจ ถึงได้ตั้งใจบอกว่าอยากอยู่เรือนสี่ประสาน

เสี่ยวหลี่ตบไหล่หวังเจี้ยนหัวเบา ๆ พูดอย่างสนิทสนมว่า “ได้เลย เดี๋ยวผมพาคุณไปพบผู้อำนวยการ คุณบอกว่าอยากได้เรือนสี่ประสาน แล้วผมจะช่วยพูดสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ ให้เขาเลือกหลังใหญ่ ๆ ให้คุณ!”

หวังเจี้ยนหัวมองเสี่ยวหลี่ด้วยสีหน้าซาบซึ้ง “ขอบคุณนะครับเลขาเสี่ยวหลี่ ต่อไปถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลย!”

หวังเจี้ยนหัวพูดตามมารยาทกับเสี่ยวหลี่สองสามคำ ก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อปลดทุกข์

ระหว่างอยู่ในห้องน้ำ เขาครุ่นคิดว่าเหตุใดเสี่ยวหลี่ถึงถามว่าเขาชอบบ้านพักตึกหรือบ้านชั้นเดียว

วินาทีถัดมา เขาก็นึกออกว่าเสี่ยวหลี่มีเจตนาอะไร

โรงงานไม่มีบ้านพักตึกเหลือแล้ว ถ้าผู้บริหารอยากจัดบ้านพักตึกให้เขา ก็ต้องมีใครสักคนย้ายออก

ถ้าเมื่อครู่เขาขอบ้านพักตึก เสี่ยวหลี่คงเกลี้ยกล่อมให้เขาเลือกเรือนสี่ประสานแน่

เสี่ยวหลี่กำลังพูดแทนผู้บริหารในสิ่งที่พวกเขาไม่อยากพูด

สมแล้วที่ได้เป็นเลขานุการของผู้บริหาร ช่างคิดรอบคอบจริง ๆ

หวังเจี้ยนหัวหัวเราะเบา ๆ “พวกคุณไม่รู้หรอกว่าเรือนสี่ประสานมีค่าแค่ไหน ถึงได้แย่งกันเอาบ้านพักตึก ส่วนผมน่ะ...”

ภายในห้องทำงานผู้อำนวยการโรงงาน

เมื่อเห็นหวังเจี้ยนหัวเข้ามา หยางเว่ยกั๋วก็เดินเข้าไปจับมือเขาแล้วยิ้มถาม “เจี้ยนหัว ทางโรงงานเตรียมจัดบ้านพักให้คุณนะ จะให้บ้านพักพนักงานแบบตึกสักหลัง คุณชอบชั้นไหนล่ะ”

“มีชั้น 2 ชั้น 3 แล้วก็ชั้น 5 แบบบ้านเหมือนกันหมด ทั้งสามหลังอยู่ที่เดียวกัน”

ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ ผู้บริหารทั้งสามก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว

หวังเจี้ยนหัวเลือกชั้นไหน เจ้าของบ้านชั้นนั้นก็ต้องย้ายออก ให้เขาเข้าอยู่แทน

ให้หวังเจี้ยนหัวสุ่มเลือก เลือกได้บ้านของใครก็เป็นบ้านของคนนั้น จะได้ไม่มีใครโวยวาย

หวังเจี้ยนหัวถามว่า “ผู้อำนวยการครับ โรงงานเรามีบ้านชั้นเดียวไหมครับ!”

“ตอนอยู่เสิ่นหยาง ผมก็อยู่บ้านชั้นเดียว ผมชอบความรู้สึกที่ได้ยืนอยู่บนพื้นจริง ๆ ถ้าให้ไปอยู่ชั้นบน ผมกลัวว่าจะไม่คุ้น”

“ผมว่าบ้านชั้นเดียวมีบรรยากาศชีวิตความเป็นอยู่มากกว่า”

“คำขอของผมไม่ได้ทำให้ลำบากใช่ไหมครับ”

“ถ้าลำบากก็ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่บ้านพักตึกก็ได้ ถึงจะไม่ค่อยชอบก็ตาม”

พอได้ยินหวังเจี้ยนหัวพูด ผู้บริหารทั้งสามก็นิ่งอึ้ง

บนโลกนี้มีคนที่ยอมไม่อยู่บ้านพักตึก แต่เลือกไปอยู่บ้านชั้นเดียวด้วยเหรอ

สายตาของทั้งสามคนหันไปหยุดอยู่ที่เสี่ยวหลี่พร้อมกัน

ต้องเป็นฝีมือหมอนี่แน่ ๆ

เสี่ยวหลี่คนนี้นี่นะ

ช่างเถอะ...

แต่เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าพวกเขาไม่รับน้ำใจตามที่หวังเจี้ยนหัวเสนอ ก็ดูจะไม่รู้จักบุญคุณไปหน่อย

หยางเว่ยกั๋วยิ้ม “น่าจะยังมีบ้านเหลืออยู่บ้างนะ เสี่ยวหลี่ ไปที่ฝ่ายจัดการบ้านพักเช็กดูหน่อยว่ายังมีบ้านที่ไม่ได้จัดสรรหรือเปล่า!”

เสี่ยวหลี่เสนอด้วยรอยยิ้ม “ผู้อำนวยการครับ หมอหวังเป็นบุคลากรฝีมือดีที่โรงงานเราดึงตัวมา ผมว่าไม่ควรแบ่งบ้านตามพื้นที่อยู่อาศัยเฉลี่ยต่อคน น่าจะจัดหลังใหญ่ให้เขาสักหลัง!”

ผู้อำนวยการหยางตัดสินใจทันที “หาหลังใหญ่ ๆ ให้เขา อย่างน้อยต้องมีพื้นที่ 100 ตารางเมตร!”

หลี่หวยเต๋อรับคำ “ดีที่สุดคือมีลานเล็ก ๆ ด้วย ถ้าเป็นเรือนสี่ประสานแบบมีประตูรั้วแยกเป็นหลังเดียว หนึ่งลาน ยิ่งดีเลย!”

เลขาจงกล่าว “เอาที่ใกล้โรงงานเหล็กกล้าหน่อย เดินเท้าไม่เกิน 50 นาที ปั่นจักรยานไม่เกิน 10 นาที”

ทั้งสามคนรับส่งคำพูดกันเป็นอย่างดี แก้ทั้งปัญหาบ้านไม่ใหญ่พอและปัญหาเรื่องการเดินทางไปทำงาน

เสี่ยวหลี่ไปตรวจสอบกับฝ่ายจัดการบ้านพัก พบว่าโรงงานเหล็กกล้าไม่มีบ้านเหลืออยู่ในชื่อแล้ว

ฝ่ายจัดการบ้านพักจึงโทรศัพท์ไปที่สำนักงานเขตถนนหงซิง ทางสำนักงานแจ้งว่ามีบ้านหลังหนึ่งอยู่ในลานบ้านเลขที่ 95

บ้านหลังนั้นตั้งอยู่ในลานบ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่ อยู่หลังประตูวงเดือนระหว่างลานหน้ากับลานกลาง มี 5 ห้อง พื้นที่อาคารรวม 156 ตารางเมตร พร้อมลานบ้านขนาด 33 ตารางเมตร

กรรมสิทธิ์ของบ้านหลังนั้นมีข้อพิพาท ทั้งยังหาหนังสือรับรองกรรมสิทธิ์ไม่พบ และไม่เคยเห็นเจ้าของบ้าน

จึงถูกติดประกาศปิดผนึกไว้ ไม่เคยจัดสรรให้ใคร

หยางเว่ยกั๋วโทรศัพท์หา ผู้อำนวยการหวัง แล้วตัดสินใจทันที เอาหลังนั้นแหละ

กรรมสิทธิ์จะโอนไปเป็นของโรงงานเหล็กกล้า และเปลี่ยนสถานะบ้านให้เป็นที่พักพนักงาน ส่วนเรื่องที่เหลือโรงงานเหล็กกล้าจะเป็นผู้จัดการ หากเกิดปัญหา โรงงานเหล็กกล้าจะรับผิดชอบเอง

โทรศัพท์ออกไปสองสาย ปัญหาเรื่องบ้านก็เรียบร้อย

“เสี่ยวหลี่ ไปเอาเตาสองเตาจากฝ่ายสนับสนุน แล้วเรียกช่างติดตั้งมาสองคน จากนั้นขนถ่านหินมา 500 ชั่ง!”

“ขนโต๊ะทำงาน เก้าอี้ แล้วก็ของอย่างอื่นจากโรงงานเราไปด้วยอย่างละสองชุด ไปช่วยหมอหวังจัดบ้านใหม่กัน!”

。。。。。。

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป