จุดเช็กอินหนังสือใหม่
……
ภายในห้องลับที่ไร้แสง……
ริมผนังตรงข้ามประตูมีคนในชุดดำยืนอยู่ ร่างกายถูกอาภรณ์สีดำปกคลุมมิดชิด เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ไร้ความรู้สึก ท่ามกลางความมืดมิดซึ่งไร้แสงส่อง ดวงตาคู่นั้นทอประกายเงียบงัน……
“หู่อิ่ง……” เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำ ราวกับคนที่ไม่ได้พูดมานานจู่ ๆ ก็เปล่งเสียงออกมา “นี่คือเป้าหมายสังหารของเจ้าในครั้งนี้ ลองดู……”
สิ้นเสียง กระดาษแผ่นบางก็พุ่งออกจากปลายนิ้วของเขา วาดเส้นโค้งสั้น ๆ กลางอากาศ ก่อนจะตกลงตรงหน้าร่างเงาอีกฟากอย่างแม่นยำ
ในเวลาเดียวกัน มือเรียวข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืด ปลายนิ้วคีบเบา ๆ รับคำสั่งสังหารแผ่นนั้นไว้ระหว่างนิ้วทั้งสองอย่างมั่นคง……
เจ้าของมือนั้นเป็นเด็กสาวสูงราว 5 ฉื่อ 3 ชุ่น (มาตรวัดสมัยหมิงชิง ประมาณ 1.70 เมตร)……
รูปร่างของนางบอบบาง บนศีรษะมีหูจิ้งจอกสีขาวดุจหิมะตั้งอยู่คู่หนึ่ง ขนอ่อนฟูนุ่ม……
หางจิ้งจอกสีขาวห้อยลงมาจากชายเสื้อด้านล่าง ปลายหางงอนขึ้นเล็กน้อย ขนสะอาดบริสุทธิ์ ราวกับไม่เคยเปื้อนฝุ่นธุลีในโลกนี้แม้แต่น้อย!
ใบหน้าของนางยังสวมผ้าคลุมบาง ๆ เผยให้เห็นเพียงดวงตาเรียวยาว สีอำพันสลับประกายแก้ว……
เด็กสาวผู้นี้ก็คือ “หู่อิ่ง” ที่ชายชุดดำเอ่ยถึง ทว่าชื่อนี้เป็นเพียงรหัส นามจริงของนางคือหว่านอี เป็นสมาชิกเผ่าจิ้งจอก……
วินาทีถัดมา หว่านอีก็ยกประกาศจับแผ่นนั้นขึ้นตรงหน้า ปลายนิ้วลูบไล้ขอบกระดาษเบา ๆ……
ชายชุดดำเอ่ยขึ้นในจังหวะนั้น น้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิมหลายส่วน ราวกับกำลังย้ำเตือนบางสิ่ง
“เบื้องบนขององค์กรให้ความสำคัญกับเป้าหมายครั้งนี้อย่างยิ่ง หากเจ้าสังหารสำเร็จ ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด องค์กรจะพยายามตอบสนองให้เต็มที่……”
“หึ……” เสียงหัวเราะแผ่วเบาเจือแววเย้ยหยันลอดผ่านผ้าคลุมหน้าของหว่านอี “องค์กรใจดีเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
“ข้าขอดูหน่อยว่าเป้าหมายคราวนี้เป็นใคร”
หลังเอ่ยจบ สายตาของหว่านอีก็จับจ้องไปยังคำสั่งสังหารแผ่นนั้น!
หมึกบนกระดาษแทบมองไม่เห็นในความมืด แต่นางเป็นจิ้งจอก!
รูม่านตาของนางเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอจะมองเห็นตัวอักษรบนแผ่นกระดาษได้ชัดเจน!
ทว่าเมื่อเห็นข้อความบนคำสั่งสังหาร รูม่านตาของนางกลับหดเล็กลงอย่างควบคุมไม่ได้……
บนคำสั่งสังหารเขียนไว้ว่า
“เป้าหมายสังหาร: เหยียนซีเยว่
ฐานะ: จักรพรรดินีแห่งเผ่ามนุษย์ในปัจจุบัน
ส่วนสูง: 5 ฉื่อ 6 ชุ่น (มาตรวัดสมัยหมิงชิง ประมาณ 1.79 เมตร)
รูปร่างเพรียวบาง ไหล่แคบ เอวคอด ไม่มีท่าทีเหนียมอายแบบสตรี เปี่ยมด้วยกลิ่นอายเย็นชาไร้ปรานีของจักรพรรดิ!
สวมฉลองพระองค์มังกรสีดำเป็นประจำ ผิวขาวดุจเครื่องเคลือบ ไร้ไฝไร้ตำหนิ! คิ้วเรียวงามดุจแนวเขาโอบโค้ง ปลายคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย!
ดวงตาเรียวยาว หางตาเฉียงขึ้น สีม่านตาเป็นสีทองอำพัน นี่คือเครื่องหมายสายเลือดราชวงศ์เหยียน มีเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า ไม่มีทางระบุตัวผิด!”
ถัดลงไปมีหมายเหตุอีกบรรทัดหนึ่งถูกตีกรอบแยกออกมา ประทับชาดสีแดงชาดราวกับตั้งใจเน้นย้ำ
“หมายเหตุ: ยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้หล้า ไร้ผู้ใดต่อกร! แต่ช่วงกลางเดือนของทุกเดือน อาการเจ็บป่วยเรื้อรังจะกำเริบ พลังทั่วร่างถดถอยอย่างหนัก นี่คือช่วงเวลาที่เหมาะแก่การลอบสังหารที่สุด!”
หว่านอีจ้องตัวอักษรเหล่านั้น สายตาหยุดอยู่บนข้อความ “ยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้หล้า ไร้ผู้ใดต่อกร” ครู่หนึ่ง……
จากนั้นนางพับกระดาษครึ่งหนึ่ง ปลายนิ้วพลันลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงจิ้งจอกสีขาวซีดกลุ่มเล็ก ๆ ดังพรึ่บ แล้วจุดไฟเผาคำสั่งสังหารจากรอยพับ
กระดาษย่นงอและดำไหม้อย่างรวดเร็วท่ามกลางเปลวไฟสีน้ำเงินเข้ม ก่อนกลายเป็นเถ้าถ่าน สุดท้ายแม้แต่เถ้าก็ถูกเปลวเพลิงกลุ่มนั้นเผาจนไม่เหลือซาก……
“เหยียนซีเยว่?” นางทวนสามชื่อนั้นช้า ๆ ที่ปลายลิ้น แล้วเอียงศีรษะมองเงาดำข้างผนังด้วยความสงสัย “จี้ เจ้าว่าองค์กรอยู่ดี ๆ เหตุใดถึงรับงานสังหารจักรพรรดินีแห่งเผ่ามนุษย์?”
“เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้……” ชายชุดดำตอบกลับอย่างรวดเร็วและเรียบเฉย ราวกับเป็นเส้นแบ่งที่ไม่อาจสั่นคลอน
“เข้าใจแล้ว……” มุมปากของหว่านอีโค้งขึ้นเล็กน้อยใต้ผ้าคลุมหน้า
จากนั้นนางก็ลดมือข้างที่เพิ่งเผากระดาษลงข้างตัว ปัดปลายนิ้วเบา ๆ ราวกับปัดเศษเถ้าที่ไม่มีอยู่จริง น้ำเสียงกลับมาเบาสบายดังเดิม
“ไม่ต้องบอกก็รู้! ไม่เงินถึงก็ผลประโยชน์ถึง! แต่ไม่เป็นไร งานนี้ข้ารับไว้แล้ว!”
เมื่อเอ่ยคำว่า “รับไว้แล้ว” นางยังยืดแขนบิดขี้เกียจ แขนเหยียดขึ้นเหนือศีรษะ ข้อต่อบริเวณบ่าและลำคอดังกรอบแกรบแผ่วเบาหลายครั้ง
หางใหญ่สีขาวราวหิมะด้านหลังแกว่งไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวของนาง ปลายหางกรีดผ่านอากาศ ทิ้งเส้นโค้งราวกับแสงจันทร์ที่ถูกบดขยี้……
“หู่อิ่ง……” ชายชุดดำมิได้ผ่อนคลายลงเพราะท่าทีสบาย ๆ ของนาง
กลับกัน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม แฝงความหมายเตือนปราม “เป้าหมายครั้งนี้ เจ้าประมาทไม่ได้! แค่องค์กรของเราก็ส่งมือสังหารฝีมือฉกาจไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบคน!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับต้องการให้นางเข้าใจว่านี่มิใช่เรื่องเล่น ๆ ก่อนเอ่ยต่อ
“จนถึงตอนนี้ คนเหล่านั้นยังไร้ร่องรอย ราวกับหายสาบสูญไปจากโลก! ไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย! ท้ายที่สุดองค์กรจึงได้แต่ตัดสินว่าทุกคนพลีชีพ ภารกิจล้มเหลว!”
“หึ……” เมื่อได้ฟังคำพูดนั้น เสียงหัวเราะของหว่านอีก็ยิ่งแผ่วเบากว่าเดิม ทั้งยังฟังดูไม่ใส่ใจอย่างยิ่ง
“ท่านวางใจเถิด! ก็แค่จักรพรรดิของเผ่ามนุษย์คนหนึ่ง แถมยังมีอาการเจ็บป่วยเรื้อรังอีกด้วย! มอบให้ข้า ท่านวางใจได้เต็มร้อย!”
ขณะพูด ดวงตาสีอำพันของนางสะท้อนประกายสว่างบางเฉียบในความมืด
“พอดีเลย! นางเป็นเป้าหมายคนที่ 520 ของข้า หลังจบงานนี้ ข้าก็ควรหาสถานที่เงียบสงบแล้ววางมือเสียที……”
หว่านอีพูดราวกับกำลังกล่าวถึงเรื่องที่ถูกกำหนดไว้ในกำหนดการแล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องมาถึง เป็นท่าทีสบาย ๆ……
จากนั้นนางก็กล่าวเสริมอีกว่า
“จริงสิ! ฝากบอกพวกตาแก่เบื้องบนด้วย! หลังงานนี้เสร็จ ช่วยหาบ้านเงียบ ๆ ให้ข้าสักหลัง พอหาเงินได้มากพอแล้ว ต่อไปข้าจะใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ที่นั่น……”
“แม้เจ้าจะเป็นมือสังหารที่เก่งกาจที่สุดขององค์กร……” ในที่สุดน้ำเสียงของชายชุดดำก็เจือความจนใจยอมอ่อนข้ออยู่บ้าง “แต่ข้าก็ยังต้องเตือนเจ้า ระมัดระวังไว้ย่อมปลอดภัยกว่าเสมอ!”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวตรง ๆ ว่า “อีกอย่าง เรื่องที่เจ้าเพิ่งขอ ไม่ต้องรายงานเบื้องบนแล้ว เรื่องจัดหาบ้าน ข้าหาให้เจ้าได้หลังหนึ่ง!”
“เช่นนั้นก็ขอบคุณมาก!” น้ำเสียงของหว่านอีเจือความพึงพอใจ ราวกับในที่สุดก็ได้ยินข่าวดีเสียที
จากนั้นนางก็หันหลัง หางสีขาวราวหิมะสะบัดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งฉับไว ปลายหางปัดผ่านเอวด้านหลัง ก่อนห้อยลงอย่างมั่นคง……
นางยกมือข้างหนึ่งขึ้นโบกให้เงาดำด้านหลัง ท่าทางตามสบายและองอาจ ราวกับกำลังนัดใครสักคนไว้ว่า คราวหน้าพบกันให้นำสุรามาด้วย!
“รอฟังข่าวดีจากข้าได้เลย!”
สิ้นเสียง นางก็ก้าวเดินออกไป ไม่นานก็หายลับไปจากที่เดิม……
ชายชุดดำยังคงยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังที่เลือนหายไปในความมืด ยืนนิ่งเงียบอยู่นาน……