ลอบสังหารจักรพรรดินีไม่สำเร็จ คราวนี้ฉันหนีไม่พ้นแล้ว!

ตอนที่ 1 เป้าหมายสังหาร — เหยียนซีเยว่

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จุดเช็กอินหนังสือใหม่

……

ภายในห้องลับที่ไร้แสง……

ริมผนังตรงข้ามประตูมีคนในชุดดำยืนอยู่ ร่างกายถูกอาภรณ์สีดำปกคลุมมิดชิด เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ไร้ความรู้สึก ท่ามกลางความมืดมิดซึ่งไร้แสงส่อง ดวงตาคู่นั้นทอประกายเงียบงัน……

“หู่อิ่ง……” เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำ ราวกับคนที่ไม่ได้พูดมานานจู่ ๆ ก็เปล่งเสียงออกมา “นี่คือเป้าหมายสังหารของเจ้าในครั้งนี้ ลองดู……”

สิ้นเสียง กระดาษแผ่นบางก็พุ่งออกจากปลายนิ้วของเขา วาดเส้นโค้งสั้น ๆ กลางอากาศ ก่อนจะตกลงตรงหน้าร่างเงาอีกฟากอย่างแม่นยำ

ในเวลาเดียวกัน มือเรียวข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืด ปลายนิ้วคีบเบา ๆ รับคำสั่งสังหารแผ่นนั้นไว้ระหว่างนิ้วทั้งสองอย่างมั่นคง……

เจ้าของมือนั้นเป็นเด็กสาวสูงราว 5 ฉื่อ 3 ชุ่น (มาตรวัดสมัยหมิงชิง ประมาณ 1.70 เมตร)……

รูปร่างของนางบอบบาง บนศีรษะมีหูจิ้งจอกสีขาวดุจหิมะตั้งอยู่คู่หนึ่ง ขนอ่อนฟูนุ่ม……

หางจิ้งจอกสีขาวห้อยลงมาจากชายเสื้อด้านล่าง ปลายหางงอนขึ้นเล็กน้อย ขนสะอาดบริสุทธิ์ ราวกับไม่เคยเปื้อนฝุ่นธุลีในโลกนี้แม้แต่น้อย!

ใบหน้าของนางยังสวมผ้าคลุมบาง ๆ เผยให้เห็นเพียงดวงตาเรียวยาว สีอำพันสลับประกายแก้ว……

เด็กสาวผู้นี้ก็คือ “หู่อิ่ง” ที่ชายชุดดำเอ่ยถึง ทว่าชื่อนี้เป็นเพียงรหัส นามจริงของนางคือหว่านอี เป็นสมาชิกเผ่าจิ้งจอก……

วินาทีถัดมา หว่านอีก็ยกประกาศจับแผ่นนั้นขึ้นตรงหน้า ปลายนิ้วลูบไล้ขอบกระดาษเบา ๆ……

ชายชุดดำเอ่ยขึ้นในจังหวะนั้น น้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิมหลายส่วน ราวกับกำลังย้ำเตือนบางสิ่ง

“เบื้องบนขององค์กรให้ความสำคัญกับเป้าหมายครั้งนี้อย่างยิ่ง หากเจ้าสังหารสำเร็จ ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด องค์กรจะพยายามตอบสนองให้เต็มที่……”

“หึ……” เสียงหัวเราะแผ่วเบาเจือแววเย้ยหยันลอดผ่านผ้าคลุมหน้าของหว่านอี “องค์กรใจดีเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

“ข้าขอดูหน่อยว่าเป้าหมายคราวนี้เป็นใคร”

หลังเอ่ยจบ สายตาของหว่านอีก็จับจ้องไปยังคำสั่งสังหารแผ่นนั้น!

หมึกบนกระดาษแทบมองไม่เห็นในความมืด แต่นางเป็นจิ้งจอก!

รูม่านตาของนางเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอจะมองเห็นตัวอักษรบนแผ่นกระดาษได้ชัดเจน!

ทว่าเมื่อเห็นข้อความบนคำสั่งสังหาร รูม่านตาของนางกลับหดเล็กลงอย่างควบคุมไม่ได้……

บนคำสั่งสังหารเขียนไว้ว่า

“เป้าหมายสังหาร: เหยียนซีเยว่

ฐานะ: จักรพรรดินีแห่งเผ่ามนุษย์ในปัจจุบัน

ส่วนสูง: 5 ฉื่อ 6 ชุ่น (มาตรวัดสมัยหมิงชิง ประมาณ 1.79 เมตร)

รูปร่างเพรียวบาง ไหล่แคบ เอวคอด ไม่มีท่าทีเหนียมอายแบบสตรี เปี่ยมด้วยกลิ่นอายเย็นชาไร้ปรานีของจักรพรรดิ!

สวมฉลองพระองค์มังกรสีดำเป็นประจำ ผิวขาวดุจเครื่องเคลือบ ไร้ไฝไร้ตำหนิ! คิ้วเรียวงามดุจแนวเขาโอบโค้ง ปลายคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย!

ดวงตาเรียวยาว หางตาเฉียงขึ้น สีม่านตาเป็นสีทองอำพัน นี่คือเครื่องหมายสายเลือดราชวงศ์เหยียน มีเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า ไม่มีทางระบุตัวผิด!”

ถัดลงไปมีหมายเหตุอีกบรรทัดหนึ่งถูกตีกรอบแยกออกมา ประทับชาดสีแดงชาดราวกับตั้งใจเน้นย้ำ

“หมายเหตุ: ยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้หล้า ไร้ผู้ใดต่อกร! แต่ช่วงกลางเดือนของทุกเดือน อาการเจ็บป่วยเรื้อรังจะกำเริบ พลังทั่วร่างถดถอยอย่างหนัก นี่คือช่วงเวลาที่เหมาะแก่การลอบสังหารที่สุด!”

หว่านอีจ้องตัวอักษรเหล่านั้น สายตาหยุดอยู่บนข้อความ “ยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้หล้า ไร้ผู้ใดต่อกร” ครู่หนึ่ง……

จากนั้นนางพับกระดาษครึ่งหนึ่ง ปลายนิ้วพลันลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงจิ้งจอกสีขาวซีดกลุ่มเล็ก ๆ ดังพรึ่บ แล้วจุดไฟเผาคำสั่งสังหารจากรอยพับ

กระดาษย่นงอและดำไหม้อย่างรวดเร็วท่ามกลางเปลวไฟสีน้ำเงินเข้ม ก่อนกลายเป็นเถ้าถ่าน สุดท้ายแม้แต่เถ้าก็ถูกเปลวเพลิงกลุ่มนั้นเผาจนไม่เหลือซาก……

“เหยียนซีเยว่?” นางทวนสามชื่อนั้นช้า ๆ ที่ปลายลิ้น แล้วเอียงศีรษะมองเงาดำข้างผนังด้วยความสงสัย “จี้ เจ้าว่าองค์กรอยู่ดี ๆ เหตุใดถึงรับงานสังหารจักรพรรดินีแห่งเผ่ามนุษย์?”

“เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้……” ชายชุดดำตอบกลับอย่างรวดเร็วและเรียบเฉย ราวกับเป็นเส้นแบ่งที่ไม่อาจสั่นคลอน

“เข้าใจแล้ว……” มุมปากของหว่านอีโค้งขึ้นเล็กน้อยใต้ผ้าคลุมหน้า

จากนั้นนางก็ลดมือข้างที่เพิ่งเผากระดาษลงข้างตัว ปัดปลายนิ้วเบา ๆ ราวกับปัดเศษเถ้าที่ไม่มีอยู่จริง น้ำเสียงกลับมาเบาสบายดังเดิม

“ไม่ต้องบอกก็รู้! ไม่เงินถึงก็ผลประโยชน์ถึง! แต่ไม่เป็นไร งานนี้ข้ารับไว้แล้ว!”

เมื่อเอ่ยคำว่า “รับไว้แล้ว” นางยังยืดแขนบิดขี้เกียจ แขนเหยียดขึ้นเหนือศีรษะ ข้อต่อบริเวณบ่าและลำคอดังกรอบแกรบแผ่วเบาหลายครั้ง

หางใหญ่สีขาวราวหิมะด้านหลังแกว่งไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวของนาง ปลายหางกรีดผ่านอากาศ ทิ้งเส้นโค้งราวกับแสงจันทร์ที่ถูกบดขยี้……

“หู่อิ่ง……” ชายชุดดำมิได้ผ่อนคลายลงเพราะท่าทีสบาย ๆ ของนาง

กลับกัน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม แฝงความหมายเตือนปราม “เป้าหมายครั้งนี้ เจ้าประมาทไม่ได้! แค่องค์กรของเราก็ส่งมือสังหารฝีมือฉกาจไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบคน!”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับต้องการให้นางเข้าใจว่านี่มิใช่เรื่องเล่น ๆ ก่อนเอ่ยต่อ

“จนถึงตอนนี้ คนเหล่านั้นยังไร้ร่องรอย ราวกับหายสาบสูญไปจากโลก! ไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย! ท้ายที่สุดองค์กรจึงได้แต่ตัดสินว่าทุกคนพลีชีพ ภารกิจล้มเหลว!”

“หึ……” เมื่อได้ฟังคำพูดนั้น เสียงหัวเราะของหว่านอีก็ยิ่งแผ่วเบากว่าเดิม ทั้งยังฟังดูไม่ใส่ใจอย่างยิ่ง

“ท่านวางใจเถิด! ก็แค่จักรพรรดิของเผ่ามนุษย์คนหนึ่ง แถมยังมีอาการเจ็บป่วยเรื้อรังอีกด้วย! มอบให้ข้า ท่านวางใจได้เต็มร้อย!”

ขณะพูด ดวงตาสีอำพันของนางสะท้อนประกายสว่างบางเฉียบในความมืด

“พอดีเลย! นางเป็นเป้าหมายคนที่ 520 ของข้า หลังจบงานนี้ ข้าก็ควรหาสถานที่เงียบสงบแล้ววางมือเสียที……”

หว่านอีพูดราวกับกำลังกล่าวถึงเรื่องที่ถูกกำหนดไว้ในกำหนดการแล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องมาถึง เป็นท่าทีสบาย ๆ……

จากนั้นนางก็กล่าวเสริมอีกว่า

“จริงสิ! ฝากบอกพวกตาแก่เบื้องบนด้วย! หลังงานนี้เสร็จ ช่วยหาบ้านเงียบ ๆ ให้ข้าสักหลัง พอหาเงินได้มากพอแล้ว ต่อไปข้าจะใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ที่นั่น……”

“แม้เจ้าจะเป็นมือสังหารที่เก่งกาจที่สุดขององค์กร……” ในที่สุดน้ำเสียงของชายชุดดำก็เจือความจนใจยอมอ่อนข้ออยู่บ้าง “แต่ข้าก็ยังต้องเตือนเจ้า ระมัดระวังไว้ย่อมปลอดภัยกว่าเสมอ!”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวตรง ๆ ว่า “อีกอย่าง เรื่องที่เจ้าเพิ่งขอ ไม่ต้องรายงานเบื้องบนแล้ว เรื่องจัดหาบ้าน ข้าหาให้เจ้าได้หลังหนึ่ง!”

“เช่นนั้นก็ขอบคุณมาก!” น้ำเสียงของหว่านอีเจือความพึงพอใจ ราวกับในที่สุดก็ได้ยินข่าวดีเสียที

จากนั้นนางก็หันหลัง หางสีขาวราวหิมะสะบัดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งฉับไว ปลายหางปัดผ่านเอวด้านหลัง ก่อนห้อยลงอย่างมั่นคง……

นางยกมือข้างหนึ่งขึ้นโบกให้เงาดำด้านหลัง ท่าทางตามสบายและองอาจ ราวกับกำลังนัดใครสักคนไว้ว่า คราวหน้าพบกันให้นำสุรามาด้วย!

“รอฟังข่าวดีจากข้าได้เลย!”

สิ้นเสียง นางก็ก้าวเดินออกไป ไม่นานก็หายลับไปจากที่เดิม……

ชายชุดดำยังคงยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังที่เลือนหายไปในความมืด ยืนนิ่งเงียบอยู่นาน……

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป