เย่เอ้าทียนกำด้ามกระบี่ไว้มือเดียว ตั้งท่าเตรียมชักกระบี่อย่างพร้อมสรรพ
สไลม์ 3 ตัวพุ่งเข้ามาจากทางซ้าย ก็อบลิน 4 ตัวอ้อมมาจากทางขวาเพื่อโอบล้อม
“ฟู่~”
เย่เอ้าทียนค่อย ๆ หลับตา สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนผ่อนลมหายใจอุ่น ๆ ออกมาช้า ๆ
มือซ้ายจับฝักกระบี่แน่น มือขวากำด้ามกระบี่ไว้สุดแรง
“กุ๊บจึ๊ก!” “กว๊าก!”
เข้ามาอีกหน่อย...
3 วินาทีต่อมา เย่เอ้าทียนลืมตาพรึ่บ ประกายกระบี่เฉียบคมวาบผ่านนัยน์ตา
เคร้ง!
กระบี่ยาวชักออกจากฝัก ประกายเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งทะลวงอากาศไปก่อน
คมกระบี่รูปครึ่งจันทร์สีขาวโพลนกวาดผ่านสัตว์ประหลาดทั้ง 7 ตัว สไลม์ 3 ตัวถูกผ่าเป็นสองซีกกลางลำตัวในพริบตา ร่างแตกกระจายเป็น 6 ชิ้นร่วงลงบนพื้นหญ้า ก่อนกลายเป็นน้ำใสซึมลงดิน
รอยกระบี่บาง ๆ ปรากฏขึ้นบนลำคอของก็อบลินทั้ง 4 ตัวพร้อมกัน เลือดค่อย ๆ ซึมออกมา
วินาทีถัดมา ศีรษะทั้ง 4 กลิ้งตกลงพื้นเรียงกัน หัวก็อบลินตัวหนึ่งที่มีหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวที่สุดกลิ้งไปหยุดอยู่แทบเท้าเย่เอ้าทียน
เขายกเท้าเตะหัวนั้นออกไปนอกเขตของตัวเอง มองซากศพก็อบลินที่เกลื่อนพื้นแล้วอดกุมขมับไม่ได้
ทุ่งหญ้าดี ๆ แห่งหนึ่ง ตอนนี้กลับเละเทะไปหมด แค่คิดว่าจะต้องเก็บกวาดก็เป็นเรื่องน่าปวดหัวแล้ว
ลำแสงจากฟากฟ้าสายหนึ่งส่องลงมาจากขอบฟ้า พุ่งตรงเข้าตาเย่เอ้าทียน
ไม่ทันรู้ตัว เขาก็ต่อสู้ห้ำหั่นมาทั้งคืนแล้ว
เย่เอ้าทียนกลับไปข้างโขดหิน ยกถังเหล็กใบใหญ่ขึ้นมา ข้างในมีไข่ผัดพริกหยวกหนึ่งส่วนที่เขาตั้งใจเก็บไว้
เขายกถังเหล็กขึ้นเทอาหารเข้าปากเหมือนดื่มน้ำ
“เผ็ดได้ใจ สะใจจริง!”
กินหมดในสองสามคำ เย่เอ้าทียนเลียริมฝีปากที่ยังมีรสเผ็ดติดอยู่ด้วยความเสียดาย