ตู้เทียนหมิงลงมายืนบนพื้นอย่างมั่นคง ก่อนเดินกลับบ้านไปตามทางปูแผ่นหินสีเขียว
ลมยามเย็นปลายฤดูร้อนพัดมาพร้อมไอร้อนจาง ๆ
อากาศสดชื่น มีกลิ่นฟืนเผาปะปนอยู่ด้วย
ให้ความรู้สึกสมจริงเหลือเกิน
ระหว่างเดินฉับ ๆ เขาก็เบนความสนใจเข้าไปในมิติธารวิญญาณที่อยู่ในห้วงความคิด
ปลาสีเหลืองตัวเล็กครึ่งหีบนอนนิ่งอยู่บนพื้นดินมุมหนึ่งของมิติ
ชาติก่อนเขาเคยเห็นทองคำแค่ในละคร แต่ตอนนี้กลับมีทองอยู่ในมือถึง 5 กิโลกรัม
แต่ในยุคนี้ ทองกินแทนข้าวไม่ได้ แถมเอาออกไปก็เสี่ยงสร้างปัญหาใหญ่
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นทรัพย์สินลับที่ตระกูลลวี่ซึ่งเป็นคนต่างถิ่นซุกซ่อนไว้
«ดูดซับ» เขาพึมพำในใจ
ปลาสีเหลืองตัวเล็กที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบพลันสลายกลายเป็นแสงสีทองระยิบระยับ ก่อนจางหายไปในมิติ
ทันใดนั้น มิติทั้งใบก็สั่นสะเทือนเบา ๆ
ขอบเขตที่เคยเป็นสีเทาหม่นเริ่มขยายออก เผยให้เห็นผืนดินสีดำอุดมสมบูรณ์มากขึ้น
«กำลังขยายความจุ ความจุปัจจุบัน: 105 ลูกบาศก์เมตร»
ข้อมูลชุดหนึ่งผุดขึ้นในห้วงความคิดของเขา
ขณะที่ตู้เทียนหมิงกำลังแอบดีใจ จู่ ๆ พลังไร้รูปร่างสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากธารวิญญาณกลางมิติ ตรงเข้าสู่กระหม่อมของเขา
ตู้เทียนหมิงชะงักฝีเท้า รู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มกลางหว่างคิ้ว ก่อนความเย็นสดชื่นจะแผ่ซ่านไปทั่ว
«การขยายมิติครั้งแรกเสร็จสิ้น ปลดล็อกความสามารถขั้นต่อไป: ควบคุมวัตถุด้วยจิต (พลังจิต)»
«ความรุนแรงของพลังขึ้นอยู่กับพลังจิต ระยะใช้งานปัจจุบัน: 20 เมตร»
ตู้เทียนหมิงสูดหายใจเฮือก ดวงตาพลันเป็นประกาย
พลังจิต! ของแบบนี้มีแต่ในหนังวิทยาศาสตร์เท่านั้นไม่ใช่หรือ!
เขากวาดตามองซ้ายขวา
ใต้ต้นไหวใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลไม่มีใคร ชาวบ้านส่วนใหญ่ยังทำงานอยู่ในนาและยังไม่กลับมา ไม่ก็เตรียมมื้อเย็นอยู่ที่บ้าน
เขาจ้องก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นริมทาง
รวบรวมสมาธิ จ้องก้อนหินเขม็ง พร้อมจินตนาการว่ากำลังยกมันขึ้น
วินาทีถัดมา เรื่องเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น
ก้อนหินขยับไหวเล็กน้อยจริง ๆ จากนั้นก็ลอยพ้นพื้นขึ้นมาอย่างโงนเงน สูงจากพื้นราว 1 เมตร
แม้จะต้องออกแรงมากและควบคุมได้ไม่ค่อยมั่นคง แต่มันลอยขึ้นมาแล้วจริง ๆ!
«ปัง!»
ตู้เทียนหมิงเผลอคลายสมาธิเพียงนิดเดียว ก้อนหินก็ร่วงกระแทกพื้นทันที
เขานวดหว่างคิ้วที่เริ่มปวดเมื่อย มุมปากยกขึ้นห้ามไม่อยู่
ความสามารถนี้ต้องเป็นไพ่ตายช่วยชีวิตได้แน่ในยามคับขัน
ตู้เทียนหมิงค่อย ๆ สงบใจที่กำลังตื่นเต้น แล้วเร่งฝีเท้า ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมในหัวเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่นาน ลานบ้านชาวนาหลังเล็กที่ดูทรุดโทรมเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้นในสายตา
กำแพงลานก่อจากดินเหลืองกับเศษหิน บางจุดหลุดร่อนเพราะถูกน้ำฝนกัดเซาะ เผยให้เห็นฟางข้าวสีเหลืองแห้งด้านใน
เขาหยุดอยู่หน้าประตูไม้เก่าคร่ำครึ
ตู้เทียนหมิงยืนอยู่นอกประตู สูดหายใจเข้าลึก ๆ
ชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีทั้งพ่อและแม่ เติบโตในสถานสงเคราะห์ ทนเห็นน้ำใจผู้คนที่เปลี่ยนแปรไปตามสถานการณ์มาจนชิน
แต่ตอนนี้ หลังประตูบานนี้มีทั้งปู่ย่า พ่อ และพี่ชาย
ความอบอุ่นแปลกหน้าอันผูกพันด้วยสายเลือดทำให้เขาทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
«เอี๊ยด»
เขายื่นมือผลักประตูรั้วเปิดออก
ลานบ้านกวาดสะอาดเรียบร้อย
มีคนนั่งอยู่สามคนหน้าโต๊ะไม้ในห้องโถง
ชายชราผมขาวโพลนแต่ยังแข็งแรงกระฉับกระเฉงนั่งอยู่หัวโต๊ะ กำลังสูบกล้องยาสูบอย่างเอร็ดอร่อย เขาคือปู่ของตู้เทียนหมิง ตู้หวูตี๋
ข้างตู้หวูตี๋เป็นชายวัยกลางคนผิวคล้ำ ใบหน้าแน่วแน่ กำลังก้มหน้าแกะกระเทียมอยู่
นั่นคือพ่อของเขา ตู้เจี้ยนเย่
ม้านั่งยาวอีกตัวมีชายร่างยักษ์นั่งอยู่ ดูราวกับหอคอยเหล็ก
เขาสูงถึง 1.9 เมตร ไหล่กว้าง กล้ามแขนดันเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบจนพองตึง
นี่คือตู้เทียนป้า พี่ชายรองของตู้เทียนหมิง
เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังมาจากในครัว
«เทียนหมิงกลับมาแล้วเหรอ รีบไปล้างมือ เตรียมกินข้าวได้แล้ว!»
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถือชามกระเบื้องหยาบสองใบเดินออกมาจากครัว นั่นคือจางไฉเสียผู้เป็นย่าของเขา
แผ่นหลังของหญิงชราโก่งงอเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น แต่พอเห็นตู้เทียนหมิง รอยยิ้มก็ผลิบานขึ้นทันที
เมื่อมองภาพตรงหน้า ความอบอุ่นสายหนึ่งก็เอ่อขึ้นมาจนถึงปลายจมูกของตู้เทียนหมิง
นี่สินะ บ้าน
«ย่า... ผมกลับมาแล้ว» เขาอ้าปากเอ่ยเรียกคำว่า «ย่า» อย่างติดขัดเล็กน้อย
«เด็กคนนี้ วันนี้ทำไมดูหงอย ๆ ล่ะ» จางไฉเสียวางชามลงบนโต๊ะ แล้วรีบเดินเข้ามา ใช้มือหยาบกร้านแตะหน้าผากตู้เทียนหมิง
«เสื้อผ้าเปียกหมดเลย ไปเล่นน้ำในแม่น้ำกับใครมาหรือเปล่า»
น้ำเสียงของหญิงชรามีแววตำหนิอยู่บ้าง แต่ความห่วงใยมีมากกว่า
ตู้เทียนหมิงสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือที่เต็มไปด้วยหนังด้าน อารมณ์ในใจจึงซับซ้อนขึ้นมา
«ย่า ผมไม่เป็นไร แค่เดินพลาดลื่นล้มตรงริมแม่น้ำนิดหน่อย» เขาหาข้ออ้างกลบเกลื่อน
เรื่องที่เจ้าของร่างเดิมถูกลวี่ซานบังคับให้ลงน้ำจนเกือบจมนั้น หากพูดออกไปตอนนี้ก็มีแต่จะทำให้คนในบ้านเป็นห่วง
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไปเก็บดอกเบี้ยจากตระกูลลวี่ด้วยตัวเองมาแล้ว ส่วนหนี้ที่เหลือ เขาจะค่อย ๆ คิดบัญชีกับลวี่ซาน
«เอาละ ๆ โตขนาดนี้แล้วยังเดินไม่ดูทางอีก» ตู้เจี้ยนเย่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า น้ำเสียงกระด้างเล็กน้อย «รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมานั่งกินข้าว»
«พ่อแกพูดถูก รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด» จางไฉเสียผลักตู้เทียนหมิงเบา ๆ ก่อนหันไปถลึงตาใส่ตู้เจี้ยนเย่ «ไม่ได้ยินหรือว่าเจ้าสามล้มเพราะไม่ระวัง จะดุอะไรนักหนา พูดดี ๆ ไม่เป็นหรือไง»
ตู้เจี้ยนเย่อ้าปากเหมือนจะเถียง แต่พอเห็นแม่ของตัวเองก็กลืนคำพูดลงไป แล้วแกะกระเทียมต่อ
ตู้เทียนหมิงแอบยิ้ม ก่อนวิ่งเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องด้านใน แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะ
กับข้าววางเรียบร้อยแล้ว
กลางโต๊ะมีอ่างกระเบื้องสีดำบิ่นใบหนึ่ง ในนั้นใส่โจ๊กผักป่าเอาไว้
ข้างกันมีชามใส่หมั่นโถวสีคล้ำอยู่หลายลูก
นี่คือสภาพชนบทในปี 1965
เพิ่งผ่านภัยแล้งครั้งใหญ่ไปได้ไม่นาน แถมยังมีเหตุผลอื่น ๆ อีก ทำให้แต่ละครอบครัวมีเสบียงเหลือไม่มาก
การได้กินโจ๊กใส่ผักป่ารองท้องสักชามก็นับว่าโชคดีแล้ว
«มาเถอะ หมิงจื่อ นี่คือส่วนที่ย่าเก็บไว้ให้โดยเฉพาะ»
จางไฉเสียยกชามอีกใบออกมาจากครัว แล้ววางตรงหน้าตู้เทียนหมิง
ในชามนี้มีแป้งข้าวฟ่างมากกว่าชามอื่นอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีถั่วเหลืองเม็ดเต็ม ๆ ให้เห็นอยู่หลายเม็ด
ไม่เพียงเท่านั้น บนชามยังมีหมั่นโถวแป้งผสมสองชนิดที่สีขาวกว่าปกติวางอยู่ลูกหนึ่ง
«ย่า ไม่เป็นไรครับ ผมกินเหมือนทุกคนก็พอ» ตู้เทียนหมิงรีบปฏิเสธ
เขาไม่คิดเลยว่าย่าจะดีกับตัวเองขนาดนี้ ถึงกับทำอาหารพิเศษแยกให้กิน
«ให้กินก็กินสิ จะพูดมากไปทำไม» ตู้หวูตี๋ที่นั่งหัวโต๊ะเคาะกล้องยาสูบ ก่อนถลึงตาพูด
ปู่ของเขา ตู้หวูตี๋ เติบโตมาในยุคบ้านเมืองวุ่นวาย เคยฆ่าทหารญี่ปุ่นและผ่านการนองเลือดมาแล้ว เป็นคนดุดันที่มีบารมีสูงในหมู่บ้าน
ปกติเขาดูเป็นเพียงชายชราธรรมดาที่ชอบสูบกล้องยาสูบ แต่ความใจร้อนและรักพวกพ้องนั้นเลื่องลือไปทั่วละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้าน
«ใช่แล้ว หมิงจื่อ กินเยอะ ๆ หน่อย» ตู้เทียนป้าเอ่ยเสริมเสียงทุ้ม ก่อนยกชามตรงหน้าขึ้นมา «ซู้ด ๆ» ไม่กี่อึกก็ซดโจ๊กผักป่าในชามไปเกินครึ่ง
ตู้เทียนหมิงหันไปมองพี่ชายรอง
รูปร่างสูงใหญ่กำยำจนดูไม่เหมือนคนในยุคนี้เลย ถ้าทำงานในนา ร่างกายแบบนี้ต้องเป็นแรงงานชั้นดีแน่
ตู้เทียนหมิงกลืนน้ำลาย
พี่รองกินเยอะขนาดนี้ โจ๊กจืด ๆ ที่ไม่มีน้ำมันเลยจะต่างอะไรกับน้ำเปล่า
จริงอย่างที่คิด ตู้เทียนป้าซดโจ๊กหมดชามในไม่กี่อึก จากนั้นหยิบหมั่นโถวแป้งดำขึ้นมาลูกหนึ่ง ยัดเข้าปากสองคำจนหมด
เขาเคี้ยวไปไม่กี่ที เพราะแห้งเกินไป หมั่นโถวเนื้อหยาบจึงติดคอ รีบยกชามกระเบื้องหยาบที่บิ่นไปมุมหนึ่งขึ้นดื่มน้ำตามอึกใหญ่
«ค่อย ๆ กินสิ!» ตู้เจี้ยนเย่ปากก็บ่น แต่ก็ยังเลื่อนหมั่นโถวครึ่งลูกที่เหลืออยู่ตรงหน้าตัวเองไปให้ตู้เทียนป้า
«แหะ ๆ พ่อ ผมอิ่มแล้ว ไม่หิว» ตู้เทียนป้าเกาศีรษะ ก่อนดันหมั่นโถวกลับไป ทว่าสายตาก็ยังอดเหลือบมองหมั่นโถวครึ่งลูกนั้นไม่ได้
ไม่หิวหรือ
เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่หิว!
ปีนี้ตู้เทียนป้าอายุ 18 เป็นวัยที่กินจุที่สุด ทั้งยังต้องทำงานในนากับพ่อทุกวันเพื่อแลกคะแนนแรงงาน 10 แต้ม อาศัยอาหารแค่นี้ประทังท้องเท่านั้น
ตู้เทียนหมิงมองญาติพี่น้องตรงหน้าแล้วรู้สึกหลากหลายปะปนกันไปหมด
ชาติก่อนเขาไม่มีญาติ ไม่เข้าใจความรู้สึกที่คนยอมสละอาหารของตัวเองเพื่อครอบครัว
ตอนนี้เขาได้สัมผัสถึงน้ำใจอันหนักแน่นนี้แล้ว
«ผมก็ไม่หิวเหมือนกัน» ตู้เทียนหมิงฉีกหมั่นโถวแป้งผสมสองชนิดออกเป็นสองซีกทันที ซีกหนึ่งใส่ลงในชามของตู้เทียนป้า อีกซีกวางไว้ตรงหน้าตู้หวูตี๋ผู้เป็นปู่
«พี่รองทำงานเหนื่อย กินเพิ่มอีกหน่อย ปู่อายุมากแล้วก็ควรกินของนุ่ม ๆ บ้าง»
พูดจบ เขาก็ยกชามโจ๊กข้นกว่าของคนอื่นขึ้นมา เทลงในอ่างกระเบื้องใบใหญ่กลางโต๊ะ ผสมเข้ากับโจ๊กผักป่าที่เหลือ
จากนั้นหยิบทัพพีตักโจ๊กผักป่าธรรมดาใส่ชามตัวเองจนเต็ม
«เด็กคนนี้นี่ ทำอะไรของลูก!» จางไฉเสียร้อนใจจนแทบจะลุกขึ้นมาแย่ง
«หมิงจื่อ...» ตู้เทียนป้ามองหมั่นโถวแป้งขาวครึ่งลูกในชาม ดวงตาเริ่มแดง
«เอาละ» ตู้หวูตี๋โบกมือห้ามภรรยา
เขามองหลานชายคนเล็กที่แต่ไหนแต่ไรถูกจางไฉเสียตามใจจนค่อนข้างอ่อนแออยู่ลึก ๆ แววชื่นใจก็วาบผ่านดวงตา
«เด็กโตแล้ว รู้จักคิดแล้ว ในเมื่อเขาอยากแบ่ง พวกแกก็กินกันให้หมดเถอะ»
ตู้เจี้ยนเย่เองก็มองลูกชายคนเล็กอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
ปกติเป็นคนเงียบกริบเหมือนเคาะสามทีก็ยังไม่ปริปาก วันนี้กลายเป็นคนละคนไปแล้วหรือไง
ตู้เทียนหมิงนั่งกินโจ๊กผักป่าเงียบ ๆ
แม้รสชาติจะไม่อร่อยเอาเสียเลย แต่สำหรับเขากลับรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
ตอนนี้เขามีมิติธารวิญญาณ
นอกจากมีน้ำธารวิญญาณที่ช่วยปรับสภาพร่างกายแล้ว ยังมีทั้งเสบียงและปืนที่ปล้นมาจากตระกูลลวี่ด้วย!
ข้างหมู่บ้านตู้มีภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง
ในภูเขาอันตรายก็จริง แต่สำหรับเขามันคือโอกาส
การเปลี่ยนชีวิตที่ต้องกินรำกินผักป่าทุกวันแบบนี้ เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น
ขณะที่ครอบครัวกำลังกินมื้อเย็นกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา น้อยครั้งนักที่จะมีบรรยากาศครื้นเครงเช่นนี้
จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังขึ้นจากทางตะวันออกของหมู่บ้าน ฉีกความเงียบสงบของหมู่บ้านจนขาดสะบั้น
«โอ๊ย! ไอ้สารเลวหน้าไหนมันทำกัน! สวรรค์เอ๋ย! ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!»
นี่คือเสียงของเจิ้งชุ่ยหลาน หญิงปากจัดแห่งตระกูลลวี่
...