“ขออธิบายกติกาเกมก่อนนะ แต่ละคนจะได้ที่คาดผมคนละอัน บนที่คาดผมจะมีชื่อสิ่งของต่างกันติดอยู่ ทุกคนจะเห็นของคนอื่น แต่ไม่เห็นของตัวเอง
แต่ละคนจะผลัดกันพูดคนละประโยค คนพูดเลือกคนที่อยากไปเดตด้วยได้ แล้วบรรยายสิ่งของบนหัวอีกฝ่ายแบบอ้อม ๆ ถ้าอีกฝ่ายทายถูก วันนี้ทั้งสองคนจะได้ไปเดตกันตามลำพัง! ใครทำภารกิจสำเร็จก่อนก็ได้เลือกสถานที่เดตก่อน!”
กติกาค่อนข้างง่าย ทุกคนจึงตอบตกลง
พอทุกคนคาดที่คาดผมเรียบร้อย ก็นั่งล้อมเป็นวง
ถังเหยากวาดตามองรอบวง บนหัวกู้จิ่งเฉินคือ ลูกอมแตงโม บนหัวหลิงซินหร่านคือคาปิบารา บนหัวซุนหรงหลี่คือไก่งวง บนหัวฝูหยางคือคุณลุงพระอาทิตย์ ส่วนบนหัวโจวจิ้นเหิงคือกาวห้าศูนย์สอง
ถ้าดูจากเรื่องราวในต้นฉบับแล้ว ของบนหัวเธอก็คงเป็นขี้กองโต...
ผู้กำกับหลี่สุ่มชี้ไปที่คนคนหนึ่ง “เริ่มจากคุณกู้เลยครับ”
กู้จิ่งเฉินเหลือบตามองไปทางถังเหยา ก่อนจะเบนสายตาไปหาหลิงซินหร่านหลังผ่านไปสามวินาที
“ซินหร่าน มันเป็นคำที่ใช้กันบนอินเทอร์เน็ต”
หลิงซินหร่านพยักหน้า
คนต่อไปคือหลิงซินหร่าน เธอมองบนหัวกู้จิ่งเฉิน คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า
“มันเป็นของกินอย่างหนึ่ง”
ถึงตาฝูหยาง เขาหันไปมองถังเหยาที่กำลังแทะเมล็ดแตงโมอยู่ตรงหน้า กำลังจะพูด แต่เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นก่อน
“คุณถัง ดูสิ พวกเขาจับคู่กันหมดแล้ว เหลือเราสองคนไม่มีใครเอา คงต้องจับคู่กันไปก่อนแล้วล่ะ” โจวจิ้นเหิงพูดด้วยท่าทางจนใจ
ฝูหยางหุบปากฉับ
คนในห้องไลฟ์พากันกรีดร้องระงม
【อ๊าก! โจวจิ้นเหิง ตั้งสติหน่อย! ซินหร่านยังไม่ได้เลือกใครเลยนะ!】
【ซุนหรงหลี่น่ารักขนาดนี้ ทำไมต้องไปเดตกับยัยเพี้ยนถังเหยาด้วยล่ะ?!】
【เดี๋ยวก่อน! กลิ่นคู่จิ้นมาแล้ว!】
【คู่จิ้นมาหรือยัง!? ขอจิ้นก่อนเลยแล้วกัน!!】
【บ้าเอ๊ย คู่จิ้นอะไรกันเนี่ย???? เพี้ยนไปแล้ว!!】
【ด่าอีกสิ!】
【คู่ที่ไม่เพี้ยนไม่จิ้น แฟนคลับก็เพี้ยนตามกันหมด ต้องลองชิมดูสักหน่อยแล้ว!】
กู้จิ่งเฉินรีบหันไปมองถังเหยา รอให้เธอพูด
ถังเหยาโยนเปลือกเมล็ดแตงโมลงถังขยะ ก่อนจะหันไปมองโจวจิ้นเหิง
“แบ่งคู่เก่งขนาดนี้ ไม่กลัวตายหรือไง?”
โจวจิ้นเหิงก้มหน้ายิ้มเขิน “ตั้งแต่เห็นคุณถังครั้งแรก หัวใจผมก็หายไปแล้ว จะเก็บชีวิตไว้ทำไมล่ะ?”
ทุกคน:!!
คนในห้องไลฟ์:!!
ถังเหยา:??
เธอลุกพรวดขึ้นมา กัดฟันพูดว่า “คุณโจว เราไม่เหมาะกันหรอกค่ะ”
ออกรายการก่อนหน้านี้นายก็หยิ่งจองหอง แต่กล้ามาหยอดพ่อคนนี้ คราวนี้คงได้รู้เป็นรู้ตาย!
โจวจิ้นเหิงถามอย่างสงสัย “ทำไมล่ะ? ตรงไหนที่ไม่เหมาะ?”
ถังเหยานั่งลง ถอนหายใจแล้วพูดว่า “เพราะฉันเกิดปีวอก ส่วนนายเกิดปีมะโรง ถ้าเราอยู่ด้วยกัน มันจะกลายเป็นวอกมะโรงปวด”
โจวจิ้นเหิง: “……” เขาเกิดปีมะโรงจริง ๆ ด้วย
【พรืด ฮ่า ๆๆ! วอกมะโรงปวดอะไรกันเนี่ย!】
【ขำจนตาย ฮ่า ๆๆๆ】
“ฮ่า ๆๆๆ!”
ฝูหยางกลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา ผลคือสายตาทุกคนหันขวับมามองเขาทันที
ทุกคนดูเหมือนกำลังถามว่า: ตลกมากหรือไง?
เขารีบทำตัวเรียบร้อย “ผม...รู้สึกร้อนฟันนิดหน่อย เลยปล่อยออกมาสูดอากาศ...”
ขณะเดียวกันในใจก็ร้องไห้โฮ ทั้งที่มันตลกมากแท้ ๆ! ทำไมไม่มีใครหัวเราะเลย? พวกนายเลิกยาเสพติดกันหมดแล้วหรือไง?!
【มองตาก็รู้แล้ว รายการจับคู่รายการนี้ไม่มีคนปกติอยู่กี่คน】
【ฮ่า ๆๆ ผู้ชายวัยมหาลัยใสซื่อจนดูโง่】
【ความกล้าเข้าสังคมชั่วขณะ แลกมาด้วยความเก็บตัวไปตลอดชีวิต】
“แค่ก ๆ เอาละ ๆ กลับเข้าเรื่องนะ เสี่ยวฝู เริ่มได้เลย” หลิงซินหร่านดึงบทสนทนากลับมา แล้วพูดกับฝูหยางอย่างอ่อนโยน
ฝูหยางทำได้แค่หันไปหาซุนหรงหลี่ที่นั่งข้าง ๆ “มันเป็นสัตว์อย่างหนึ่ง”
ซุนหรงหลี่พยักหน้า “ถ้ามันโผล่มาบนหัวคุณ จะรู้สึกร้อนมาก”
ฝูหยางตาเป็นประกาย เขาพอเดาได้แล้วว่าคืออะไร!
“พระอาทิตย์!” เขาตะโกน
ผู้กำกับส่ายหน้า “ใกล้แล้ว คนต่อไป”
ฝูหยางไม่ท้อ รอบหน้าตัวเองต้องทายถูกแน่ ถึงตอนนั้นเขาก็จะได้ที่หนึ่ง!
จากนั้นก็ถึงตาโจวจิ้นเหิง เขามองขี้กองโตที่อยู่บนหัวถังเหยาแล้วอดหัวเราะไม่ได้
ถังเหยาหน้าดำคร่ำเครียด “คุณโจว ฟันคุณก็ร้อนเหมือนกันเหรอ?”
【ฮ่า ๆๆ ฟันร้อน!!】
【ขี้กองโต ฮ่า ๆๆๆๆๆ...】
【ใครเป็นคนคิดคำนี้ ต้องเพิ่มน่องไก่ให้เขาแล้ว!】
โจวจิ้นเหิงกลั้นยิ้ม คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า
“มันมีแปรงมากกว่ามนุษย์สองอัน”
ทุกคน:?
【หมายความว่าพวกเราไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นขี้เหรอ??】
【ด่าได้หยาบจริง】
【ที่แท้ฉันเข้าใจตัวเองผิดมาตลอด ฉันเป็นขี้ที่ขาดแปรงไปสองอันเหรอ?】
【โห คุณโจวคิดคำนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย?!】
【แต่บรรยายแบบนี้ใครจะทายถูกล่ะ?】
【คนอื่นไม่รู้ แต่ถังเหยาอาจทายถูกก็ได้】
【หึ ถ้าเธอทายถูก ฉันยอมกินขี้เลย!】
【หึ ยัยหนู เธอคงอยากกินจนตัวสั่นแล้วสินะ?】
ถังเหยายักไหล่ “ก็ขี้กองโตไง?”
ทุกคนที่ยังไม่ทันตั้งตัว:?
นี่มันโกงกันชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ!?
【โห! ถังเหยาทายถูกได้ยังไงเนี่ย?!】
【มีวงในหรือเปล่า?! แค่นี้ก็ทายถูกได้ด้วยเหรอ?!】
【คนที่บอกว่าจะกินขี้ล่ะ??】
【ฉันอยู่ข้าง ๆ เขา เมื่อกี้เขาหลับไปแล้ว】
【ไม่เป็นไร ตื่นแล้วค่อยกิน】
ผู้กำกับอึ้งไปแล้ว
เขาตั้งใจให้ถังเหยาได้คำที่ทายยากที่สุด จุดประสงค์ก็เพื่อให้เธอได้อันดับสุดท้าย แล้วทำไมเธอถึงทายถูกได้ทันทีล่ะ?
ผู้กำกับขมวดคิ้ว หันไปมองตากล้องที่อยู่ข้าง ๆ แววตาเต็มไปด้วยคำถาม
ตากล้องรีบอธิบาย “ผมบอกให้เธอไปทำตัวเป็นฉากหลังจริง ๆ นะครับ! เธอก็ตกลงแล้วด้วย!”
ไม่ใช่สิ ทำไมยัยคนนี้ไม่ทำตามที่ตกลงกันไว้ล่ะ!?
กู้จิ่งเฉินเป็นคนแรกที่แสดงท่าทีไม่เชื่อ เขาลุกขึ้นยืนขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “คุณถัง ทายได้แม่นเกินไปหรือเปล่าครับ แค่ประโยคเดียวก็ทายถูกแล้ว?”
เขาหมายความว่าถังเหยาต้องมีวงใน
“ใช่ค่ะคุณถัง ถ้าเล่นเกมกันแบบนี้ก็ไม่สนุกแล้วนะคะ” หลิงซินหร่านพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“พรืด!”
ถังเหยายังไม่ทันพูด โจวจิ้นเหิงก็หลุดหัวเราะออกมา
กู้จิ่งเฉินหันไปมองเขาทันที แววตาเต็มไปด้วยความเป็นปฏิปักษ์
“คุณโจว หัวเราะอะไรครับ?”
โจวจิ้นเหิงเงยหน้ามองกู้จิ่งเฉิน รอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่จางหาย
“วงในอะไรกันครับ เห็น ๆ อยู่ว่าผมกับคุณถังรู้ใจกันโดยไม่ต้องพูดต่างหากล่ะ”
พูดจบโจวจิ้นเหิงก็หันไปหาคนที่นั่งข้าง ๆ
“จริงไหมครับ คุณถัง?”
ถังเหยากวาดตามองใบหน้าของทั้งคู่ ก่อนจะได้ข้อสรุป
“นายหล่อ หน้าตาดีมีเหตุผล”
กู้จิ่งเฉิน:??
【โจวจิ้นเหิงหล่อจริงนะ!】
【คนข้างบน เชิญขึ้นโต๊ะกินข้าวเลย!】
【ขำแล้ว กู้จิ่งเฉินต่างหากที่หล่อที่สุด! หน้าตาดุดันมีเสน่ห์แบบนี้ คนที่ชอบทำตัวประหลาดเทียบได้ที่ไหน พวกนายตาบอดกันหมดแล้วหรือไง?】
ตอบกลับความเห็นข้างบน:【คนข้างบนนี่เป็นแอนตี้แฟนกู้จิ่งเฉินหรือเปล่า? ตั้งใจปั่นให้เขาโดนด่าขนาดนี้เลยเหรอ?】
คนข้างบนตอบกลับ:【ฮิ ๆ】
【......】
【ไม่ใช่ ฉันยอมรับว่าโจวจิ้นเหิงหล่อจริง แต่กู้ซูเปอร์สตาร์ก็ไม่ได้ด้อยกว่านะ! โดยเฉพาะดวงตา พวกนายไม่รู้สึกเหรอว่ามันดูเจ้าเล่ห์นิด ๆ?】
【ตาเจ้าเล่ห์เหรอ?】
【?】
“ถังเหยา! เธอ!” สีหน้ากู้จิ่งเฉินย่ำแย่ถึงขีดสุด แต่กลับเถียงไม่ออก
สุดท้ายผู้กำกับก็ออกมายืนยันว่าถังเหยาไม่ได้รู้คำตอบล่วงหน้า เรื่องถึงได้ยุติลง
ไม่นานเกมก็จบ และผลก็ออกมา
ถังเหยากับโจวจิ้นเหิงได้ที่หนึ่ง ฝูหยางกับซุนหรงหลี่ได้ที่สอง ส่วนกู้จิ่งเฉินกับหลิงซินหร่านได้อันดับสุดท้าย
ผู้กำกับเห็นข้อความไม่พอใจเต็มห้องไลฟ์ ก็รีบแอบเรียกถังเหยาออกมา
ผู้กำกับทำหน้าขึงขัง มองถังเหยาด้วยแววตาไม่เป็นมิตร
“คุณถัง ผมจำได้ว่าสัญญาเขียนไว้ชัดเจนนะว่าคุณมาเป็นแค่ฉากหลัง แล้วตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่? ยังอยากได้เงินค่าจ้างอยู่ไหม?!”
ถังเหยาได้ยินดังนั้นก็ปรบมือหนึ่งที
“ฉันโดนใส่ร้ายค่ะ ผู้กำกับ!”
ผู้กำกับสะดุ้งโหยงกับเสียงโวยวายของถังเหยา “ใส่ร้าย?!”
ถังเหยากระโดดไปยืนข้างผู้กำกับ ก่อนพูดว่า
“ใช่ค่ะ! ฉันพยายามทำตัวเหลวไหลเต็มที่แล้ว แต่โจวจิ้นเหิงเป็นมืออาชีพนี่คะ! ฉันแค่นอนเฉย ๆ ก็ชนะแล้ว! นี่เป็นเกมคู่ ผู้กำกับก็ต้องไปบอกโจวจิ้นเหิงให้ทำตัวเหลวไหลด้วยสิคะ!”
ผู้กำกับถึงบางอ้อ “อ๋อ ๆ! ...ไม่ได้หรอก”
โจวจิ้นเหิงเป็นถึงทายาทตระกูลใหญ่! เขาจะกล้าไปขอให้ทำอะไรได้ยังไง?!
ถ้าตระกูลโจวตามมาเล่นงาน เขาก็คงต้องเก็บข้าวของเตรียมตัวตายแล้ว
แต่กู้จิ่งเฉินกับหลิงซินหร่านเป็นตัวหลักของรายการ แถมคนดูก็อยากดูสองคนนั้นด้วย!
ถังเหยา: “ทำไมล่ะคะ?”
ในต้นฉบับเขียนถึงแต่ความรักของพระเอกนางเอก ไม่เห็นพูดถึงโจวจิ้นเหิงเลย หรือว่าเขาจะเป็นตัวท็อปที่ซ่อนตัวอยู่กันแน่?
ผู้กำกับทำหน้าลำบากใจ มองถังเหยาที่อยู่ตรงหน้า
แก้ปัญหาไม่ได้ ก็โยนปัญหาให้คนอื่นแก้สิ
“คุณถัง นี่เป็นงานของคุณแล้ว ผมไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน แต่เกมรอบหน้ากู้ซูเปอร์สตาร์กับหลิงซินหร่านต้องได้ที่หนึ่ง ส่วนคุณ...ต้องได้ที่สุดท้าย”
ถังเหยาเกือบจะพลิกโต๊ะลุกขึ้นมา แต่ผู้กำกับชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว ถังเหยาก็ขยับตัวหลบอย่างมีชั้นเชิงแล้วนั่งกลับลงไป
“ได้เลยค่ะผู้กำกับ รับประกันได้” ถังเหยายิ้ม
ใช้วิธีไหนก็ได้งั้นเหรอ? ผู้กำกับนี่กำลังยื่นเงินให้เธอชัด ๆ นี่นา