“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
ฉินเหมี่ยวแหวกเสื้อเชิ้ตของไลออน ปลายนิ้วไล้ไปตามร่องกล้ามหน้าท้องของเขา
“ข้าได้ยินไม่ชัด”
นางยกยิ้มบาง ๆ มือเลื่อนต่ำลง ปลายนิ้วเกี่ยวขอบเอวกางเกงของเขาไว้
“พูดอีกครั้งได้หรือไม่?”
ลมหายใจของไลออนสะดุดวูบ ทั้งโมโหทั้งอับอาย
“ดีสามเจ็ดเจ็ด!”
ปลายนิ้วของนางราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ตรงที่สัมผัส กล้ามเนื้อของเขากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้
“เจ้าจงภาวนาให้กฎหมายสหพันธรัฐคุ้มครองเจ้าไปชั่วชีวิตเถอะ”
เขาคว้าเอวนางไว้ ดวงตาสีทองแฝงคลื่นความอัปยศและปรารถนา ริมฝีปากแนบชิดข้างหู ก่อนปลายเขี้ยวจะขบลงบนติ่งหูของนาง
“มิฉะนั้นข้าจะกัดคอเจ้าให้ขาด”
ฉินเหมี่ยวเอียงหน้า ขยับลำคอไปถูไถกับริมฝีปากของเขา
“ข้าไม่ใช่ดีสามเจ็ดเจ็ด ข้าชื่อฉินเหมี่ยว”
ไลออนชะงัก เส้นตั้งในรูม่านตาสั่นไหวเล็กน้อย
“ใครตั้งชื่อให้เจ้า?”
มือที่จับเอวนางกระชับแน่นขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบลง “จิ่วเจาหรือ?”
หญิงอ้วนขี้เหร่นี่มีชื่อตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ใครจะตั้งชื่อให้นาง?
นอกจากไอ้คนเสแสร้งนั่น!
ฉินเหมี่ยวมองเขา รอยยิ้มยิ่งลึกล้ำ
“เจ้าใส่ใจขนาดนั้นเชียวหรือ?”
นิ้วของนางหยุดอยู่ใต้สะดือเขา แล้วกดลงเบา ๆ
สติของไลออนขาดผึง เขาก้มลงจูบนาง
“ข้าไม่ชอบเจ้าก็จริง แต่ข้าไม่ยอมให้มนุษย์ในหอพักของพวกเราหันไปอยู่กับมนุษย์สัตว์ตนอื่น!”
ริมฝีปากของเขาบดคลึงลงบนปากนางอย่างหนักหน่วง จูบเสียจนนางหายใจไม่ทัน
ฉินเหมี่ยวไม่มีทางถอยอยู่แล้ว
นางโอบแขนรอบลำคอเขา
“หากยังพูดมาก เพื่อนร่วมห้องของเจ้าก็กลับมาแล้ว”
ร่างของนางอ่อนนุ่มและร้อนผ่าว...ลุกโชนราวเปลวไฟ คลุ้มคลั่งจนควบคุมไม่อยู่
·
ในย่านสถานบันเทิงยามค่ำคืนรอบนอกสถาบันทหารซิงหวน ตรงหัวมุมถนนสายที่ 7 มีสถานบันเทิงสำหรับสมาชิกเท่านั้นแห่งหนึ่งชื่อเฉา
ผ่านกระจกทางเดียวของห้องรับรองชั้นสอง มองเห็นเวทีชั้นล่างได้
มนุษย์สัตว์เพศเมียบนเวทีกำลังเต้นรำ เอวคอดบิดพลิ้วราวสายน้ำ ดวงตาหวานหยาดเยิ้มกวาดมองไปทั่ว ทั้งยังจงใจยกขึ้นเล็กน้อย
หลิงเย่หรี่ตาครึ่งหนึ่ง นิ้วยาวหมุนแก้วสุรา ลูกน้ำแข็งกลิ้งวนช้า ๆ อยู่ในของเหลวสีอำพัน
เผ่างูแร้งมีความสง่างามเย็นชาแต่กำเนิด แม้เอนกายอย่างเกียจคร้านบนโซฟา ทว่าก็ยังดูราวคุณชายสูงศักดิ์
“ไลออนไปไหน? นัดกันไว้ว่าจะมาถึงตอนสามทุ่มนี่”
ชางเย่ายกแก้วสุราขึ้นจ่อริมฝีปาก ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“คงมาช้าหน่อย”
ดวงตาสีเขียวของเผ่าหมาป่าจันทราสะท้อนประกายเย็นเยียบในแสงสลัว
“เขาเตรียมวางยาเจ้ามนุษย์ตัวน้อย แล้วส่งตัวไป”
หลิงเย่กำแก้วแน่น
“มั่นใจหรือ?”
“ทอดทิ้งมนุษย์เป็นความผิดร้ายแรง หากทางสภาปกครองสืบสาวขึ้นมา พวกเราคงซวยกันหมด”
ชางเย่ายักไหล่
“โรงเรียนก็ไม่อนุญาตให้คืนหรือเปลี่ยนมนุษย์ จะทำได้ก็แค่แอบทิ้งไป”
“ไลออนเป็นคุณชายแห่งเผ่าสิงโตทอง เขามีช่องทางส่งตัวนางไปยังดาวระดับห้าโดยไม่มีใครล่วงรู้ ถึงตอนนั้นก็แค่บอกว่าเจ้ามนุษย์ตัวน้อยหนีออกไปเองแล้วหายตัวไป”
ในโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม หยวนเอ่ยขึ้นในที่สุด “เช่นนั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องทนเห็นดีสามเจ็ดเจ็ดเกะกะในหอพักอีก”
เขาพาดขายาวไว้บนที่วางเท้า เส้นผมสีขาวที่ย้อมแซมอยู่ในผมดำปรกลงมาบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง แววรังเกียจในดวงตาเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง
มนุษย์สัตว์เผ่าวาฬเพชฌฆาตชื่นชอบมนุษย์มากที่สุด พวกเขามีสัญชาตญาณใกล้ชิดมนุษย์โดยธรรมชาติ ชอบกลิ่นกาย อุณหภูมิร่างกาย และสัมผัสนุ่มนวลของมนุษย์
แต่ดีสามเจ็ดเจ็ดทำลายภาพลักษณ์ของมนุษย์ในใจเขา แค่เห็นนางก็อยากอาเจียน
“ของบกพร่องเช่นนั้น ไม่คู่ควรกับคำว่ามนุษย์ด้วยซ้ำ”
ดวงตาดำของหยวนลึกล้ำดุจน้ำแข็งเย็นเยียบ
“มา ดื่มกัน อย่าให้นางทำลายอารมณ์ของพวกเรา”
ชางเย่ายกแก้วสุราลุกขึ้น ปลุกบรรยากาศให้ครึกครื้น
“พวกเรากลับไปเมื่อไร ไลออนคงส่งนางไปแล้วแน่ ๆ ต่อจากนี้ก็ไม่ต้องทนมองหน้าอัปลักษณ์ของนางอีก”
ทั้งสามหัวเราะให้กันอย่างรู้ใจ ชนแก้ว ก่อนหันไปมองการแสดงเร่าร้อนเบื้องล่าง
ทว่าภาพที่กำลังเกิดขึ้นในอพาร์ตเมนต์สามศูนย์หกเร่าร้อนยิ่งกว่านั้นเสียอีก
โต๊ะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แก้วบนโต๊ะเลื่อนไปจนถึงขอบ ก่อนถูกปัดตกลงมาแตกกระจายเกลื่อนพื้น
.......
เมื่อคลื่นอารมณ์สงบลง ความปวดเมื่อยก็ถาโถมเข้ามา
ฉินเหมี่ยวรู้สึกราวกับร่างจะแหลกสลาย ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย
แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้น
ต้องกลับไปฝึกบำเพ็ญ หลอม...และความปรารถนาให้กลายเป็นพลัง
นางดึงผ้าปูเตียงขึ้นมาคลุมตัวแล้วลุกนั่ง เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้น
ไลออนเปลือยท่อนบน ดวงตาสีทองจับจ้องนางนิ่งอยู่ในแสงสลัว ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยแดงจากเล็บและรอยฟันที่นางฝากไว้
“เจ้าวางยาให้ข้า ก็เพื่อร่วมหลับนอนกับข้าหรือ?”
ฉินเหมี่ยวไม่ตอบ นางคลุมผ้าปูเตียงเดินไปยังประตู
“สมใจแล้วก็คิดจะหนีหรือ?”
ไลออนพลิกตัวลงจากเตียง คว้าแขนนางแล้วกระชากกลับมา
แสงในดวงตาสีทองทั้งดุดันและสับสน ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ขบกรามแน่น
“มิใช่เจ้าคิดจะวางยาให้ข้าก่อนหรือ? ข้าก็แค่เอาคืนเท่านั้น”
ฉินเหมี่ยวยิ้มที่มุมปาก ทว่าในดวงตาไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย
“ผงกำหนัดเหอฮวนของข้าออกฤทธิ์ได้แค่หนึ่งชั่วยาม”
นางยื่นมือแตะลงบนอกเขา
“อีกสามชั่วยามหลังจากนั้น เจ้าต่างหากที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน”
รูม่านตาสีทองของไลออนหดวูบ เขาชักมือกลับราวกับถูกลวก
“ข้า...”
เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเอ่ยไม่ออกสักคำ
หลังจากนั้นเขาเป็นฝ่าย...จริง ๆ
ใครจะรู้ว่านางจะชวนลุ่มหลงถึงเพียงนี้ แค่แตะต้องก็ยากจะถอนตัว
แถมยังช่วยสลายสารคลุ้มคลั่งที่สะสมอยู่ในร่างเขาได้อย่างไม่คาดคิด...
ไม่สิ!
ไลออนรีบหยุดความคิดที่กำลังแล่นไปก่อนหน้านี้
เขาจะมีความคิดเช่นนั้นกับมนุษย์ได้อย่างไร!
แถมยังเป็นหญิงอัปลักษณ์อีกต่างหาก?!
ไลออนก้มมองฉินเหมี่ยว
สิวบนใบหน้าของนางดูเหมือนจะยุบลงไปบ้าง ผิวก็ไม่ดำกร้านเหมือนก่อน ทั้งยังดูไม่อ้วนเท่าเดิมด้วยหรือ?
เหตุใดจึงเปลี่ยนไปมากเช่นนี้?
เขาตาฝาดไปเองหรือ?
ไลออนมองนางอีกครั้ง
เปลี่ยนไปก็จริง แต่ก็ยังอัปลักษณ์ ไม่คู่ควรจะเป็นมนุษย์ของเขา
“เรื่องก่อนหน้านี้เป็นอุบัติเหตุทั้งนั้น ไม่นับ”
“อ้อ เช่นนั้นข้าไปได้แล้วหรือยัง?”
ฉินเหมี่ยวยกมือรวบผมที่สยายอยู่ทัดหลังหู เผยรอยแดงชวนให้คิดบนลำคอด้านข้าง
“หรือเจ้ายังอยากทำอีกครั้ง?”
“เจ้าคิดไปเอง!”
เปลวไฟในดวงตาของไลออนวูบไหวไปมา แนวกรามขบเกร็ง
“รีบไสหัวออกไปจากห้องข้าเดี๋ยวนี้!”
ฉินเหมี่ยวเห็นเจ้าสิงโตน้อยขนพองด้วยความโมโห ก็อดยิ้มไม่ได้
“อย่าลืมเก็บกวาดห้องรับแขกด้วย”
“เจ้าเองก็คงไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเจ้านอนกับข้าหรอกใช่ไหม?”