ทะลุมิติสู่โลกอสูร นักบุญหญิงสำนักเหอฮวนกินแหลก

ตอนที่ 2 ใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

5 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

ฉินเหมี่ยวแหวกเสื้อเชิ้ตของไลออน ปลายนิ้วไล้ไปตามร่องกล้ามหน้าท้องของเขา

“ข้าได้ยินไม่ชัด”

นางยกยิ้มบาง ๆ มือเลื่อนต่ำลง ปลายนิ้วเกี่ยวขอบเอวกางเกงของเขาไว้

“พูดอีกครั้งได้หรือไม่?”

ลมหายใจของไลออนสะดุดวูบ ทั้งโมโหทั้งอับอาย

“ดีสามเจ็ดเจ็ด!”

ปลายนิ้วของนางราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ตรงที่สัมผัส กล้ามเนื้อของเขากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

“เจ้าจงภาวนาให้กฎหมายสหพันธรัฐคุ้มครองเจ้าไปชั่วชีวิตเถอะ”

เขาคว้าเอวนางไว้ ดวงตาสีทองแฝงคลื่นความอัปยศและปรารถนา ริมฝีปากแนบชิดข้างหู ก่อนปลายเขี้ยวจะขบลงบนติ่งหูของนาง

“มิฉะนั้นข้าจะกัดคอเจ้าให้ขาด”

ฉินเหมี่ยวเอียงหน้า ขยับลำคอไปถูไถกับริมฝีปากของเขา

“ข้าไม่ใช่ดีสามเจ็ดเจ็ด ข้าชื่อฉินเหมี่ยว”

ไลออนชะงัก เส้นตั้งในรูม่านตาสั่นไหวเล็กน้อย

“ใครตั้งชื่อให้เจ้า?”

มือที่จับเอวนางกระชับแน่นขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบลง “จิ่วเจาหรือ?”

หญิงอ้วนขี้เหร่นี่มีชื่อตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ใครจะตั้งชื่อให้นาง?

นอกจากไอ้คนเสแสร้งนั่น!

ฉินเหมี่ยวมองเขา รอยยิ้มยิ่งลึกล้ำ

“เจ้าใส่ใจขนาดนั้นเชียวหรือ?”

นิ้วของนางหยุดอยู่ใต้สะดือเขา แล้วกดลงเบา ๆ

สติของไลออนขาดผึง เขาก้มลงจูบนาง

“ข้าไม่ชอบเจ้าก็จริง แต่ข้าไม่ยอมให้มนุษย์ในหอพักของพวกเราหันไปอยู่กับมนุษย์สัตว์ตนอื่น!”

ริมฝีปากของเขาบดคลึงลงบนปากนางอย่างหนักหน่วง จูบเสียจนนางหายใจไม่ทัน

ฉินเหมี่ยวไม่มีทางถอยอยู่แล้ว

นางโอบแขนรอบลำคอเขา

“หากยังพูดมาก เพื่อนร่วมห้องของเจ้าก็กลับมาแล้ว”

ร่างของนางอ่อนนุ่มและร้อนผ่าว...ลุกโชนราวเปลวไฟ คลุ้มคลั่งจนควบคุมไม่อยู่

·

ในย่านสถานบันเทิงยามค่ำคืนรอบนอกสถาบันทหารซิงหวน ตรงหัวมุมถนนสายที่ 7 มีสถานบันเทิงสำหรับสมาชิกเท่านั้นแห่งหนึ่งชื่อเฉา

ผ่านกระจกทางเดียวของห้องรับรองชั้นสอง มองเห็นเวทีชั้นล่างได้

มนุษย์สัตว์เพศเมียบนเวทีกำลังเต้นรำ เอวคอดบิดพลิ้วราวสายน้ำ ดวงตาหวานหยาดเยิ้มกวาดมองไปทั่ว ทั้งยังจงใจยกขึ้นเล็กน้อย

หลิงเย่หรี่ตาครึ่งหนึ่ง นิ้วยาวหมุนแก้วสุรา ลูกน้ำแข็งกลิ้งวนช้า ๆ อยู่ในของเหลวสีอำพัน

เผ่างูแร้งมีความสง่างามเย็นชาแต่กำเนิด แม้เอนกายอย่างเกียจคร้านบนโซฟา ทว่าก็ยังดูราวคุณชายสูงศักดิ์

“ไลออนไปไหน? นัดกันไว้ว่าจะมาถึงตอนสามทุ่มนี่”

ชางเย่ายกแก้วสุราขึ้นจ่อริมฝีปาก ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“คงมาช้าหน่อย”

ดวงตาสีเขียวของเผ่าหมาป่าจันทราสะท้อนประกายเย็นเยียบในแสงสลัว

“เขาเตรียมวางยาเจ้ามนุษย์ตัวน้อย แล้วส่งตัวไป”

หลิงเย่กำแก้วแน่น

“มั่นใจหรือ?”

“ทอดทิ้งมนุษย์เป็นความผิดร้ายแรง หากทางสภาปกครองสืบสาวขึ้นมา พวกเราคงซวยกันหมด”

ชางเย่ายักไหล่

“โรงเรียนก็ไม่อนุญาตให้คืนหรือเปลี่ยนมนุษย์ จะทำได้ก็แค่แอบทิ้งไป”

“ไลออนเป็นคุณชายแห่งเผ่าสิงโตทอง เขามีช่องทางส่งตัวนางไปยังดาวระดับห้าโดยไม่มีใครล่วงรู้ ถึงตอนนั้นก็แค่บอกว่าเจ้ามนุษย์ตัวน้อยหนีออกไปเองแล้วหายตัวไป”

ในโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม หยวนเอ่ยขึ้นในที่สุด “เช่นนั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องทนเห็นดีสามเจ็ดเจ็ดเกะกะในหอพักอีก”

เขาพาดขายาวไว้บนที่วางเท้า เส้นผมสีขาวที่ย้อมแซมอยู่ในผมดำปรกลงมาบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง แววรังเกียจในดวงตาเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง

มนุษย์สัตว์เผ่าวาฬเพชฌฆาตชื่นชอบมนุษย์มากที่สุด พวกเขามีสัญชาตญาณใกล้ชิดมนุษย์โดยธรรมชาติ ชอบกลิ่นกาย อุณหภูมิร่างกาย และสัมผัสนุ่มนวลของมนุษย์

แต่ดีสามเจ็ดเจ็ดทำลายภาพลักษณ์ของมนุษย์ในใจเขา แค่เห็นนางก็อยากอาเจียน

“ของบกพร่องเช่นนั้น ไม่คู่ควรกับคำว่ามนุษย์ด้วยซ้ำ”

ดวงตาดำของหยวนลึกล้ำดุจน้ำแข็งเย็นเยียบ

“มา ดื่มกัน อย่าให้นางทำลายอารมณ์ของพวกเรา”

ชางเย่ายกแก้วสุราลุกขึ้น ปลุกบรรยากาศให้ครึกครื้น

“พวกเรากลับไปเมื่อไร ไลออนคงส่งนางไปแล้วแน่ ๆ ต่อจากนี้ก็ไม่ต้องทนมองหน้าอัปลักษณ์ของนางอีก”

ทั้งสามหัวเราะให้กันอย่างรู้ใจ ชนแก้ว ก่อนหันไปมองการแสดงเร่าร้อนเบื้องล่าง

ทว่าภาพที่กำลังเกิดขึ้นในอพาร์ตเมนต์สามศูนย์หกเร่าร้อนยิ่งกว่านั้นเสียอีก

โต๊ะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แก้วบนโต๊ะเลื่อนไปจนถึงขอบ ก่อนถูกปัดตกลงมาแตกกระจายเกลื่อนพื้น

.......

เมื่อคลื่นอารมณ์สงบลง ความปวดเมื่อยก็ถาโถมเข้ามา

ฉินเหมี่ยวรู้สึกราวกับร่างจะแหลกสลาย ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย

แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้น

ต้องกลับไปฝึกบำเพ็ญ หลอม...และความปรารถนาให้กลายเป็นพลัง

นางดึงผ้าปูเตียงขึ้นมาคลุมตัวแล้วลุกนั่ง เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้น

ไลออนเปลือยท่อนบน ดวงตาสีทองจับจ้องนางนิ่งอยู่ในแสงสลัว ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยแดงจากเล็บและรอยฟันที่นางฝากไว้

“เจ้าวางยาให้ข้า ก็เพื่อร่วมหลับนอนกับข้าหรือ?”

ฉินเหมี่ยวไม่ตอบ นางคลุมผ้าปูเตียงเดินไปยังประตู

“สมใจแล้วก็คิดจะหนีหรือ?”

ไลออนพลิกตัวลงจากเตียง คว้าแขนนางแล้วกระชากกลับมา

แสงในดวงตาสีทองทั้งดุดันและสับสน ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ขบกรามแน่น

“มิใช่เจ้าคิดจะวางยาให้ข้าก่อนหรือ? ข้าก็แค่เอาคืนเท่านั้น”

ฉินเหมี่ยวยิ้มที่มุมปาก ทว่าในดวงตาไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย

“ผงกำหนัดเหอฮวนของข้าออกฤทธิ์ได้แค่หนึ่งชั่วยาม”

นางยื่นมือแตะลงบนอกเขา

“อีกสามชั่วยามหลังจากนั้น เจ้าต่างหากที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน”

รูม่านตาสีทองของไลออนหดวูบ เขาชักมือกลับราวกับถูกลวก

“ข้า...”

เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเอ่ยไม่ออกสักคำ

หลังจากนั้นเขาเป็นฝ่าย...จริง ๆ

ใครจะรู้ว่านางจะชวนลุ่มหลงถึงเพียงนี้ แค่แตะต้องก็ยากจะถอนตัว

แถมยังช่วยสลายสารคลุ้มคลั่งที่สะสมอยู่ในร่างเขาได้อย่างไม่คาดคิด...

ไม่สิ!

ไลออนรีบหยุดความคิดที่กำลังแล่นไปก่อนหน้านี้

เขาจะมีความคิดเช่นนั้นกับมนุษย์ได้อย่างไร!

แถมยังเป็นหญิงอัปลักษณ์อีกต่างหาก?!

ไลออนก้มมองฉินเหมี่ยว

สิวบนใบหน้าของนางดูเหมือนจะยุบลงไปบ้าง ผิวก็ไม่ดำกร้านเหมือนก่อน ทั้งยังดูไม่อ้วนเท่าเดิมด้วยหรือ?

เหตุใดจึงเปลี่ยนไปมากเช่นนี้?

เขาตาฝาดไปเองหรือ?

ไลออนมองนางอีกครั้ง

เปลี่ยนไปก็จริง แต่ก็ยังอัปลักษณ์ ไม่คู่ควรจะเป็นมนุษย์ของเขา

“เรื่องก่อนหน้านี้เป็นอุบัติเหตุทั้งนั้น ไม่นับ”

“อ้อ เช่นนั้นข้าไปได้แล้วหรือยัง?”

ฉินเหมี่ยวยกมือรวบผมที่สยายอยู่ทัดหลังหู เผยรอยแดงชวนให้คิดบนลำคอด้านข้าง

“หรือเจ้ายังอยากทำอีกครั้ง?”

“เจ้าคิดไปเอง!”

เปลวไฟในดวงตาของไลออนวูบไหวไปมา แนวกรามขบเกร็ง

“รีบไสหัวออกไปจากห้องข้าเดี๋ยวนี้!”

ฉินเหมี่ยวเห็นเจ้าสิงโตน้อยขนพองด้วยความโมโห ก็อดยิ้มไม่ได้

“อย่าลืมเก็บกวาดห้องรับแขกด้วย”

“เจ้าเองก็คงไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเจ้านอนกับข้าหรอกใช่ไหม?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป