คำสาบานที่จอมเวทย์หว่องตั้งไว้ หนักแน่นดังก้อง
โมดูขมวดคิ้วแน่น อ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
ถึงแม้เขาจะอารมณ์ร้อน แต่จอมเวทย์หว่องที่คาร์มาร์-ทัชปกติแล้วเป็นคนดีไม่มีปากมีเสียง ไม่เคยมีเรื่องขุ่นเคืองกับใคร
ครั้งนี้เพื่อศิษย์คนเดียว ถึงกับยอมสละตำแหน่งจอมเวทย์ใหญ่ หรือแม้แต่ยอมถูกเนรเทศไปด้วยกัน?
บรรยากาศชะงักงันทันที
ในโถงใหญ่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มหล่น
คาร์เตอร์ยืนหดอยู่ข้างๆ แม้แต่ลมหายใจยังไม่กล้าหายใจแรง
พวกผู้ใหญ่ตีกัน เทพปะทะมังกร ไอ้กระจอกอย่างเขาถ้าเผลอพูดมาก มีหวังแหลกเป็นจุลในพริบตา
ในจังหวะที่น่าอึดอัดจนอยากจะมุดดินหนี
“หว่อง เธอหัดโกหกแล้วสินะ”
ท่านอาจารย์โบราณหนึ่งที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือมาตลอด เอ่ยขึ้นลอยๆ
คำพูดนี้ไม่มีต้นไม่มีปลาย ฟังดูเหมือนกำลังตำหนิจอมเวทย์หว่อง
แต่พอพูดจบ โบราณหนึ่งก็ปิดคัมภีร์โบราณในมือ พัดพัดโบกไปอย่างเนิบนาบ เดินออกจากห้องสมุดไป
นางไม่ได้สั่งลงโทษ และไม่ได้ห้ามการสอนอันเหลวไหลของจอมเวทย์หว่อง
นี่คือการยอมรับโดยปริยาย!
โมดูเห็นอาจารย์เดินออกไปแล้ว ก็ทำเสียงเย็นชา สะบัดแขนเสื้อเดินตาม
ลูเซียนมองจอมเวทย์หว่องอย่างลึกซึ้ง แล้วเดินตามไปเช่นกัน
พอถึงประตู เขาหยุดฝีเท้ากะทันหัน หันไปมองคาร์เตอร์ที่หดอยู่ตรงมุม
“คาร์เตอร์ เธอออกมาหน่อย”
ลูเซียนสั่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ใจคาร์เตอร์หล่นวูบ
ให้ตายสิ!
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!
ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ!
……
ในลานเล็กๆ หน้าหอพักจอมเวทย์
ลูเซียนเอามือไพล่หลัง จ้องเขม็งไปที่คาร์เตอร์เหมือนกำลังสอบสวนนักโทษ
“คาร์เตอร์ ตอนที่เด็กใหม่พวกนี้มาใหม่ๆ เธอเป็นคนพาพวกเขามาใช่ไหม” น้ำเสียงของลูเซียนไร้อารมณ์ความรู้สึก
คาร์เตอร์พยักหน้าหงึกๆ อย่างว่าง่าย “ใช่ๆ พี่ใหญ่ลูเซียน”
“ฉันถามเธอ” ลูเซียนแววตาเฉียบคม “เมื่อกี้ที่หว่องพูด มีกี่ประโยคที่เป็นเรื่องจริง ไอ้เด็กที่ชื่อหลินเฟิงนั่น พรสวรรค์ด้านการเข้าใจมันยอดเยี่ยมผิดปกติขนาดนั้นเลยหรือ”