แต่ราชาแห่งหญ้าน้อยผู้เป็นที่รักเช่นนี้
กลับเป็นเทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่ที่กลับชาติมาเกิด
ถึงขั้นที่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธออาจเรียกได้ว่าเป็นแม่ลูกเลยด้วยซ้ำ
“ถ้าอย่างนั้น ตลอดหลายปีมานี้ เทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่ที่พวกเราเฝ้ารอคอย ที่จริงแล้วก็อยู่ใกล้ตัวพวกเรามาโดยตลอดสินะ”
“แต่พวกเรากลับผลักไสเธอไปด้วยมือของตัวเอง เพียงเพราะเธอยังเติบโตไม่เต็มที่งั้นเหรอ?!”
อัซซาร์มองม่านฟ้าด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างหมดหนทาง เขากุมศีรษะไว้แน่น ขณะที่อารมณ์ในใจปั่นป่วนราวกับคลื่นทะเล ไม่อาจสงบลงได้
ไม่ใช่แค่เขา เหล่านักปราชญ์ที่อยู่ที่นั่นต่างก็มีสีหน้าเจ็บปวดไม่ต่างกัน
เพราะคนในสำนักสอนแห่งสุเมรุที่แบ่งแยกเทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่และเมินเฉยต่อราชาแห่งหญ้าน้อยผู้เป็นที่รัก ไม่เคยมีแค่อัซซาร์เพียงคนเดียว
ตลอด 500 ปีที่ผ่านมา มหาเสนาบดีและเหล่านักปราชญ์ทุกรุ่นแทบจะยึดถือแนวคิดเดียวกัน
ราชาแห่งหญ้าน้อยผู้เป็นที่รักไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นเทพแห่งปัญญา การให้เธออยู่ในวิหารสุทธิภาวะต่างหากคือตัวเลือกที่ดีที่สุด
แต่ในวินาทีนี้ ความยืนหยัดทั้งหมด การตัดสินใจทั้งหมด กลับกลายเป็นเรื่องตลกไปเสียแล้ว
“ฮ่า ๆ ๆ เรื่องตลก เรื่องตลกชัด ๆ”
“ที่แท้พวกเราซึ่งคิดไปเองว่าเป็นสาวกของเทพไม้ผู้ยิ่งใหญ่ กลับทำเรื่องที่ผิดต่อราชาแห่งไม้มากที่สุดงั้นเหรอ?”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ…”
เสียงหัวเราะที่ฟังแย่ยิ่งกว่าเสียงร้องไห้ดังก้องไปทั่วห้องทำงานของเหล่านักปราชญ์