กรงขังแห่งจันทรา
“อะไรนะ?!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เทพธิดาจันทร์สายรุ้งซานนาดาก็หน้าซีดเผือด ร่างกายโงนเงนเล็กน้อยจนแทบยืนไม่อยู่
“ซานนาดา!”
เทพธิดาจันทร์นิรันดร์เอเลียรีบประคองเธอไว้ พลางกุมปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของอีกฝ่าย แล้วปลอบเสียงอ่อนโยน
“ไม่เป็นไรนะ ใจเย็น ๆ หายใจลึก ๆ”
“ที่จริงพวกเราก็รู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ใช่ไหม?”
“ตอนนี้ก็แค่ยืนยันเรื่องนั้นเท่านั้นเอง”
เอเลียพูดพลางกุมมือซานนาดาแน่น
เวลานั้นเอง คาโนน เทพธิดาจันทร์น้ำค้างแข็งก็เดินเข้ามา แล้วโอบซานนาดาไว้อย่างแผ่วเบา
“ไม่ต้องกังวลนะ ซานนาดา ถ้านี่คือชะตาที่กำหนดไว้แล้ว ฉันกับเอเลียก็จะอยู่เคียงข้างเธอจนถึงที่สุด”
“ไม่ต้องกลัวนะ”
เมื่อได้ฟังคำปลอบโยนจากพี่สาวทั้งสอง ซานนาดาที่กำลังตกใจจนทำอะไรไม่ถูกก็ค่อย ๆ สงบลง
แม้แววตายังคงไหววูบ ใบหน้าก็ยังซีดขาว แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มออกมาได้
“อืม พี่ทั้งสอง ฉันเข้าใจแล้ว”
“ฉันแค่... แค่ไม่กล้าจินตนาการว่าการที่ดวงจันทร์สองดวงแตกสลายจะรู้สึกยังไง”
หลังฝืนยิ้ม ซานนาดาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกลับมากุมมือคาโนนไว้
“พูดถึงเรื่องนี้ ม่านฟ้าไม่ได้บอกเหรอว่าจันทร์น้ำค้างแข็งของพี่คาโนนแค่ถูกผลักออกไปนอกฟากฟ้าจอมปลอม?”
“ถ้าอย่างนั้น พี่คาโนนก็ยังมีโอกาสจากไป... ยังมีโอกาสมีชีวิตอยู่ต่อใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอเลียก็มองคาโนนเช่นกัน ราวกับอยากพูดอะไรแต่ก็ลังเล
ทว่าคาโนนยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงตบมือซานนาดาเบา ๆ