“ใช่แล้ว ท่านหัวหน้าหู ลองหาทางติดต่อท่านเทพจงหลีดูหน่อยเถอะ”
“ขอร้องท่านเทพจงหลี ช่วยเซียนจือไป๋ด้วยนะ”
“เซียนจือไป๋ไม่ควรต้องลงเอยแบบนี้เลย”
“ฝากด้วยนะคะ ท่านหัวหน้าหู”
ตอนนี้หูเถาที่ถูกล้อมไว้ทุกด้านไม่ได้พยายามหนีเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว เธอมองดวงจันทร์เย็นเยียบบนม่านฟ้า ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“อืม ทุกคนวางใจได้ หัวหน้าหอคนนี้จะต้องหาตัวแขกของหอให้เจอ แล้วให้เขาช่วยหาทางช่วยเซียนจือไป๋ให้ได้”
“ถ้า... ถ้าเขาไม่ยอม ฉันจะเอาของสะสมที่เขาซื้อมาทั้งหมดไปขายให้เกลี้ยง ตั้งแต่นี้ไปก็ห้ามส่งใบเรียกเก็บเงินมาที่หอโลงศพหวังเซิงอีก!”
ได้ยินเช่นนั้น ซิงชิวก็ได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจ
คำขู่แบบนี้ยังพอได้ผลตอนที่ตัวตนของท่านเทพจงหลียังไม่ถูกเปิดเผย
แต่ตอนนี้ ถ้าท่านเทพอยากซื้ออะไรขึ้นมาจริง ๆ ยังต้องจ่ายเงินอีกหรือ?
……
โรงเตี๊ยมว่างซู
ระหว่างที่ท่าเรือหลี่เยว่กำลังจอแจ เซียวก็อดเหลือบมองจงหลีไม่ได้ ทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
จงหลีมองดวงจันทร์จอมปลอมบนท้องฟ้า ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ฉันรู้ว่านายอยากพูดอะไร ถ้าทำได้ ฉันเองก็อยากช่วยจือไป๋เหมือนกัน”
“แต่ดูจากตอนนี้แล้ว บางทีคงไม่จำเป็นต้องให้ฉันลงมือทำอะไรแล้ว”
ขณะพูด ดวงตาสีทองอร่ามคู่นั้นราวกับมองทะลุภาพลวงตาที่ขอบฟ้าได้
“ฉันสัมผัสได้ว่าเรื่องนี้เริ่มมีทางพลิกผันแล้ว บางทีจือไป๋อาจกลับมาได้เร็วกว่าที่ม่านฟ้าบอกก็ได้”
จากนั้นจงหลีก็หันกลับมามองเซียว