ฟงแตน โรงละครโอเปราเอปิเคลส
“เอ๊ะ? นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ฟูรินะมองภาพตรงหน้าอย่างงุนงง
นอยวิลเล็ตอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบจากบัลลังก์ผู้พิพากษา “เป็นการโปรยถั่วไล่ผีครับ”
“ที่อินาซึมะ เผ่าผีเป็นสายเลือดปีศาจชนิดพิเศษ ซึ่งแพ้สิ่งที่เรียกว่าถั่ว”
“ดังนั้นในอดีต เมื่อชาวอินาซึมะพบเผ่าผีที่ก่อเรื่อง พวกเขาจะใช้ถั่วขับไล่เผ่าผี”
“สถานการณ์ที่คุณอาราทากิ อิตโตะกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นครับ”
ฟูรินะส่ายหน้าเมื่อได้ยิน
“ไม่ใช่ ๆ ฉันไม่ได้ถามเรื่องโปรยถั่วไล่ผีสักหน่อย”
“แล้วทำไมห้องที่อยู่หลังประตูบานนั้นถึงเป็นห้องแบบอินาซึมะล่ะ?”
“หรือว่าที่นี่เชื่อมไปถึงอินาซึมะ? แต่ปัญหาคือ ที่นี่อยู่ใต้หุบเหวชั้นหิน ซึ่งเป็นเขตของหลี่เยว่นี่นา”
“ต่อให้เชื่อมไปยังประเทศอื่นได้ จากหุบเหวชั้นหินก็น่าจะไปได้แค่สุเมรุไม่ใช่เหรอ?”
นอยวิลเล็ตครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “บางทีที่นั่นอาจไม่ใช่อินาซึมะของจริงก็ได้ครับ”
“ตั้งแต่พวกเขาเข้าไปในมิตินี้ ทุกสิ่งก็ผิดแปลกจากเหตุผลปกติไปหมด”
“ผมคิดว่าพื้นที่หลังประตูนั่นก็ไม่ใช่ของจริงเหมือนกัน แต่อาจเป็นภาพจำลองที่มุ่งเป้าไปยังคนที่เข้าไปข้างในโดยเฉพาะ”
【หลังออกจากห้อง อิตโตะก็ปฏิเสธที่จะเปิดประตูอีกครั้ง คูโจ ซาระเห็นดังนั้นจึงเสนอตัวเปิดประตูบานนั้น】
【ผลคือพื้นที่หลังประตูแทบไม่เปลี่ยนไป แต่คนกลับกลายเป็นหญิงวัยกลางคนผมเขียว สวมชุดแบบอินาซึมะ】