ม่านฟ้าสู่โลกเกนชิน: เปิดฉากจงหลียังซ่อนตัว

ตอนที่ 47 ความเปลี่ยนแปลงคือความเป็นนิรันดร์

6 นาที· 1.4K คำ

【“ที่จริงแล้ว สิ่งที่เรียกว่าความเป็นนิรันดร์น่าจะดำรงอยู่ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง สิ่งที่คงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลงท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงต่างหาก”】

【“ยกชาวอินาซึมะเป็นตัวอย่าง จากผู้คนเมื่อ 500 ปีก่อน มาจนถึงผู้คนในอีก 500 ปีให้หลัง”】

【“ผู้คนในตอนนั้นไม่ใช่คนกลุ่มเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่สายเลือด วัฒนธรรม และจิตวิญญาณของพวกเขาล้วนสืบทอดมาจากชาวอินาซึมะเมื่อ 500 ปีก่อน”】

【“อินาซึมะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเพียงเพราะผู้คนไม่ใช่คนกลุ่มเดิมอีกต่อไป นี่แหละคือความเป็นนิรันดร์อย่างหนึ่ง”】

【“เช่นเดียวกัน สตรีมเมอร์เคยพูดไว้ว่า ภาพวาดที่วาดเสร็จแล้วและไม่มีการแก้ไขอีก นั่นคือความเป็นนิรันดร์อย่างหนึ่ง แต่คนต่างกันมองภาพเดียวกันก็รู้สึกต่างกัน นี่คือความเปลี่ยนแปลงที่อยู่ภายในความเป็นนิรันดร์”】

【“แต่ไม่ว่าความรู้สึกของคนที่มองภาพจะเปลี่ยนไปอย่างไร ตัวภาพก็ยังคงเป็นภาพเดิม แล้วนี่จะไม่ใช่ความเป็นนิรันดร์อย่างหนึ่งได้อย่างไร”】

【“แต่เอ๋กลับยึดมั่นอย่างดื้อรั้นว่า มีเพียงความเป็นนิรันดร์ที่หยุดนิ่ง ไม่เปลี่ยนแปลงเท่านั้น จึงจะเรียกว่าความเป็นนิรันดร์”】

【“ก็เหมือนกับการเห็นภาพเดียวกัน แต่ไม่ยอมให้คนอื่นรู้สึกแตกต่างไปจากตัวเอง นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว”】

【“ต่อให้เป็นคนคนเดียวกัน เมื่ออยู่ในช่วงเวลาต่างกัน ก็ยังรู้สึกต่างกันได้เมื่อมองภาพเดิม”】

【“ไม่มีอะไรที่คงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลงตลอดไป หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ความเปลี่ยนแปลงนั้นเองคือความเป็นนิรันดร์”】

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป