“บ้าจริง อัสโมเดย์หายไปไหนกันแน่?” โรโนวาข่มเสียงต่ำ
“ถ้าเธอยังอยู่ ขอแค่พวกเราเห็นพ้องกัน แล้วให้กฎสวรรค์...”
“โรโนวา”
ขณะที่โรโนวากำลังเดือดดาลและอารมณ์พลุ่งพล่าน ยังพูดไม่ทันจบ เสียงหดหู่เสียงหนึ่งก็ขัดจังหวะขึ้นมา
โรโนวาขมวดคิ้วแล้วหันไป เห็นอิสตารอธนั่งอยู่ตรงมุมห้อง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“เธอคิดจริง ๆ เหรอว่า ต่อให้อัสโมเดย์ยังอยู่ แล้วกฎสวรรค์ตื่นขึ้นมา ก็จะต่อกรกับสิ่งสร้างปริศนาที่เราไม่รู้จักนี่ได้?”
รูม่านตาของโรโนวาหดแคบ ถุงมือสีดำกำแน่นขึ้นในพริบตา
เธออ้าปากเหมือนจะพูด แต่ก็หยุดไว้ ไม่อยากและไม่กล้าคิดถึงความเป็นไปได้นั้น
หากกฎสวรรค์ตื่นขึ้นมา จะต่อกรกับสิ่งสร้างปริศนาที่อยู่นอกเหนือขอบเขตความเข้าใจของพวกเธอโดยสิ้นเชิง ราวกับความรู้ต้องห้าม ได้จริงหรือ?
【“อย่างแรก จงหลีคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอัสโมเดย์ นอกจากเหตุผลที่เราพูดถึงไปเมื่อกี้แล้ว ตอนเซียวติดอยู่ในวังใต้ดินของหุบเหวชั้นหิน และตอนหูเถาเกือบสละชีวิตตรงเขตแดน เขาก็เคยแสดงอำนาจที่คล้ายกับการควบคุมมิติ ช่วยให้ทั้งคู่พ้นจากอันตรายมาได้”】
【“แต่ถ้าลองเรียบเรียงความสามารถของจงหลีอย่างละเอียด จะพบว่าอำนาจของคุณปู่ไม่ได้มีแค่เรื่องมิติเท่านั้น”】
【“เราพูดถึงผู้ปกครองทั้งสี่ด้าน คือชีวิต ความตาย กาลเวลา และมิติ ส่วนความสามารถของคุณปู่เองก็เคยแสดงพลังที่คล้ายคลึงกันมาหมดแล้ว”】
【“เริ่มจากพลังสร้างชีวิต ทุกคนคงรู้ว่าหลี่เยว่มีตำนานแต้มดวงตาให้มังกร ว่ากันว่าจงหลีสร้างราชามังกรรั่วถัวขึ้นมา แม้ตำนานนี้จะไม่จริง เพราะจงหลีเพียงมอบดวงตาที่ทำให้รั่วถัวมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้เท่านั้น”】