【แต่ไม่นาน ข้อสันนิษฐานของทุกคนก็ได้รับการยืนยัน】
【ไม่นาน อาราทากิ อิตโตะก็บอกคูกับไพมอนว่า หญิงสาวที่เดินอยู่ข้างเขาชื่อคูโจ ซาระ และเป็นสมาชิกแก๊งอาราทากิเหมือนกัน】
【ครั้งนี้พวกเขามาหลี่เยว่ เพราะอินาซึมะยกเลิกการปิดประเทศแล้ว อิตโตะจึงมาเป็นเพื่อนคูโจ ซาระเพื่อรับใบจบการศึกษาของเธอ】
【ส่วนเหตุผลที่พวกเขามาถึงหุบเหวชั้นหิน ก็เพราะตอนเพิ่งมาถึงท่าเรือหลี่เยว่และกำลังต่อแถว อิตโตะดันมีเรื่องกับทหารเฉียนเหยียน โชคดีที่เยียนเฟยเดินผ่านมาและช่วยไกล่เกลี่ยจนคลี่คลายได้】
【ไม่อย่างนั้นตอนนี้ อาราทากิ อิตโตะคงต้องไปนอนในคุกของหลี่เยว่แล้ว】
【เพราะเรื่องนี้ อิตโตะจึงมองเยียนเฟยเป็นผู้มีพระคุณ และยืนยันว่าจะต้องช่วยเธอสักอย่างให้ได้】
【“แต่เธอบอกว่าไม่มีอะไรให้พวกเราช่วย แบบนั้นไม่ได้หรอก ออกเดินทางทั้งทีจะไม่เจอเรื่องยุ่งยากได้ยังไง? ตามเธอไปเลยดีกว่า พอมีเรื่องให้ช่วย ฉันจะพุ่งเข้าไปทันที”】
【เมื่อเห็นอิตโตะพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ คูกับไพมอนก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี】
อินาซึมะ
เมื่อเห็นอาราทากิ อิตโตะบนม่านฟ้าพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ แถมเจ้าตัวยังยืนเท้าเอวอยู่ตรงนี้ ไม่รู้สึกเลยว่าวิธีทำของตัวเองมีปัญหาตรงไหน
คูโจ ซาระอดกุมหน้าผากไม่ได้ รู้สึกได้เลยว่าชีวิตในแก๊งอาราทากินับจากนี้คงวุ่นวายกว่าเดิมอีก
คามิซาโตะ อายากะเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ปากที่เผยอเล็กน้อยถึงกับเห็นปลายลิ้นที่งอนขึ้น
เธอคุ้นเคยแต่กับสังคมชั้นสูงและผู้คนที่รู้จักมารยาท จึงไม่เคยนึกเลยว่าในอินาซึมะจะมี “คนประหลาด” แบบนี้อยู่ด้วย