“ลูกพี่ พาคนมาแล้วครับ พวกนี้ขี้ขลาดกันทั้งนั้น”
ชายที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะยาวถอดแว่นกรอบเงินออก นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ไว้ ปัดขี้เถ้าทิ้ง ก่อนกดปลายบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่แก้วบนโต๊ะ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า
“พาเข้ามา”
คนแรกที่ถูกพาเข้ามาคือเหมยซิงเสียน เขาสั่นขา เดินตามเข้ามาตัวสั่นงันงกเหมือนลูกเจี๊ยบ
เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองไปล่วงเกินเจ้าพ่อแห่งเขตตะวันออกเข้าได้อย่างไร
เขาก็แค่ทะเลาะกับเมียหมูที่บ้านเรื่องไปเถาหยาง ไม่รู้เมียหมูไปรู้มาจากไหน ถึงได้โวยวายจนเขาปวดหัวแทบระเบิด เขาเลยคิดจะออกไปเดินสูดอากาศ ใครจะรู้ว่าพอพ้นประตูก็ถูกคนเอากระสอบคลุมหัวแล้วมัดตัวลากไป
พอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองถูกจับมาไว้ในลานจอดรถใต้ดินที่หุบเฉวียนเหอ เขตตะวันออก
เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ที่นี่เป็นถิ่นของท่านฉือ เจ้าพ่อฉือเชียวนะ
คนตงหยางต่างรู้ดีว่าพลังพิเศษของท่านฉือแห่งเขตตะวันออกประหลาดพิกล เมื่อใช้พลังขึ้นมาแทบไม่มีใครหนีรอด อีกทั้งยังรวบรวมยอดฝีมือเอาไว้มากมาย ยึดครองพื้นที่เขตตะวันออก ต่อให้เป็นกองกำลังรักษาเมืองก็ยังเข้ามายุ่งไม่ได้
เหมยซิงเสียนยังไม่ทันตั้งตัว ก็มีคนถูกจับเข้ามาขังด้วยอีกสองคน คนหนึ่งเป็นหญิงชราที่ใบหน้าเสียโฉม อีกคนเป็นผู้ใช้พลังธาตุไฟอายุยังน้อย
ทั้งสามงุนงงและตื่นตระหนก รออยู่สองชั่วโมงกว่าจะถูกเรียกออกไปพบเจ้าพ่อคนนั้นในที่สุด
ชายที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะยาวเห็นพวกเขาเข้ามาก็ยิ้ม ลุกขึ้นผายมือเชื้อเชิญ ดูสุภาพเป็นพิเศษ
แต่ทั้งสามกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มและความสุภาพนั้นชวนให้หวาดผวา ขาสั่นจนไม่กล้าขยับ
ลูกน้องที่ยืนข้าง ๆ เตะพวกเขาทั้งสามคน “ท่านฉือบอกให้นั่งก็รีบนั่งสิวะ จะให้ท่านฉือเลื่อนเก้าอี้ให้พวกแกหรือไง?”