บทที่ 39 ลูกพี่ลูกน้องสาวมากความสามารถ
หัวหน้ากองคังถามว่า “ไม่เอาปืนพกกระบอกนั้นแล้วเหรอ?”
“ให้ทั้งสองกระบอกเลยเหรอ?”
เฉินไห่ตาเป็นประกาย ยังมีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?
“หัวหน้ากองคัง เรามาตกลงกันให้ชัดก่อนนะ อย่าให้พอคุณให้ปืนพกผมแล้ว ปืนยาวกลับหายไปล่ะ”
“ถ้าคุณไม่ยอมรับ ผมก็ไม่มีที่ให้ไปร้องเรียนแล้ว”
“ไอ้หนูนี่ดักทางฉันไว้ก่อนเลยนะ”
หัวหน้ากองคังวางกุญแจลงบนโต๊ะเสียงดัง
“ได้ทั้งสองอย่างจริง ๆ ใช่ไหม?”
เฉินไห่ถามย้ำอีกครั้ง
“เรื่องปืนพก ฉันตัดสินใจให้ได้ตอนนี้เลย”
หัวหน้ากองคังชี้ไปที่เขา
“กรอกแบบฟอร์ม แล้ววันนี้ก็เอาปืนพกไปได้”
“แล้วปืนยาวล่ะ?”
“ไปคุยกับผู้อำนวยการโรงงานเอง”
หัวหน้ากองคังเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย
“ขั้นตอนที่แกต้องทำก็ทำให้ครบ อย่ามาโยนความผิดให้ฉันทีหลังอีกล่ะ”
เฉินไห่รับแบบฟอร์มมา กรอกทีละตัวอย่างตั้งใจ ไม่กล้าเขียนผิดแม้แต่คำเดียว
หัวหน้ากองคังเก็บแบบฟอร์ม แล้วหยิบกุญแจออกไปข้างนอกครู่หนึ่ง พอกลับมาก็ถือซองปืนเก่า ๆ มาด้วย
กล่องเหล็กใบเล็กถูกวางลงบนโต๊ะดังตุบ
“ปืนพกกับกระสุนอยู่ในนี้ นับให้ละเอียด เลขประจำปืนห้ามผิด ส่วนกระสุนก็ห้ามขาดแม้แต่นัดเดียว”
หัวหน้ากองคังมีสีหน้าจริงจังมาก
กระสุนเพียงนัดเดียว บางครั้งก็หมายถึงชีวิตคนหนึ่งชีวิต การควบคุมจึงเข้มงวดมาก ถ้ากระสุนหายไปแม้แต่นัดเดียว กลับมาก็ต้องเขียนรายงาน
บางครั้งยังมีการตรวจสอบย้อนหลังด้วยว่าใช้กระสุนไปอย่างไร
“กระสุน 20 นัด”
“แค่ 20 นัดเองเหรอ?”
เฉินไห่ไม่พอใจเอามาก ๆ น้อยเกินไปแล้วหรือเปล่า?
ยิงไม่กี่นัดก็หมดแล้ว!
“หัวหน้ากองคัง ปืนกระบอกนี้ใช้แม็กกาซีน 12 นัด สองแม็กกาซีนก็ต้องใช้กระสุน 24 นัด อย่างน้อยก็ควรให้เต็มสองแม็กกาซีนสิครับ?”
“โรงงานมีกฎแค่นี้ คนละกล่อง 20 นัด!”
“ถ้าเจอโจรปล้นเรือเข้าจริง ๆ แค่นี้จะพอได้ยังไง?”
“ถ้าเจอโจรปล้นเรือจริง แกจะมีเวลายิงครบ 20 นัดเหรอ? ไม่มันก็หนีไปก่อน หรือไม่แกก็เกิดเรื่องเอง!”
“อีกอย่าง ต่อให้เจอโจรปล้นเรือจริง ฝีมือแท้ ๆ ของแก แค่มีฉมวกก็พอแล้ว ไม่แน่ว่าจะต้องใช้ปืนด้วยซ้ำ”
หัวหน้ากองคังประทับใจฝีมือของเฉินไห่มาก